# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com
# Page: https://leibnizlegible.com/page/DE-611-HS-960119:0037
# Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/DE-611-HS-960119:0037?run=92
# Title: LBr. 227 · Eckhard, A.
# Folio 19r, page id DE-611-HS-960119:0037
# Scan: One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 18v); this page is its right half.
# Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=DE-611-HS-960119&page=37
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/DE-611-HS-960119/jpgs/default/00000037.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 92, 2026-09-09T21:41:03Z — 42 lines, status machine
# Lines: 42 recognised, mean confidence 0.95
# Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German.
# Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text.
# Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote".
# After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line.

conceptum Entis perfectistimi primo involvere lo este
deinde etiam 1o rutrie non esre sea esre omnia illudq
esse omnia seu nihil non esre explicas per augrevationes
seu aocumulationem omnium lentium, quae sent ducique
este possunt. ita ut ens perfertiscimum comportum sit
ex somnibus sentibur, quao sunt, quaque caevitantur. Oua
ratione eni perfectiscimum simul erit substantia et
accidens, erit ab alio dependens et à seixso existens, er
extensum seu corpus et non extensum seu coortans, erit
luivens et non vivens, erit bomo et brutum, erit
equus, erit leo, erit canis eti. erit Petrus, er it Raus
erit Tl, erit ego, et sic de ceteris. Orania enim
qua recensui, entia sant, let innumera alia, qua nec ego, ne
qisquem alius thecensere unquam poterit: sunt erum in
definita. Dua omnia si eniperfectiscimum esredet
quis tam Rebes est, quin videat talem conceptum in
volvere contradictionem. At ego longe alium con
ceptum entis scersectiscimi inde dabo. Perois.
Minorem quloqe concedere non poseum negus enim
uieo, cur necesse sit uns perfectistimum non partici
pare de non ente, seu, ne in vocabulis ludamus, nihi
non este, prasertim si eam, quam ex ruis verbis collegisse
visus sum perfactionis definitionem sequamur, ut
Merfertissimum sit optitmum seu cum ratione opta
visiscimum.
serfectum et bonum ut evo id intellivo, non est, quom
est cum ratione optabile, sed quod ponit aliquid sin sec
Ouad certe ex se essua natura praserepdum est ei, quod
impliciter
nihil in re ponit. Perfectissinuuem et optiprum simpli
citer mitio non est, quod est cum ratione optabilisrimu
sed quad ita est eni; ut pplane recedat à honente, seu
nihie non entir participet, seu etiam, ut omnia in re
ponat. Duid autem per ens omnia in re ponens, seu
omnino recedens à mon ente, seu nihil non entis par
ficipans intellicarr, jam conabor explicare.
Et quidlem ad probandum ens simpliaiter perfectis
Eimum, quale descripsi; non involuere contradictionem
duo perficienda mitrisune. Primo dandur est concespt
aliorjus rei bam somplex tamu plane ex plurituce
conceptibur sese niticem tollenttur non compositusi
illum nullo modo contradictionem involvene ipsemet