# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com # Page: https://leibnizlegible.com/page/DE-611-HS-960119:0041 # Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/DE-611-HS-960119:0041?run=93 # Title: LBr. 227 · Eckhard, A. # Folio 21r, page id DE-611-HS-960119:0041 # Scan: One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 20v); this page is its right half. # Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=DE-611-HS-960119&page=41 # Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/DE-611-HS-960119/jpgs/default/00000041.jpg # Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 93, 2026-09-09T21:47:45Z — 78 lines, status machine # Lines: 78 recognised, mean confidence 0.93 # Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German. # Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text. # Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote". # After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line. Astera modo ab alio est, quod semet iptum quidem deter minat, seu a sem etsipsam et per semetipstem in aliquam rem fertur et tendit: non tamen sua sponte, pcac sed tui ab alio accepta, seu cum concursa alterius Atgr ita quid sit este a se, este abalio non minus distincte intellovitha, quam froura circularis: ut onnes eu partes ditnite allendenti manisestistimum lerit. Et ut tota rese inteliuantur quiaus manifestior flat, consideremuo modo,s ab omnosum inteligatur earm unio hilosophii dividi ens MMt id, quod a se est, et quaed est ab alio: clumq Deum quarunt quaeunt eur alia sienore epenglum havine qu’ai sit a se. Aut eroo nihil intelliaunt, dum diuent enc à se pitemens ab alio, aut vore haevim aliqua habent seu notiorem sibi subjectam. Ellud nemo ase mavesit, nisi hoc ipso concedere velih, sese esserendo pas voret esse a se, esre ab alio non aliter laqui, quaqe picas aut opsittaros si illi eardem voves pranuntiarea Quoi, credlo, nemo dicet. Et quis tam aurus et si hdc suficienter ut insitias eat sese faire, quad sit este ab alio 2C qui soit, qid sat desre ab lalio, etem etiam novise oportet, quill sit lesce a se. Unum enim sine atters intelloginequit Rovro este à se et esce abalio sunt notiones som plices seu nullam contradctionem involventes. Cons dictionem involvere dixi, quando dlua conceptus ve plurei notionem simplices combinantur, quarum una alteram tollit, ut quadhatum trianvulace. Ecradra tum enior est figura quadhilatera, frianvulum Hlila tera: adeaqu non quadilatera, Ocadratum ervo thita ferum est quadrilaterum non quadcilaterum, à se est semetipsum vi sua, seu sua sponte ad omne eil cujas capias est detterminare. Bemetipsum deter minare, hacast, à semetipso vel pcer serret ipsum in aliquam rem tendere efferri, non involvit contradictia sivi enim puotidie in volitionibus nostris experimur Euid enim est velle? quiam se defcrminare ad alter tium oppositorum, atquita in certam rem tendere etsi experimentum aliqua ehri. un sua seu sciasponte, id est mulla aliare concurrente sese avere, ferre et determinare quid est ejus naturaer uteligo nisi heoc nitre habere non actiuum, seu nieie porpi E etsi sutis pjam intelli e pare, quad ro avere sequ determinare; sbo est, qu s sit contharium. Ouioquie enim cum attesu spontaneitatem seu ins coucherse sese aoit, fert et determinat ellud participas p se determinans ad omnia, quemadmodur cognila velontatis natua, non inde probatum habemus dari culexsiman velocitatem si semet ipsum determind faciet sua sponte. Aut Ego non intelligo, qui sit deter minare scipsum Ostendi jam exemplo hraximae velocitatis non statim aliquam notionem distincte intelligilicet est ut praeterea distincte delocitatis, quod statim, in primo colloquio obj nteli aliquid cum dicunt Ens à se, confuse intellius erem, oa cessaret omnis inter nos quaestio. Talia ut dixi intelligimus confuse quare redivimus hic in eum locum ubi eramus ab initio dixpatationis Collationum nostramu Magna dubitatio est ac nos a nobis, et au non potius a speciebus impressis, id est ab externe ad volendum determinemur. Deinde haberem determinationis spontanea, non tamen id nisi confuse, ut albed inis haberem, daris maximam