# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com
# Page: https://leibnizlegible.com/page/DE-611-HS-970483:0026
# Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/DE-611-HS-970483:0026?run=155
# Title: LBr. 361 · Hansch
# Folio 13v, page id DE-611-HS-970483:0026
# Scan: One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 14r); this page is its left half.
# Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=DE-611-HS-970483&page=26
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/DE-611-HS-970483/jpgs/default/00000026.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 155, 2026-09-10T04:10:54Z — 58 lines, status machine
# Lines: 58 recognised, mean confidence 0.97
# Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German.
# Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text.
# Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote".
# After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line.

sed infinitodescrimine abest noster.
intelligibilisa dioino, quod deus omnia
simul adaequate videt, in nobis pautissima distincte
poscuntur caetera confusa velut inchao perceptionum
nostrarum latent. suunt tamen in nobis semima
lorum quae discimus, ideae nempeet quae
inde nascuntur aeterna veritates: nec
mirum. cum Ens, Uenum, substantiam actionem,
et similia inveniamus in nobis, et nostri
consit conscii simus ideas eorum in pobis esse
Longe ergo praeferendae sunt platonis innotiae
Nontiae innatae (quas reminiscentiae nomine
velavit) Tabulae rasae Aristotelis etoo
copecina
Lockii aliorumque recentiorum qui tenuius philosophantur.
iItaque platonem Aristoteli et democrito uticiter
conjungendum censeo ad recte philosolsandum meditandum
sed monnuctas uveias dozas in eorum unoquoque
ex pungieportet. Non male platonicis quatuor
in mente  cognitiones agniscuntur, sensus,
ominio scientia intellectus nempe experimenta,
conjecturae, demonstratio, et pura intellectio; quae postrema
quae veritatis nexum uno mentis icta perspicit
quod deo in omnibus  nobis tantum simplicibus
datum est; eo tamen, magis in demmstrando ad intelligendum
accedimus quo plura breviori tempore per spicimus
Mentem nostram ceceenter etsi a deo continue
in existendo agendoque dependeat, ut omnis creatura,
puto tamen non indigere peculiari ejus concurtu
legibus naturae super addito, ad perceptiones suas sid
cogitationes posteriores ex prioribus insita videducers
ordineque a deo praescripto ut recte Roelius quem citas,
quod ego etiam ad percestiones sensibilium extendo
cum enim nec a deo infundantur miraculose, nec a
corpore immitti possint naturaliter, consequens est ut
per harmoniam initio divinitus praestabilitam
in anima certa lege mascantur. Id sapientissimo
autore dignius quam perpetuo leges corpori animaeve
datus hovis impressionibus viblare. interim
ob concursum divinum qui cujus creaturae continuo
tribuit quicquid in es est parfectionis, potest dici
se  objectum animae immediatum externum
esse solum deum eoque sensu deum asse ad mentem
ut lux ad oculum. Haec est illa divina in nobis
lucens veritas, de quatoties Augustinus, eumque in
Animam
ea re secutus Malebrancus.
in hoc corpore velut corcere ess sano sensu
intelligi stolest, quemadmodum et pautus
locutas est decorpore mortis hujus, sed abjicienda est
phalosoperorum veterum opinio, quod corpus poenalis sit
carcer intelligentiae olim peceantis. Illud recte veteres
animam En corpore tanquam insdatione esse
unde injussu summi imperatoris decedere
fas non sit, nec illud inelegans, providentia
nos regi quo rationem sequit fato et instar
machirlae dum affectibus ferimur. Id enim ex
harmonia praestabilita nobis jam persicorum est, derum