# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com
# Piece: https://leibnizlegible.com/api/records/28765/text
# Catalogue record: 28765 — Leibniz an Philipp Jakob Spener
# Incipit: Multi iam annii sunt,
# Date: 1686-01
# Sender: Leibniz — Addressee: Spener, Ph.J.
# Akademie-Ausgabe: AA I,4 N. 464
# Record in the Leibniz-Katalog: https://leibniz-katalog.bbaw.de/de/extended-search?id=28765&katnr=3691
# AA I,4: its series at leibnizedition.de: https://www.leibnizedition.de/de/reihen/reihe-i/
# Work: https://leibnizlegible.com/work/DE-611-HS-866791
# Title: LBr. 883 · Spener, Ph.J.
# Folios: Bl. 29–30 (from the shelfmark LBr 883 Bl. 29-30): 4 pages, canvases 59–62, page ids DE-611-HS-866791:0059 to DE-611-HS-866791:0062
# Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=DE-611-HS-866791&page=59
# Lines: 94 recognised on 4 of 4 pages, mean confidence 0.97
# Catalogue: Leibniz-Katalog / Arbeitskatalog der Leibniz-Edition (https://leibniz-katalog.bbaw.de/), ed. Arbeitsstelle Potsdam I der Berlin-Brandenburgischen Akademie der Wissenschaften, CC BY 4.0.
# Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German.
# Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text.
# Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote".
# After the first blank line, page by page: a "## Folio <label> — <page id>" line ("## Canvas <n>" where no folio label is recorded), "# " lines naming its source image and model, then its recognised lines in reading order, one per line.

## Folio 29r — DE-611-HS-866791:0059
# Scan: One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 30v); this page is its right half.
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/DE-611-HS-866791/jpgs/default/00000059.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 79, 2026-09-07T03:33:42Z — 26 lines, status machine
Htanouerae d. Tan. 1086.
Multi iam anni sunt, ex quo interruptum est literarium inter
nos commercium, cum ex vicinia vestra discessi. Non ideo
Mu
tamenminus eruditionem et merita tua absens ettaci-
tus colui. Nunc scribendi causam praestat illustrissimus Gro
atius noster, aquo didici, in eote esse, ut opus Heral-
dicum omnium consensu egregium absoluas, nec ingratum
Fibi fore, siqua nancisci possis paralipomenis interseren
da circa insignia erenissimae Brunsoigo- Luneburgicae
Gentis. Itaque occasione arrepta operam meam spon-
dere volui, si quid sit, quod potissimum illustraci, et enu–
clear postules, quantum quidem inme est situm. De quo
voluntatis Fuae significationem expecto. Interea ipse
pec otium dispiciam, an occurrat aliquid, quod his, quae
dudum scripsisti, e re sit adiici. Ceterum ut obiter
Caterum, ut obites dicam, mihi non vsque adeo pro-
babilis visa est clarissimi viri Claudii Mencstrerii, seuu
tentia, qui dlasoncae artis receptum apud Gallos nomen
ducit a circumstantia quadam satis remota, quod
scilicet tuba inslari soleret in torneamentis, quod Germa-
ni dicimus Blasen. Cum vero nihilominus
Conjectures sur l’orgine du mot Blafon. touernal. des
au B
Savars 1692 in suillet.
sato

## Folio 29v — DE-611-HS-866791:0060
# Scan: One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 30r); this page is its left half.
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/DE-611-HS-866791/jpgs/default/00000060.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 79, 2026-09-07T03:33:42Z — 24 lines, status machine
satis verisimile sit, Germanicam esse vocem; nescio an non rei
insignium propius videatur, quod mihi aliquando occurrit,.
Scilicet Blasse est vetus Germanicum vocabulum, quod hodieque
in regionibus istis de equorum notis osurpatur, et ingenere
est nota, marque, adleoque etiam eme narbe onde et Gallicum
blessure, blesser, quod originaria significatione est zeichmen
deinde benarben, vulnerare. Solent autem saepe radices
vocabulorum amitti ac seruari surculi. Et cum sciamus, eos
qui nomina rei Heraldicae apud Gallos imposuere, afse-
ctasse appellationes reconditas peregrinas etantiquas, simo
natus illis Blasor ab antiquo blesse Neque enim geminatio
res s’nos tuebare debet, quae satis dariat, ut videmus
a basi esse nori tantum bas, sed et basser baisser. Ita a
vasso fit vasallus, ut alia taceam. Itaque Blasonia,
quam vocant, est scientia notarum, colorum, insignium
dec blassen; quibus inprimis illustres familiae distinguum
tur.
Consilium autem affectandi appellationes reconditas apparet,
et circa nomina colorum Heraldica. Ita lazur pro coeruleo
onde errore factum azuc quasi l’esset articulus, est a la-
zuli lapide. Sinople Cconiectuca Alteserrae  a sinopi Graeco-
rum id est, minio; quod in transmarinis expeditionibus au-
ditum verae segnificationis ignoratione ad viride detorsere.
Tales

## Folio 30r — DE-611-HS-866791:0061
# Scan: One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 29v); this page is its right half.
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/DE-611-HS-866791/jpgs/default/00000061.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 79, 2026-09-07T03:33:42Z — 25 lines, status machine
Tales enim errores, et, ut vulgari voce dicam, huiusmoli qui
pro quo frequenter occurrunt in linguis. Sable nigrum
sine dubio est a pellibus martorum Labellnorum. Gucule
pro cabeo videtur mihi esse a giuli, rosa, voce Arabibus
Furcis, Persis, osuepata; onde pelles Armeniorum vel
Ponticorum murium eoseo colore tinctae, ut ego arbitros
dictae sunt gulae. Notus est liber inscriptus Gulistan Rosari
um, quem Gentius edidit. Coniecturam autem sirmat tum
quod tota res insignium fere transmarinis itineribus debetur
tum quod iam notani, hujusmodi appellatiores fuisse studio
quaesitas sed rem prope evincere videntur duo insignia loca
Petri Damiani et Bernardi Abbatis Clacae vallensis praesertim
si inter se conserantur. Ita ergo Bernardus in Epistola ad
Henricum Genonensem Archiepiscorum: Hoereant et muri–
um Tubricatao pelliculas, quas gulas vocant, manibus cir
cumdare sacratio, quem locum iam Alteserra notauit, cui ge
minus est Brunonis de Bello Saxonico apeud Dulangium
voce Gula. Sed his addo ego verba Petri Damiani, nondum
quod sciam, huc accommodata. Ita scilicet ille lib. II. Ept. 1.
Non ergo constat Episcopatus inturritis Sebelinorum vel
transmarinarum fecatum pileis; non instammantibus
maitorum submentalibus rosis. Ex quibus intelligimus
nigrum pariter et rubrum in insignibus dici a pellibus eo
ticis; pelles rubras dictas transmarina, ut videtur voce gu
las

## Folio 30v — DE-611-HS-866791:0062
# Scan: One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 29r); this page is its left half.
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/DE-611-HS-866791/jpgs/default/00000062.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 79, 2026-09-07T03:33:42Z — 19 lines, status machine
las et roseum carum fuisse colorem, unde gulis nomen datum,
a rosae appellatione orientalibus recepta fluxisse, non temere
ni fallor, suspicaci possum: Nisi quis gulas a gula dictas malit
quoniam a Petro Damiani submentales appellaritur hae pelles
verum si ipsae rubrae pelles gulae dictae sunt, nomen hoc trahem
bant obicunque ponerentur, Iaque a colore dictas proba-
bilius videtur, quam a locoquis enim putet, rubeas
tantum gulae seu collo admotas fuisse; licet postea pe-
regrinae orignis ignoratione a gula dictae puttarentus
gulae, ipseque Petrus Damiani ad gulam allusisse videatur
eum submeritales vocauit, et Gallicum guenle alioqui
gulam exprimat. Sed haec fortasse iam a esvel Mene-
strierro, sunt enucleatius explicatai quod nunc dum
haecscribo, inquirendi spatium non est. Interea ista ex
scheda quadam mea, quae forte admanus suit, ideo
adieci, nevacuas plane ad te literas darem.
vale, vic Amplissime, et sanitate recepta, dequa exani-
mo gratulor, diu finece, farreque,
cobsequentissimo L.