# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com
# Piece: https://leibnizlegible.com/api/records/31983/text
# Catalogue record: 31983 — [De vi derivativa et primitiva]
# Incipit: Cl. Volderus agnoscit vim derivativam seu impetum corpori additum;
# Date: 1702-10
# Akademie-Ausgabe: AA VI (assigned, not yet published)
# Other printings: Grua: Textes, 1948, S.557-558 (tlw.) -A. Andreu [Hrsg.]: Methodus vitae (Escritos de Leibniz) 2, Valencia 2000, S. 90; 2. erw. Ausg. Madrid 2015, S. 88 (span., teilw.).
# Record in the Leibniz-Katalog: https://leibniz-katalog.bbaw.de/de/extended-search?id=31983&katnr=41448
# Work: https://leibnizlegible.com/work/00068378
# Title: Leibniz-Handschriften zur Theologie LH 1, 20
# Folios: Bl. 215 (from the shelfmark LH 1, 20 Bl. 215): 2 pages, canvases 429–430, page ids 00068378:0429 to 00068378:0430
# Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068378&page=429
# Lines: 143 recognised on 2 of 2 pages, mean confidence 0.85
# Catalogue: Leibniz-Katalog / Arbeitskatalog der Leibniz-Edition (https://leibniz-katalog.bbaw.de/), ed. Arbeitsstelle Potsdam I der Berlin-Brandenburgischen Akademie der Wissenschaften, CC BY 4.0.
# Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German.
# Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text.
# Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote".
# After the first blank line, page by page: a "## Folio <label> — <page id>" line ("## Canvas <n>" where no folio label is recorded), "# " lines naming its source image and model, then its recognised lines in reading order, one per line.

## Folio 215r — 00068378:0429
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068378/jpgs/default/00000429.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 81 lines, status machine
Cl. Volderus agnoscit vim derivativam seu
vero
impetum corpori additum; sed non vim primitivam.
esse modificationem substan
velle 
tialis, alioqui derentur itia erealia ade na
ab dlta accidentia
quae quodam modo per se supitere posent, ut
volunt in trans subRantiaiau
sedhoccum continue na seantur, et pereant,
qu
revera Darettur
sinitur
am creatio et annihilatio. Dicendum est accidentiat
perfecta
aodesi ommia non nisi modificationes esse substantiae, etsi 
naturamer
bouent modificationes autem nihil addunt  substantiaer
1
hufsin addunt qud posi reale positivum, sed tantum liniitationes
amiu uti in variatione ex figurae nihil aliud quam limitatioc
e
L.
ariatur. Et hoc uno modit difficultati de accidentibus
1
e
valibus satisfieri potest: seo rro manifestum (est
atticame, Et evie detsvatrua nullo modo posse ebere in
tivum illud, quod impetum vocamus, vel
huliat Galitaeo impressa qualitatis nomine venit; aliquid
9
u
d
nogna cum exatinilo)
seu enti mere passivo. Ergo
formaille vel im est aliquid substantiale per se subsistens, datutu
e
addere materia,
s
conti io talium creatio et annihilatio, aut
oportet aliquid esse subsisters durabile  activum
t
quod mihi entelechiae nomine venit, im petumque ni
aliud esse quam modificatio nem vereutis pei primitibae
accdium activitatis, quae semper subsistit, tantumque limitibus variatur
sturmus, agnoscens vim derivativam
sse modificativam pomitiva gregavit impetus illos prsso
quae termino Hine etiam
solumque deum corpora oin motum perpet
x
volur
fui conti concitare micurt quodaatideret alioqui
intelechtas primitiias, et velut animas in corporibus.
sresultant autem ex divinis perte
e
evitari non poss
ctionibus, us figurae ex spatio immenso
plimicatrauem
hoc discrimine
quod figurae sunt spati pars, at non dei qui est reale
immensum et virrute spatiam
quod  concipimus continet eminenter. Eodem
reate subs antiale
mi aundia sat cnsere sesseguoes non partes  1316
ra
aliquando
duo
lin dissi
quada
pro reli
gione
tamen
rationi
X
linc divido
odificationem
moditrationem a
at inrela
fione
quae inde
resultati

## Folio 215v — 00068378:0430
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068378/jpgs/default/00000430.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 62 lines, status machine
adele materiae
perfectionis
emanationes divinae icum, nulla sit pars des
in ribus
pinosam qui nullas agnovit ntelechias eo minus
solum
mitum est unum deum po substantia habuisse
credidissis
et
ideo e creaturas  tantum dei modificationes
rebera autores tausprum occasionalium veluit
nolint, huc adiguntur. sed nos non esse substan
as experientiae contharium est, cum revera
nullam substantiae notiritiam habeamus, nisi ex
utima sunsca nostri ipsius experientia, cum
logita percipimus 20 Ego. bele rde suibstantiam
edque exemplo ipsi deo et aliis
aitus Monadibus
ub stantiae appellationem tribuamus.
a
ibachimus jungias insignis philosophus haesit in illa
cabilaei sententia de qualitate impressa. ita enim
en bet
sut fr in iso fine sectioni I. quae est partis
doxoscopicorum.
Galilaus in dralogo deo
systemate p. 142 impetum esse facultatem motricem a motu
impressam defendit contra simplicium qui vult projecta ab aere moveri
sed sim si impetus est qualitas seu facultas quae mergit erit alia con
traria qualitas quae lignum extra aquam rursus extollit, et tertia
sae rursus merit et quarta quae rursus elevat. et e. Hoc
autem videtur improbable) tot qualitates tam cito nasci
t rursus interire. Simile argumentum duci potest a
pendulis gravibus: Hec
non addit cur sit
dungius. sed
mprobabele, uti tre nascuntur et intereunt figurae
perpetuo
ta et has qualitates masci et interire; nisi quod figuras
spectavit ut modificationes, qualitates ut Entia potiora
magis subsistentia, quae quod ammodo crearentur et annihim
larentur. Sed si tenuisset non esse ida nisi modificationes
Luu vi permanentis, nihi in hac doctrina mirum reperisset.
pn
sip
non explicat quid facultati Galilaei substituendum putet
Notavit enim idem jangias parte 1 doxoscop.  sect. 2. explicens
et nan. B. enabitans deli sol. B. faere aversa seu b. accidentia. seu
etia duplicia censeritum modum Entis seu semiEns quod ab entel
ut
ectu nostro quasi extra subjectum consistere ne conitari quidem potest
ut unio reum ut figura; tum formam quae si extra subjectam aliquod
qua
existere cogrtetur contladectio non impricetur, sive nihil adversum intellectup
percipitur. Tilemus formam esse vel substantialem vel accidentalem. Sed
devera nullae dantur snisi apparenter sonnae acqudentales cum revera sap
t modificationes.
sint uodsicatones
∞ u
e
sut cane
Abstra