# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com
# Piece: https://leibnizlegible.com/api/records/39358/text
# Catalogue record: 39358 — [Notae plerumque metaphysicae]
# Incipit: Man mus allemahl seine Verrichtungen so anstellen,
# Date: 1677
# Akademie-Ausgabe: AA VI,4 N. 248
# Other printings: -Bodemann, Die Leibniz-Handschriften, 1895, S.88-89 (tlw.).
# Record in the Leibniz-Katalog: https://leibniz-katalog.bbaw.de/de/extended-search?id=39358&katnr=40755
# AA VI,4: its series at Leibniz-Forschungsstelle Münster (online after accepting its terms): https://www.uni-muenster.de/Leibniz/seite5.html
# Work: https://leibnizlegible.com/work/00068636
# Title: Leibniz-Handschriften zur Philosophie LH 4, 6, 12f (shelfmark LH 4, 6, 12b)
# Folios: Bl. 14 (from the shelfmark LH 4, 6, 12f Bl. 14): 2 pages, canvases 27–28, page ids 00068636:0027 to 00068636:0028
# Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068636&page=27
# Lines: 127 recognised on 2 of 2 pages, mean confidence 0.63
# Catalogue: Leibniz-Katalog / Arbeitskatalog der Leibniz-Edition (https://leibniz-katalog.bbaw.de/), ed. Arbeitsstelle Potsdam I der Berlin-Brandenburgischen Akademie der Wissenschaften, CC BY 4.0.
# Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German.
# Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text.
# Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote".
# After the first blank line, page by page: a "## Folio <label> — <page id>" line ("## Canvas <n>" where no folio label is recorded), "# " lines naming its source image and model, then its recognised lines in reading order, one per line.

## Folio 14r — 00068636:0027
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068636/jpgs/default/00000027.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 106 lines, status machine
Nan vin allemase sema (Hrorristunque
ptanstellu clas ob sit pleris unist alles
+
nt ihun caeas caecae reundesus, docs etiveas
avtrichtu. dasesae vel mon misi lanht etwab vor–
intmen, arlihis dans Rahlet, alees so manzudem
mude horgemomimus minumbus reur zum exempel
einc ereif beaaegunnue odro ande rostbare, abee ange
coiste chractuur dreus tricbus feras sn Huste
unus segus.
dis solte eint mases nim trochloshenn beri lese
  da Ginand ics ehen ctonite, non der erte
veril unu da cinien duocs des bonet zusamnu
fogung Gebroche A iphae, ieb is a part as ih auss
und tange, en teus sensamm
imase etus dondtre so sahe as miemase trogebe ab
und grenus altere it ouu phrte, orto geveamus illegort
Atcuab, waeceihes unsi gerresen vo is ummre ome
X
linic amnumase sorbu, und aeso Nb offfmases
Se
dae Elatraeunue Heraudee, wolli
c
2 Micios copia ho perfectonnios werit is dem bestro
t, ali haßt man dat linist hes obyus eets ver
mesaer mnit sal der brenspregee, aesdam
si an man dae quosse aurs pro arbitrio trometen dema
mub vaeie mesoe strachen dasin cromin, umbs
d daßses sie sih auch mehi hrytoeun.
Ex providentia DEi sequitur res in causis suis esse determinatas.
Nam scire aliquid est nesse veritatem propositionis nosse autem
 veritatem propositionis est scire cur ita futura sit. Sitaqe
Deus perfecte pravidet res, podvidebit praevidebit non tantum
quod futurae suit sed et cur sint foturae, id est habet scentiae
suae rationes solidas: alioqui enim si Deum simpliciterres quasi
d in speculo praevidere frugimus, perinde erit  ac cum homo scit
aliquid ex recatione ive fide aliorum
Quomodo enim sit Deus hanc
suam vifionem esse veram, an ideo quod eum hactenus non fefellit, sed
eta Dei cognitio Empuica imo conjecturalis est tantum, ex magua probabili
tale nititur. Praeterea screntia eorum quae nunquam futura sunt sed
5
exaliis datis subura essent, utique non nisi connexione cum causs
Vals ntelrgnaturs quidi ergo reodem mub quae revera exipeat
l
existent
e
e
e
e
6
E
+
1
=
2 2
e
e i
a
L
2
6
o
c
5
a
e
15
e
3
E
∞
e
a
+
Et
5F
2
2 F
a 
e
t
3
d
5
17
2
S
L. 5
5 5 E1 5
 
5.
-
un
-
e
2
Ed
X 3F
Ead
E
55
e+
6
x F C 
+

## Folio 14v — 00068636:0028
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068636/jpgs/default/00000028.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 21 lines, status machine
finitus
apronabili
emonstratio memorabilis, quod omnis numerus existit. Nam omnus numero finito existit numerus majora
Onnirs autem major numerus comprehendit minorem
demonstrabile est quod non quod libet possibile existat satem in hac serie rerum,  seu in hoc
spatio vel mundo nam si fingeremus, aliqud aliter Con abim molationem ulium statum sequi
Asuamqbi sequitur,
ingnedrate praecedentem, utiue aliaea apparerent rerum formee, quae nunquam appa
rebunt, nisi quis dicat in alio apparere unverso, seu tot esse hunversa quot posibiles frngendi
modi. quaerenda est demonstratu  hoc de plaribus unversis spertusque infinitis, quia nullae
vrdentur dari res duae quae nultam intar se habeanit Grexionem
si essentia idem esset quod existentia, mutaretur nihil in ulla scrie. Hiac cum existentia
addat essentiae sequitur non omnia essentia habentia habere existentiam sed esse rationem
existendi peciliarem.
Hntinum dividi in omnes partes in quas dividi potest infert dividi in puncta. Hiac a. puto firunter
demonstrani posse quod id freri nequent.
cum deus _ cogitindo res esse bonas res fecit. Neque enim putandum velle Mros
derom creae rerum bonitatam post tactum experient in antunat vertisse
si alia esset scries extra nostra; non poterit dici, an simul cum postra aliquid in ea
existat vel non it ergo non poterit dici an nunc existat vel non quod est impossibile necesse
est teune existere vel non. Mira ratiocinatio