# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com
# Piece: https://leibnizlegible.com/api/records/39751/text
# Catalogue record: 39751 — Albritius an Spinola
# Date: 1678-04-17
# Sender: Albrizzi — Addressee: Spinola
# Akademie-Ausgabe: AA IV (assigned, not yet published)
# Record in the Leibniz-Katalog: https://leibniz-katalog.bbaw.de/de/extended-search?id=39751&katnr=47463
# Work: https://leibnizlegible.com/work/00068369
# Title: Leibniz-Handschriften zur Theologie LH 1, 11
# Folios: Bl. 214r (from the shelfmark LH 1, 11 Bl. 214r°oben-217 (=47462;47464-47466)): 1 page, canvas 423, page ids 00068369:0423 to 00068369:0423
# Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068369&page=423
# Lines: 63 recognised on 1 of 1 pages, mean confidence 0.92
# Catalogue: Leibniz-Katalog / Arbeitskatalog der Leibniz-Edition (https://leibniz-katalog.bbaw.de/), ed. Arbeitsstelle Potsdam I der Berlin-Brandenburgischen Akademie der Wissenschaften, CC BY 4.0.
# Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German.
# Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text.
# Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote".
# After the first blank line, page by page: a "## Folio <label> — <page id>" line ("## Canvas <n>" where no folio label is recorded), "# " lines naming its source image and model, then its recognised lines in reading order, one per line.

## Folio 214r — 00068369:0423
# Scan: One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 217v); this page is its right half.
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068369/jpgs/default/00000423.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 63 lines, status machine
oc 9
Aime et Illine dne
um gandio accepi quod ex literis duis via Mmae heri acceptis intllexi, et
Utinamdhus quo sua bonitare coeptis paveat. Hem hac de re sermonum habui cum Eminea
tissimo Nia et tamitse quam ego recessarium existimamus ut D: V. Ium frevite ac distuncte
totum pacti serem asuo origne scuplo nobes tradat ut et inifium et processum, et denisu praesente
reistatum plenias percipere possimus, suamque sanctitatem de eadem reprtiorem reddere t inde
communicalis consijus eum d. . illna quid facto opus sit examinare tancumque negitium pundenter
ditiaere possimus, ita moris est hujus Aae, viec acctem negistia gerunt solis egim verbis nisi
deulis les subjiciatur nomenta expedia minime possunt. Expectabo legitur ut bansu
mum id perficiat, et mihi transmittat. Cui intemi a deo maximam apprecorfolicita
duiss. Issint paratissimus ad inserorendum
tem die 15 Jannar. 1678..
in optimum cuu si novam formulam brevis mihr hansimittat eo modo quo sibi oppor
M. Cardinalis Altrifius;
bapius videbituur, et si qui ajuid faciendum asse existimet dissinctius et livere me moneat
iatequam negotum ad sanctitaaem seam defaram hac die (7 April. 1678. d. V.
pnae Y s na paratissimus ad servitia. A. Card. A Albritius (hoc propua manititum
solon. 30 Jannar 1695. Rmeet Mhinedomine. Pitutor ante omnia Amae et IHci dia
tati, si uti plane confactum salva et jucolumis diennam redici, ctuistic, quod sperare mihi licet plenius sil
restitura qu orsus libera, vival, ab aquilonari illus suo malo, quod dum adaquiloneus salvorudum, venit
ipse parum qratus aquilo suo arvatori, attum. Oeinde et significo mevo desid erium clluae sua dignitatis
proposito casin subscripsisse, quod idem plures ali doctores pujus generalistudii solonnensis praestare parato
sunt copodo ad eos de ferabur casus, quod significo admodum s . provinciali setter. Egi et inferea
Nam ilbioruon suntio visconti qui avidus omnin, intellius endi quid ima dignitas vestra in septentionalibus
paitibus proposiusset in causa nota, quidve, responsi ad sias propositiones rejuli set muita ex mesciscitatus
est cui egu ut pancisostesderem quam conficta fuisseit omnia qae ad ipsium fannovera perscripta
fuissent, de consensa Ellinae d. vestrae in purgatoris extinctionem respondi prorsus hihil allibi
fentholicis abilla d. V. propositum, sed eam tande pertentasse et srgicipum Atcateholicorum et Consise
rialium gnimos de unione, cum sedert postolica quam mebitcrcetur, itque sugnlis quaesivisse et scripto quoque
otinuisse quid sibi indulgeri vellent, se quidem se paratas offerrent ad obedientiam edis Astustoricae;
mo post multas cm is habitas ut to citroque sermocinationes de controversis, nos inter et illus fide
punctis, rem enius eo usque deduxisse, ut quae postularent falia essent quae salva er omniafide atholica
possu indulgeres ponlifex, nec reperisse me quoue in nllo difficuasateum magnopere obstituram quam
on promstione ad aroines sacrot quam protestantes sibi vellent indultam cum usci deinde matrimo
e
nii post ordios susceplos. Verum et inhol puncto agebam plura nobis de illo colloquentibus occurris
quibus vel protestantes perquaisientur ut acios illos ordines non prensarent magnopere, vel
pperpanci illos ad huc p preisarent, nihil inde praejudicii toelibatui sacerdotum crearetur
et retuli tum eidem ea de quibus inter nos mentio facta fera fuisset. Tum ille: si nihil
aliud obstat, et un magis ad nutum habeamus omnes praedicantes, relinquamus inquit, illis
qui de facto sunt ppraedicantes, etiam haereditanie illa beneficia, sic ut ad posteros suos liberos ea
transferant, Meque enim magnopere hoc sancta sedes inrabit; ut quae in hujas modi totius
Christianitatis secuturura sorium, plupima ad Manum media habet, quibus vel fundet ot nova ubique
geneficia, quol illi possessiri sunt, ex decimis videlicet, sibi per alia regua Catholica pancis
punis rsservatis, aut latat secerdotes, Catholicos ex aliis pecuniis, quos jam singulis annis famt
aberatiter, erogal a in sustentationem ab haeresi ad satholigam pidem redenati. Verbo
ostendit sibi sumpne placephos lonatus nae dign. H suae optatus una mecum, X cum omnibus
bonis ut successu optato non careat: pro quo obticiendo ofero nea sccrficiax preces, et mel
s
nul commendo, qui sum
inae d illluae digne Vestrae servus in Fhisto fcuricus (aperussi
Fre e moiso R. S, gaditissimo e rinserto a N. s. aviso dalla felante e continotia
applicatione, con cui Monsa. Vescovo di Nenstati, si impiega, per ridurre alla nostra santa
fede protestanti, di Gemmania e d’Ungheria, a tenore delle facolta per lio conce commu
nicatenli. Reradice per tanto S. Stà le Apostoliche fatiche del prelato medesiimo
che ben vorra per actrescere a se stesso il merito apposso il Si dioi continupre con
tutto il fervore del suo spirito in questo fructur sa incombenta. V. 5. non lasci di
a nim ajue lo coll eppressioni pia avequate.
prc Marto 1692
lueci
E le anguro verobene. Boma
Al pracere di v. 5. ) Cardinae spada.