# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com
# Piece: https://leibnizlegible.com/api/records/40957/text
# Catalogue record: 40957 — [L. Hugo, für L? Aufschrift für ein Schriftstück] Notae dawieder des H. E[yben?] antinotae gerichtet.
# Date: 1680-06
# Sender: Hugo, L. — Addressee: Leibniz
# Record in the Leibniz-Katalog: https://leibniz-katalog.bbaw.de/de/extended-search?id=40957&katnr=42055
# Work: https://leibnizlegible.com/work/00068196
# Title: Leibniz-Handschriften zur Mathematik LH 35, 13, 1
# Folios: Bl. 222v (from the shelfmark LH 35, 13, 1 Bl. 222v°): 1 page, canvas 440, page ids 00068196:0440 to 00068196:0440
# Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068196&page=440
# Lines: 75 recognised on 1 of 1 pages, mean confidence 0.87
# Catalogue: Leibniz-Katalog / Arbeitskatalog der Leibniz-Edition (https://leibniz-katalog.bbaw.de/), ed. Arbeitsstelle Potsdam I der Berlin-Brandenburgischen Akademie der Wissenschaften, CC BY 4.0.
# Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German.
# Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text.
# Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote".
# After the first blank line, page by page: a "## Folio <label> — <page id>" line ("## Canvas <n>" where no folio label is recorded), "# " lines naming its source image and model, then its recognised lines in reading order, one per line.

## Folio 222v — 00068196:0440
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068196/jpgs/default/00000440.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 75 lines, status machine
unde este modus curvam determinandi non est aptus; sed talis assumi
debet, cujus ope possint omnes inveniri interpolationes. Quales sunt
illi exprimende modi ubi medius quidam qualibus Logaridimica et similes
per puncta inveniantur, ubi infinita extriberi possunt puncta curvae vera
A a
 si tamen intervallum inter T et (1) sumatur valde exionum
reperiri potent curva cuique ea prpriotas congentium curva quantumvis
aecedens ei cuius proprietas
loncentiam tatis, posita C tangente.
Sunt alia problemata curo p pro curvis, ut esto curva
falis naturrae ut circulas
cujus centrum id axe aliquo secet cuivam in
deni ordinatae
quatuo punctis, semper
demisse ex pu uno pariter
V alio puncto aris et uno latere laxtis simul 6 aaequentur
Sab altero lastere axis) simul sumtis.
Hoc probletta solvet qualibet
curva cujus aequatiotalis, ut sumendo aequationem ad (irculum et rancc
cum aequatione curgae conjuntendo inde fiat aequatio quarti gradus,
carens termino secundo.
praespri posset.
Et ita pro pheribus radicibus idem
Hinc si quis coposuisser arculum ab una parte langentem no
debere in caliae ie ita separe in duabus purectis, ut
Methodop Geveritis pro lalta pro
aequetur ordinatis ab altera parte
ose probnatu oturgm
oedinata ex puncto
etretiam, ut difflientia
referipossue ad genenicidia interpectiiau
e
confictidemisa
Eadem methodus servire 5 proaliis problemalibus, ubi
sit data
ata est relatio plurium curva  ordinaturum inter O. Et
hoc videtur, illud fuisse quod proposint Fermalius aliculi
in citeris ad pate Mersennum se culvam
ceperce
possemmbi quorcunque ordinatae simul faciant aiqua
Ex g. t si sit BC aequ. DF debet talis esse natum
crvae ut sit semper cubus mediae aequalis quadralosut.
extremis in datam euctis
seundudx et y.
qib
fincenda aequatio
N igitur daretat aequatio secundum ae
ei. et fiagatur lulid curva secan datam quaesitam
in punctus C EG, Et ponsatur eacum onarum
curvarum aequalioa dari necesse est hageri aequationem
triam radicum, talem ut ex summa tremtradictm summa bimonum
unde aequationis, et summ certionum, demonstrari possit hanc relationemraditum esse
unuterminus f. veram, nempe data relationet interradices deprimi potest aequatio
saltem defingenda autem Liam esseA tales aequationes, uot sa si aequatio
datis, inveniretur radice esse
pro  uo quaere remes ex iisdem
progressionis Geometriae. Fingatur ergo aequatio una secundum x in
non tresta radicesprogressionis geometricae. et Elia secundum y in quatres ratues
sunt relationis qualis ordinatas esse diximus. Hae duae xequationis porantur in unum
et adhuc semel in nitum habebitur aequalto ad duas curras obi id habebit locum ratione locorum
haec notabilissima dexpens
Scudtaa dem d ita res sucaete in aogveratus.
+ si
d
ai u
S
omniu m trudicum aque
dato. consent exratulas
nostris combinatoris, u
dui aequentur
hrmmae radicum
terminato
rati
un
denda