# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com
# Piece: https://leibnizlegible.com/api/records/59016/text
# Catalogue record: 59016 — [elementa Verae Pietatis, sive de Amore Die super omnia: Hauptstück]
# Incipit: Ex omnibus modis possibilibus
# Date: 1677
# Akademie-Ausgabe: AA VI,4 N. 256
# Other printings: Grua: Textes, 1948, S.16-17.
# Record in the Leibniz-Katalog: https://leibniz-katalog.bbaw.de/de/extended-search?id=59016&katnr=53499
# AA VI,4: its series at Leibniz-Forschungsstelle Münster (online after accepting its terms): https://www.uni-muenster.de/Leibniz/seite5.html
# Work: https://leibnizlegible.com/work/00068326
# Title: Leibniz-Handschriften zur Theologie LH 1, 4, 3
# Folios: Bl. 3 (from the shelfmark LH 1, 4, 3 Bl. 3.4 (=K_3392)): 2 pages, canvases 5–6, page ids 00068326:0005 to 00068326:0006
# Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068326&page=5
# Lines: 127 recognised on 2 of 2 pages, mean confidence 0.95
# Catalogue: Leibniz-Katalog / Arbeitskatalog der Leibniz-Edition (https://leibniz-katalog.bbaw.de/), ed. Arbeitsstelle Potsdam I der Berlin-Brandenburgischen Akademie der Wissenschaften, CC BY 4.0.
# Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German.
# Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text.
# Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote".
# After the first blank line, page by page: a "## Folio <label> — <page id>" line ("## Canvas <n>" where no folio label is recorded), "# " lines naming its source image and model, then its recognised lines in reading order, one per line.

## Folio 3r — 00068326:0005
# Scan: One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 4v); this page is its right half.
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068326/jpgs/default/00000005.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 62 lines, status machine
A
quibus existere posset Universum seu
Datur ex omnibus modis possibilibus Series rerumn
is nimirum qui reasse 
modus perfectissimus est. ea em quae existit sima
causa cuocexostat
xDatur Eus perfectissimum scilicet DEus sut nunc pon)
autem
perfectissimi, Entis perfectissima operatio est. Mundus est
proinde
opus Dei, perfectissimus ergo Mundus est, nec alia firi
potit series rerum fingi potest, quae hac sit perfectior.
Aliter: res in tantum habent possibilitatis, quantum reali
tatis, pefesi pluiBb (est enim essentia
fidem quod existendi possibilitas) ergo quae plurimum habent
eu
poc
actu
realitatis, id est ex definitione perfectionis, perfectissima
sunt.
Aliter. si non ita est nec ratio reddi poterit, cur
haec hpotius rerum series existat quam alia quaevis. Utique
enim plures series fingi possunt, neque putandum est omnia
possibilia existere. Quis enim credat nullam fabulam
fingi posse quiere tandem aliqua quae non reapse alicubi
extiter aut extitura sit. Ex pluribus autem seriebus
unam prae alia elegit eminere necesse est, alioquin lla
esse tatio cur ipsa potius existeret quam alia quaevis?
Eminebit autem perfectione; et perfectior eligetur, quia
autor rerum DEus utique perfectissimus est.
Aliter: quoniam aliquid potius existit quam nihil, necesse
est in ipsa Essentia si, sive possibilitate plus
aliquad contineri unde existentia actualis sequatur, aleerae
ist  tendii cetitproportionalis esselutie sive
ao promor realitase lt Quanda antem sicurl sive possibilitatem quandam
ad existendium propensionem inferre. unde  ErgoQuando
plura possibiliae
autemsibi  obstant, seu quando du coexistere non
possunt, c illud existetur quod plus habet realita
tis, sive quod est perfectissimum.
ae demonstrationes omnes si quis cottentius introspiciat
totar
eodem recidunt: Ostendunt enim hanc seriem rerum in
universo praeteritarum praesentium et futurarum, a
 prae aliis possibilibus electam ab erto a
DEo qui sapi et  quoniam perfectissimum sapientissimo
non potuit non placere, et quod placuit potentissimo non
potuit non existere.
Quia possibilia quaedam existunt, cum aeque possent non existere, sequitur
possibilitatem esse quandam ad existendum potius quam non existendum dispositionem.
sic potius: e possibilia existentia a non existentibus differre aliquo  debent
quod sit ratiocur ipsa potius quam alia existant. Hoc discrimen debet consistere
in aliquo generalissimo, generalissimum autem possibilium discrimen, est ipse gradus
realitatis, seu quantitas essentiae. Imo duo videntur fingi posse discrimina
generalia, unum quantitas realitatis, alterum quantitas possibilitatis; verum videtur
deadem esso quantitas realitatis, et possibilitatis tantum differre ut aliquod recipio
cumus unumquodque enim quo est minus habet realitatis, hoc est facilius. Verum rectius
Si rahormabunur. Ratona  Cum sit aliquid potius quam nihil, necesse
est rationem esse majorem existent potius quam non existendi. Hoc semel posito
sreddenda est ratio cur non existant omnia quod cum fieri nequeat, sequitur existere
isi situ
in rosae in hyenue,

## Folio 3v — 00068326:0006
# Scan: One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 4r); this page is its left half.
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068326/jpgs/default/00000006.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 65 lines, status machine
Elementa Verae pietatis, suie de Amore
Dei super omnia.
Ex quo Cum hujus scientiae cognitie, cujus certas
demonstrationes tenere mihi videor raie me gaudio impleverit,
Scientiam cujus Elementa tradere aggredior qu nova et
ad satutem necessaria et ad felicitatem efficacissima continere praecepta
verae
Quoniam video multos optime animatos, quendam pietatis fervorem
habere
optare potius quam ao
aspecutus vid obsemque
certam methodum e videor, qua averissimum Dei amorem. in me
quisque possit
subinde excitare potsum quoties  per vivendi
rationem licet, operae pretium existimavi vestigia ejus
literis consignata relinquere Quanta autem res sit DEum vere
qui
sciuni suepe
amare, in me quotidie expertii, nam quoties in has me cogitationes immersis
tanto gaudio oppletur animus, ut omnes alias voluptates facile spernat
quodsi Qoin imo hanc unam delectationem arbitror esse sinceram
et duraturam, adi non esse ene a casibus formiti quavum
Eaque est vera dimini ameris nota, quisquis enim hoc gandium in se
non sentit, Deum non amat quemadmodum oportet. Fateor equidem
esse quaniam pietatis opinionem in nulsis homnibus quae multos animo
esse laeto et tranguillo multos etiam pios haberi,  qui verus Dei amore
caren; sed horum laetitta casu subsistit, quoniam nullis nititur demon-
strationibus certis; neque cum se excitari a olis semper potest, quia impetu
animi non certa methodo atque ratione nilitur nascitur
Unde fit
ut saepe fervore abrepti in absurdas sententias Sed et reipublice
periculosa est, nam quorum ardor sive luce ext, saepe abahominibus eloquentibus
et ad passiones animi excitandas validis ad pemmosa s circumaquantur
et dum se Deo server obsequi credunt, aliorum ambitiom serviunt
Est in illis aitor ine luce, et qui imaginibus et corminibus et affecti
quem ostedunt, as potius et patsi affectus potius quam intelligentia
Qnod orginem ejus examinanti patet. Nam quotes sensa animi
culgo pi habentur
exponunt tum consusa tam incobaenentia loquuntur, ut satius appareat
imaginationem qui Graudia loquuntur et inflata sed propi confusis
tmaginibus Est enim affectus eorum imaginationis potius opus quam
mentis, neque rution et quae granditur vorbis quandia um verba
e translationesque audaces quibus noulli mysticam theologiam exercent
ardorem faciunt sine luce. Nom plerumque quid dicant non intelligunt, neque
id curant, modo mirifica que dicant quibus animae teneriores percfat velut in Eestasio rapiuntur
et ut ita dicam inebriantur. Sed tantum interest inter venam pietatem
solidam, et sacrum quendam furctem quantum inter prudentis hominis delibe-
ralam fortitudinem, et alianatae inentis tementatem. Equidem fateor
praestare prferorem pietatm qualem cunque quam nullam, et malle
me zelo scientia carente acceusos quam tepidos, quibus omnis rerum
divinarum intelligentia pariter ac cura de est. dissimulandum tamen
non est periculum in quod se conjiciunt bonae illae animae, ad eorum
instar, qui fortiliquore inetriati, postea sui compotes non sunt Flartu
enim levissimo impelluntur, ac saepe Reipublicae pariter ac sibi magnum dant
malum. qui adqad quid vis pietatis carsa in causa dei faciendum patiendumque
parati rect ac certis principiis carent, et ab hominibus eloquentia
validis, sape aubieta ambitionem religione tegentibus circumaguntur
ita
His ergo  non alia ratione medeta adhiberi potest, quam s.
rationum capaces reddantur, quas plerumque odere, persuasi scilicet, mundana esse
omnia, quae a quae ingenium sapiunt, aut judicio indigent. Quasi scilivee
Deus sapientia summa non sit, aut quas alia sit di apud DEum quam
et Zelum quendam
prae se fappe haber
stendere,