Leibniz-Handschriften zur Philosophie LH 4, 7D, 2, fol. 31r
Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German. Mean line confidence on this page: 0.98.
Original at the GWLB · Page image · Annotations (IIIF) · Download text
One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 32v); this page is its right half.
The machine reads it as
- 0 a
- Circumdat ambitus figurae eam rem, quae est intra figuram.
- quod sifigura sit solida, nullo modo ab eo, quod non est in figura, ad
- id quod in ea est, veniri potest, nisi per circumdans seu ambitum.
- Circumdans postea aliter sumemus subi de motu separante)
- Ambitus est terminus figurae tobus, et dicitur respectu figurae, ut cir-
- cumdans respectu ejus, quod infigura. Sic murus est ambitus civitatis
- sed circumdat homines in civitate.
- Extremum seu terminus est locus, quo unum ab alio nullam
- partem cum ipso communem habente seu separatim mobili attingi
- potest. Solet etiam extendi ad vicina huic loco. Et ita circum-
- ferentia circuli ubique extremum habet, ubique enim atlingi pot.
- est. Sed aliosensu extremum sumitur pro ultimo loco moliinre
- quem immediate sequitur motus extra rem, Posito lineam utrius
- motus unam esse. Et hoc sensu circum ferentia non habet ex
- tremum.
- Medium est, quod plurimum recedit ab omni extremo. Itacen-
- trum in ovali, quod ab omnibus punctis non aeque recedit.
- Potest esse figura imperfecta, qua duos habet ambitus, seu cujus
- totus terminus non componit unum continuum: v. g. Sphaera
- excavata, cujus alius est internus terminus alius externus
- Potest tamen ambitus ita sumi, ut parti termini exteriori
- competat, eritque ambitus totum extremum continuum externum
- Et extemum est, quod neque in re neque in eo est, cujus extremum
- totum est alterius extremum continuum. qualis est sphoeracon-
- centrica inclusa, cujus ambitus totus est ambitus interior sphaere
- cava includentis.
- ACCIDENS PHTBICUM.
- Maxime communia
- Motus est mutatio loci. movetur in cuijus quavis parte pars sumi
- locum
- potest, quae tum mutat, quod fieri potest, etsi totum locum
- non mutet. ut fit, cum corpus movetur circa suum axem vel
- manentem vel mutabilem. Nam et si partes sumi possint
- in tali corporesv. g. sphaera) quae locum non mutant, ex gesphera
- concentrica in priore intellectu designata: tamen in hac
- sphaera minore, ut cunque parva intelligatur, pars tamensumi
- potest, quae locum mutat, pars nempe in quam nullum cadit
- punctum axis. Locum autem mutare dico extensum, cujus
- quod vis punctum mutat locum.
- quoties movetur aliquid, pars ejes aliqua locum mutat, imo
- pars aliqua cujusque partis.
- Aviescit quod non movetur. an: cujus nulla pars movetur?
- Sed ita daretur medium inter id, quod movetur et quod quiescit.
- Tempus est ordo continuus existentium secundum mutationes
- Aternitas est ad tempus ut infinitum ad finitum.
- Praeteritus status est, ex quo oritur presens, et qui inconsistens
- est praesenti
- Futurus qui oritur ex praesente, et inconsistens est praesenti.
- Qvis vero prosens sit, non definitime explicari sed sola percepti-
- ora cognisei polet.
Cite
Leibniz-Handschriften zur Philosophie LH 4, 7D, 2, fol. 31r. Machine transcription, not an edition: Leibniz Legible (model FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74). https://leibnizlegible.com/page/00068654:0099?run=74