Leibniz-Handschriften zur Mathematik LH 35, 12, 1, fol. 180v
Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German. Mean line confidence on this page: 0.91.
Original at the GWLB · Page image · Annotations (IIIF) · Download text
One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 181r); this page is its left half.
The machine reads it as
- Et hac requatio
- 5 = X + y= y non mius determinata est, ac illa qua Cartessus utebatur
- suparelata, cum ex X et y ipsam V vel s quaerebat sublata euim x restabos in aequave
- tros indeterminatae: s. V. V: ita nos ex v et y datis quaerentes X et 5 elisa sad v.
- per aequationem quam de ea halebamus, ad Y, habemus indeterminatas restantes S. X. y.
- quantum intersit terminus
- maxumus seu basis anver
- aequalis parteis
- divisa intelligatur
- Loco Reducdtarum altae quaedam
- suncnes quoque ad quadraturas
- in veniendis pervint. Et quas facclius
- ad numeros transferas
- Si Geometura ad numeras hrans
- fers error est aliquis, sed
- qui nunquam est major
- Termico maximo
- seu intervallum terivigoni
- ducto. Ideoque
- assumere intrvallum terminor
- uinus gnitate, fractionem
- tempe tatem, ut nuneus trmium
- maxinus terminus in
- uo sechit tamea pro e mua
- at sesposino
- eodem pro porta ne reveniant
- 31 20 63
- 1 1 45 112
- fin.
- et pay 44
- Jam vestigis Carreses presse insistemus: verbis ipsius ejus. paus. 48 Gevmu relatis, mutatis mutandis.
- ita ego. ile
- Examinanda in nuneris
- llitudi
- cujus et figuram hic adscribamus: descripto circulo ex centro. P. quidcurva
- in punctis C. e E. sect ex quibus in PA demittantur perpendiulares CM
- E9. junctis radius aequalibus PC, PE. inter se aepalibus
- rta ergo ille, postquam ergo ui venimus tatem aequationem non en utemu
- M
- adcognoscendas quantitates X vel quae hic datae sunt opora punctum C
- est datum, sed ad inveniendam quantitatem D vel S. Ego quae quaesitum punctum P.
- determinant. Ego contra: non utemur ea ad cagnoscendas quintitatis v et
- quae hic datae sunt quia punctum (non minus quam M est datum sed ad invenienda subcet
- quantitatem X vel Si quae quaesitim punctum C. determinant. In quem finem
- pergit Cartesius) considerarie debet si punctum P. (substitue C.) tale est quale desidertur
- quod circulus cudius id ipsum est centrum (substitne, quod Ciculus, cujus centrum est P.) quique
- per punctum C. transit tangat ibidem cunum lineam C E. nequeam secet. Sed quod si
- idem punctum P. propius aut remotius sumatur a puncto (. hic substibui eliam, puto potest
- sed quod si punctum C. aliud a vero assumatur,) circulus hic non solum in puncto C. sed
- et in alio quodam puncto curiam DE sit secturus. Deinde considerandum est quoque
- quando hin Circulus, lin curvam E secat, aequatio per quam quantitus X vel y vel quaedam
- aia similis qua (subestitue: per quam quantitas v vel vel quaedam alia
- Similis) quaeritur supponendo PA, et PC. seu s V (quaesitas substitue X, s
- seu CM vel E9 et AQ vel ACM cognitas necessario duas contineat radices
- inaequales (istic jam, substitutio incipit difficilis reddi, ac cessat inversio. Igdur contranatum
- tantum exscribere verba autorius:) Nam si e. g. circulus hic secet curvam C E in
- gunoris C. DE ac ducatur Eq parallela, si CM nomina quantitatum indeterminate.
- ∞ et y aeque bene convenient lineis Eg et GA atque ipsis CM et M∞.
- existente pE, = PC. propter Circulum Adeo ut quaerendo lineas EQ et ZA per PE et
- PR (quae tanquam cognitae supponuntur eandem habituri simus aequationem
- quam si quaerexentur CM et Met per PC. et PR. Unde liquido constat ipsius
- X vel y valorem fore duplicem, hoc est aequationem duas admissnam radices
- quae sint inaeuevales, qarum quidem una futura est CM altra EQ, si faero X quam quaerimus:
- ut quarum una futura est Met, altera A, si fierit y quae quaeritur Verum
- est qucum (. videtur etiam in nostra inquisitione dici posse, aessunto puncto
- C. vero, tunc qvalorem ipsius ED, et Cp fore aequalem, ac proide assinta ut aequationis
- X a nobis inventae, ex data X quaratu et y queratur S, aequationem habere duas Radices
- aequales) verum equidem est, quod cum punctum e non ad eandem curvae partem repe–
- ritur cum puncto C non tantum harum radicum sit vera, altra falsa, sed quo haec punctu
- C et E sibi invicemsunt propiora eo differentia inter hasradiees est ninous e quae den
- omnim aequales futurae sunt si bina haec puncta in unum punctum adant
- 70 hoc est si cuculus qui per C. transit curvam ibidem tanga nec omnin secet. praetus
- 16 25 36 49 64 considerandum quod quatvo in qua duae sunt radices aequales necessam eandem
- 11 13 15
- 2XC
- 225 1396 3
- 170
- forman habeat esi in seipsam multiplicetur quantitas quam velut incognitam
- e suppopumus mnultata quantitate capnta sibi aequalus. et dienius hoc ultima summa
- is non tot dimensiones rabea quot praecedens, rursus per aliam summam tolidem
- quot alteri desunt dimensiones habentem. Sic ut separatim aequatio inter singuls
- unius atque singulos alterius aterminos inst possit Hoc jam umiteri tentabum;
- 3- Xy +r -0
- etsi difficile sit vix phtenihie successurum. Aequatio nostra est:
- Unde fieri potest y-
- -5
- V + X 520, vel y - qy + gX - q5
- rey + e -0, fiet 9 - quod et absundum
- et quia yq
- confeatur cum aequatione ejusdem formae, fy scu C fie
- sed unalum agnosco, quod sclicet cum 9. sit deferminata, e inteterminato Matum
- ergo in eo est quod in determinatae in se inorcem non sunt ductae
- ductus sit tamen ralse lagu
- 14+
- vloc quam
- producta distent
- a duplis. Haec
- ultra indagandu,
- ductis terminis in
- suas differentias, summaque
- earum tumcum cli sum
- eure semiquadrato sirnum
- maximi
- parum ha
Cite
Leibniz-Handschriften zur Mathematik LH 35, 12, 1, fol. 180v. Machine transcription, not an edition: Leibniz Legible (model FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74). https://leibnizlegible.com/page/00068194:0360?run=74