Leibniz-Handschriften zur Theologie LH 1, 1, 4, fol. 106v

Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German. Mean line confidence on this page: 0.92.

Original at the GWLB · Page image · Annotations (IIIF) · Download text

One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 107r); this page is its left half.

The machine reads it as

1. 68) Communis haec sententia int etiam reformalis. Nequid dicamdescholasticis casustis
2. Aristotes ictis, plato a in dialogo Enthyesion. male dissensit pufendortum, qui alias adeo conter decetuat
3. 183 Bauli a locus insignis et diffusus
4. 7018 sa Thomasius vertates aelemas non quaerendas tadhum. Atheoq pt esse Geomeau, sed Geo
5. mebra non po esse sine deo. Melasysica demonstrat principar pientialum Aristoteli eadem est
6. (195) Baglius alibi flactunas, inclinans adem ic mod verisas i deo aa Maletrancus
7. (187) B ayliu, in
8. q dartisus mrgis verbis dessentit Carte siami culliditatem ermmus observant
9. sententia eorum quiopecitcilus arbitrarias faciunt nescio quad contra stratonem utilitatem
10. ((1180 Mato mundam sine imusa cognoscente situm putabat, hajus erroris vit aud
11. causa Baglige naturas plasticas qudroorthi relicit, et cum lerico dispytat, et regans rem
12. anficiosam prodirei posse a non intelligent nec praeformationem, amalium natura
13. (18) Quodsi veritates
14. lem, nec systema harmoniae praestabilitio mini concedit
15. aeternae non dependeant a voluntate, quae tan veretur, nequis mindum quoque necessibale
16. seu sine volaptate orbum patet. Sed facilis responsio est, in veritatibus aetemes tam regularita
17. quam irgularia contnere praeterea ipsas vertates aeternas non subssterenis per Mentem
18. (190 flia objectro contra ventate, per se necessaria, geumfore fato subjectum verda Bay li
19. 23 Resparsco facilis hoc fatum ipsam dei Mentem sagientiam, bonitatem esse. Absurdum
20. (192) lctatur Deum divinam Mentem ex infinitis
21. adeis statim in eam feni, quae apta est. sed omnis idea dei distincta, omnis idea distincta
22. velle liberate voluntatem a ratione
23. apta est mens divina non temporis mora ratiocinatur, sed momento consequentias omnes penerat
24. 1193) Mirum esse qui proba dubitent deum regules sapientiae sequi suit tamen aiqui cm
25. sapientiam ei concedunt, et tamen non nisi pro parte ab ego eo sapienter agi arbitrantur. Hisunt
26. qui optimum cb. eo fieri negant Envistisons (astera regis de emendanda mindistunctura
27. (197) Tales qui negant deum putint
28. dum melius aque pohuisse sed minus bonum habet rationem mal,. Et si ad experientiam
29. provocunt ex ro parte de toto judicant Non omnia pronobis solis faecta, sunt tamen et nobis facta,
30. serlicet quod solum sustema ptolemai nosset
31. (195) objectio quod qualibet creatura alia perfectior. A sed non universo sen earum aggregato nfinit
32. cum et aeternitalem futurum complectatur, et creaturas actu infinias ob compossiti oremponfinui. infuntum nopegatu
33. non est unum totum. Mandus non est substantia, non animal, nec aminam habet. Itaque nonaddeus non stMandus
34. qiEniversumpossibile unum alio melius esse nequal: alioqui dens nullum ereasset, uti nes renset
35. phaeram materialem, si nihil determinacetem diimcetrum sed siden decrevisset pucere ec rectam a
36. quae se deteminat.
37. puncio i rectam, si nihil alud deteminet, ducet perpendicutarem. nodrroisii objectoo, quod e
38. sespontet crimium eam probare, sic enm res preul immulatile mo reris
39. decpimmul creare lenrversum, quia simal decernal reace pstactam
40. a usiste agtius ental male cum respondere dualistas niti libertale dei, trarasiona possibulius, andiceret non
41. posset i unum principium bona et in ala produceres. Sed esed libertas dei non impedit praevalentiam ratibnus
42. non sun optime constitulae
43. dualistae, non considerant pilis, Ddeum posse produgere ale et minus bona inpetibus
44. toto. Mndersum semper monabit sstema corporum e nnimarum, non dectum
45. idem epti est optanum esse,
46. et tale esse qualo boni et sapientis ptare possent aliterdens imperfectione peris sui cruciaretur
47. sidine e rerumoritur subordinatio seu in aequalitas perfetionis
48. necessilas il faciendi moratis est, simela Gysica esset, omnia possibilia producerentur
49. 800) Acpossunt singulae sulctantiae perfectae esse, alias similes essus dii essent, orpora et anima tebuer produci.
50. optima coordinatio possibilis figucatorum. subordinatio plautarum e animalium
51. umbersum vidermus tute es
52. Deus ubi aliquad decernere deccevit, conflictus est possibilium idealus. nisi den ex illis optimum
53. et optimum esse, e quale optarent boni e sapientes si intelligedims
54. Eligeres, sibi ipsi igratus foret, quod cujus adhacue quam reprebud ab aliis pesse. (202) Male dirvisius
55. optimum mutari non posse. sed potest mutari species bonitatis, et si non mulato gradu. Sed
56. parsus inter haec prversabona optiuus erit ordo. Totum optimum eritus et Tota series optima erit
57. etsi parcuna seriei alteri aequalis. fieri etam potest, ut rerum perfectiocrescat in universo; si attiu
58. 20 aestio an degnes pertectiores farere potuerit, difficu lis Baylio; sed peunde est ac si quaerat
59. un deus perfecte sapiens perfecte bonus. mulatio terminorum ooscuritatem peperit. Objectiomes nullius mo-
60. statum impossibile est
61. menti. Olim Barius Malebranco favabatpostea Arnaldi amumentis motus est, credo quod
62. (204) Matebranci hypothesis in de natura
63. et gralia. de volimlalibus der generati. Hs denisequi essi quadam indesqeislum Bayius applaudit
64. pyrrhonsuo ipsius patrocinarentur
65. Moincula esse vitantales perticulares
66. (205) Hincostendit Baylius unde prosperitus malorum
67. 76. Mrea astmodotendum Bagluum hutasse. a sententia mullas esse voluntalei arite sin est ut
68. 207) ipsa miracula ordinata, horumnaa, non sufficit voluntas e
69. adsit modus explicanda cursum ordinarium ex creaturarum viaa. Secuudum fystema occasionatur
70. uiracula ordinam forentu,
71. 208) deus lges eligit max ime naales, simplicitas perumditas media
72. eati sastus

Cite

Leibniz-Handschriften zur Theologie LH 1, 1, 4, fol. 106v. Machine transcription, not an edition: Leibniz Legible (model FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74). https://leibnizlegible.com/page/00068281:0208?run=74