Leibniz-Handschriften zur Theologie LH 1, 2, 1, fol. 28r
Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German. Mean line confidence on this page: 0.97.
Original at the GWLB · Page image · Annotations (IIIF) · Download text
The machine reads it as
- dechristianis officiis
- Finita tractatione Cultuque divino et
- et sacramentis, atque hominis cht ad Novissima
- superest ut Novissimasive futuram quoque attingamus
- sive futuram vitam. Pessima quorundam (ex Antotrinitarus
- inprimis sententia est, animam sua natura esse mortalem, nec nisi ex Gratia subsistere
- aman
- immoitalem ver ex gratia; et post hominis
- mortem dormire animas q omnis perceptionis
- cogitationisque expertes, in die demum judicii resuscitandas
- sed philosophia pariter et retelatio contrarium docent.
- Nam anima nostra est substantia quaedam,
- nulla autem substantia nisi, per miraculum annihilationis
- penitus interire potest et cum anima careat partibus,
- ne dissolvi quidem poterit in substantias plures
- itaque naturaliter immirtalis est anima; illud vero ex ul
- gratia praeterea semper actu cogitat nam et hoc quoque
- pro certota habendum est, nullam substantiam in
- natura rerum dari quae vel momento penitus sit
- otiosa, atque actione passioneque destituta. Omnis autem
- animae actio passioque cogitationem involvit. Hoc unum
- tantum ex gratia est, quod anima expeculiari dei
- ordinatione est, ac b et ad providentiae supremae
- rationes pertinet, quod anima separata memoriam atque conscientiam
- erum prioris vitae, qretinet, ut praemii ac poenae
- capax esse possit. Interca de loco et fu natura
- De certo loco De loco et functionibus animarum
- Separatarum pauca cognoscuntur asseri possunt,
- praeter ed quod Deus per scripturam sacram aut Ecclesiam
- suam nobis revelavit
- Omnis anima quae in vera caritate obit,
- Quotiescunque anima e corpore discedens in statu est
- peccati mortalis const ad eoque male affecta erga
- Deum sponte quadam sua (quemadiuodum pondus semel
- abruptum, neque ab externa causa denuo retentum atque
- xceptum) in danua perorem in damnationis
- exitii barathrum delibitur atque a Deo
- abalienata sibi ipsi damnationem irrogat, quemadmodum
- et supra attigimus. Itaque minus usque adeo ut pii
- quidam viri sentiant tantum esse damnatorum
- odium erga deum, ut nolint ad gratiam ejus confugre
- ac vel ideo aeternam sibi infelicitatem accersant prorogentve
- eoque minus mirari debemus justi judicis seventatem neque
- dorigenis clementiam confugere opus est,vir devenire
- necesse est, qui omnes illud pauli mysterium, quod omnis
- quo omnis israel salvus fore dicitur pro captu suo
- arbitrio interpretatur omni denique creaturae adum
- divinam misericordiam indulget. A qua sententia fatendum
- etiam alios viros sanctos, inprimis autem
- Gregorium Nysso Episcopum non fiisse aligus, ipse
- Hierongmus quem alicubi origenianam sententiam etsi
- non fuisse penitus alienos, inprimis A Gregorium Nyssenum;
- ipse Hierongmus, etiam quando contra velut coactus
- co tradicit, tamen mollius loquitur, atque eo saltem inclinat
- impiorum tamen Christianorum, opera sint igne probanda
- t purganda mixta clementrae judicis sententia quasi
- sclicet nullus Christianus aeternum perine possit. Sed
- hoc vel condonanda sunt summis viris vel inmelius
- quicunque autem moriuntur ct ben affecti erga deum
- interpretanda
- Deo amici d hos aeternam felicitatem manere
- quae maxime in divinae pulchritudinis finitione consistit
- reio a quibusdam Calvinonis visionem dei beatificam
- et scripturae fariae se rerotoru
- Tubium vocari, sed sine causa, jam tum enim Deus est lamen animae
Cite
Leibniz-Handschriften zur Theologie LH 1, 2, 1, fol. 28r. Machine transcription, not an edition: Leibniz Legible (model FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74). https://leibnizlegible.com/page/00068282:0055?run=74