Leibniz-Handschriften zur Theologie LH 1, 20, fol. 149v
Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German. Mean line confidence on this page: 0.97.
Original at the GWLB · Page image · Annotations (IIIF) · Download text
One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 148r); this page is its left half.
The machine reads it as
- striantis ei imputat quod diversitatem tollat nec rem aliter intelligat
- quam cum in humanis idem respecta diverso duplicem personam sustinet,
- Patris et Dilii. Sherlochius, dicens in Deo tres esse substantias sui
- conscias, eidem Ariano visus est inducere tritheismum, imo et nonnullonus
- sua partis reprehensionem incurrit; sed caritatis est durius fortasse dicta
- quantum licet in optimam partem interpretari; et utraque sententia sanum
- sensum recipit. Sunt enim tres substantia, diversae quidem, non tamen
- nisi relationibus essentialibus; non vero attributis essentialibus
- otut
- absolutis. Iaque canimus etiam in demonstranda Dei unitate flomm.)
- sepicet
- ne per eam tallortur porsonarum pluralitas; restringendolvim
- argumenti ad perfectiones absabutas. Hinc demonstratio unitatis DEi in
- lemm. 1. non tollit pluralitatem personarum. Etsi enim non nisi una substantia detur
- habens omnes perfectiones tam absoluta, quam respectivas, nempe Deus absolute sumtus;
- Possunt tamen in hac substantia abo essentia dari plures, perfectionibus relativis differente,.
- Annotata in aliud Sceleton demonstrationis ab hoc
- diversum, et prius hac transmissum et in cujus locum
- hoc praecedens f substituere visum est
- a Specimine alterius demonstrationis mihi transmisso multa sunt
- quae ani madversione indigent. Axcomata et Hypotheses non
- bene distinguantur. postulata sunt a more demonstrantium aliena
- nec ingrediuntur demonstrationem, quemadmodum et quaedam de
- finitiones et prima hypothesis. Sn definitionibus sunt quaedam
- definitione
- superflua nam deccatum est in ea ponere quae ex ipsamet
- demonstratur, rg, quod songelus non sit Deo coaeternus, nec
- consubstantialis, quod jam tum patet quia dicitur creatus
- Similiter ex eo quod Deus dicitur perfectissimus caetera sequuntu
- doxioma 1 est supensluum, 2 continotur in definitione Dei, qui
- nogant tertium eget probatione apud ad versarios, qui negant solu
- Deum summum esse ederandum Hypothes et 1. 2 et 3 sunt
- supenfluae, prima indiget probatione ata non est sine difficultate
- In ipsis Demonstrationibus esse Deum et non esse Angelum erant
- separanda. Primariis erat magis immorandum et consequentia
- melius munienda ex textibus rationibusque. Sic consequentia ista
- omnia per Christum sunt creata, ergo est Deus summus, non
- admittunt Ariani. Probationes etiam ista non sunt validae:
- naspiam legitur quod Sp. S. sit conditus, sed legitur, quod procedat
- ergo non est conditus Ariani non concedunt quod Sociani ad
- mittunt sp. S. esse aternum Etiam propositio3 non est
- sufficienter demonstrata, quia ad probandam Trinitatem
- ortendendum erat contra habellianos et Socinianos, patrem
- fil. et spir. S. esse diversos inter se denique propositionum
- Consectaria non sunt apte posita, cum sint tantum rejectiones
- theseos contradictoria ipsius proscitionis quod vel superfluum est vel ad
- Scholia referendum
Cite
Leibniz-Handschriften zur Theologie LH 1, 20, fol. 149v. Machine transcription, not an edition: Leibniz Legible (model FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74). https://leibnizlegible.com/page/00068378:0298?run=74