Leibniz-Handschriften zur Jurisprudenz LH 2, 7, 13, fol. 17v
Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German. Mean line confidence on this page: 0.96.
Original at the GWLB · Page image · Annotations (IIIF) · Download text
One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 16r); this page is its left half.
The machine reads it as
- Aequitos praestandae evistionis in eo consistit, quod is qui rem alicui
- tribuit, praestare duo vitrum debet debet vitium ex debet.
- Vitium autem rei est est evine r est rem eviuci posse. aut actionem
- nomen esse jus esse inane. Intelligitur autem vitium, defectus
- Vitium enim intelligitus defectus qui rasolitus Debet et dolum rs
- praestare, ne quid scilicet aut dissimulet aut mentiatur is qui rem
- transfert, quo alterum decipia Culpam autem praestare
- non debet, nam u non est obligatus ut de omnibus illis quae
- homini pr cuique in mentem venire solent emtorem admoneat; emtoris
- enim sagitur, et emtor ipse in re sua diligens esse debet, aut negli
- rentiam sibi imputare debet. Hinc jam con
- Porro
- si qui cont si res post contractum deterior fit, id emtori
- vel ei cu qui jus ad rem qu perire constat.
- Haec de Evictione praestanda in universum certa sunt, et
- ad familia quoque herciscundae ad rerum quoque haereditariarum divisionem
- pertinent. victio autem cujusque rei ea debetur, qualem ejus natura
- Vitium
- patilo, postulat, neq ut si alea aut jactus retis vendatur, incertitudo
- vitium non est evictio autem praestatur pro rei de qua agitur natura
- Nam et Vitium praid tantum praestatur, quod rei naturae naturae contrarium
- est, alioqui nec vitium videtur, na ut si alea aut jactus retis vendatur
- incertitudo vitium, non est, adeoque nec praestatur.
- quaeritur an
- jam qua Nominis natura sit, aut pignoris, et quae inde evictio debeaturs
- Esse in Nomine quandam incertitudinem solutionis nulla dubitatio est, ne
- tamen an aleae aut jactui comparari possit unde videtur, nam proprie
- cum actiones ipsae non transferri in alium, sed tantum mandari possint, patet
- non nisi spem translatam esse aliquid exigendi. Cum ergo nominis exactio res
- suat natura incerta sit, hinc plerique communiter Isti docent, nomine vendito vel
- alienato praestare debere venditorem non ut bonum, sed tantum ut verum nomen
- sit. Quod ostendunt ex ls semilia l. si plus 74. A. ult D. de Evist. ubi
- dicit ICtus: qui nomen quale fuit vendit, dantaxat ut sit, non ut exigi etiam
- aliquid possit; et dolum, praestare cogitur. Quoniam vero hic locus non satis
- probat. Nam et qui equum qualis fuit vendidit vendere se eatori dixit eo ipso dixit
- emtori se nullum ei vitium praestare velle: ideo adhibent et legem uni
- l. si nomen 4. D. de haered. vel act. vend. Si nomen sit distractum celsus lib, 9.
- Digessorum scribit locupletem esse debitorem non debere praestare, debitorem
- autem esse paestare nisi aliud convenit.
- s
- Et l. periculum 30. D. de pignoribus
- hypothecis: periculum pignoris nominis venditi ad emtorem pertinere,
- s
- tamen probetur eas res obligatas fuisse
Cite
Leibniz-Handschriften zur Jurisprudenz LH 2, 7, 13, fol. 17v. Machine transcription, not an edition: Leibniz Legible (model FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74). https://leibnizlegible.com/page/00068433:0034?run=74