Leibniz-Handschriften zur Theologie LH 1, 18, 2, fol. -

Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German. Mean line confidence on this page: 0.90.

Original at the GWLB · Page image · Annotations (IIIF) · Download text

The machine reads it as

1. (C) Certum puto, eum, qui libertate sua bene utitur, salvari; ad eoque eum, qui damnatur
2. libentate sua non esse bene usum. Si tamen sensus esset, Deum non dare gratiam,
3. nisi proportione usus naturalis liberi arbitrii, nimium diceretur; tanquam Deus
4. id solum respiciat. Ita enim sequeretur, eum, qui diu bene usus est libero arbitrio
5. semper salvari, cum tamen occulto Dei judicio fieri possit, ut, qui diu bene vixit
6. finaliter in apostasiam labatur.
7. (d) Concedendum puto, Deum praevidere conditionata seu quomodo quisque libero arbi-
8. trio usurus esset, si quaedam auxilia concederentur; eaque cognitione, ut aliis omnibus
9. nixum decernere de oeconomia generis humani ad salutem. Sed non id eo iis assentiri
10. necesse est, qui putant, hinc considerationi unice Deum alligari, quanquam ea saepe valere
11. apud ipsum possit. Nam in summa scopus Dei est perfectio operandi, et fieri interdum pot
12. est, ut correctio pessimi sit optrma; convenitque etiam, ut exemplum interdum statuatur
13. quo constet, dum durissima aliquando corda emollit Deus; ut jam Paulus de misericordis
14. ibi facta notavit, nemini esse desperandum. Deus igitur se praevisioni melioris vel potius
15. mintus mali liberi arbitrii usus naturalis non adstrirgit, et si ejus rationem aliquando habeat
16. non parvam: Qlooties autem ejus rationem habet, non id eo homini favet, quasi melior aut
17. inus malus sit. Nam in universum omnes aeque pravi et ad bonum mortui sunt ; quia
18. tamen aequalis licet pravitas, saltim dissimilis est pro diversitate inclinationum; hin
19. , alii n his alii, in aliis circumstantiis minus resistunt, nec minima divinae gratiae pare
20. est hominem in favorabilioribus circumstantiis collocari. Caeterum oeconomia Decreto–
21. rum divinorum circa salutem talis est, ut nullis regulis generalibus nobis agnoscibilibus
22. includi possit. Itaque nec ausilia divina semper sua naturae vi victoriola sunt, imo nec sem–
23. per perse efficacia, sed saepe et fortasse plerumque per accidens tantum effectum obtinent.
24. astat
25. Ita enim Deus minori molimitie destinata efficit facitqe quod sapiens solet; qui si ersdem ad
26. plura uti possit, diversorumque ita concurrentium ope effectum consequi, hoc mavolet, quam
27. lunicuique operationi Eausas ansignare proprias per se efficaces, ut vel ex automatopoeorum
28. artificus patet. Interdum tamen convenit causas proprias et per se efficaces adhiberi, irre
29. sistibiles raro, quae scilicet tantarum sint virium, ut nulla oppositione contrarii elidi possint.
30. lerumque sufficit tantas habere vires pro circumstantiis, ubi adhibentur, ut constet, non
31. fore elidentas.
32. (e) sufficienter scilicet, licet non efficienter.
33. (F) Eed haec optio non unice penes hominem est. Nam et voluntas ad bonum spirituale indiget
34. auxilis duino. Aliqua tamen in decernendo hoc augilio naturalis arbitrii, ut aliarum cir-
35. cumstantiarum omnium, ratio habetur, uti jam dictum est
36. 5. 10) (a) Haec doctrina defendi nullo modo potest. Tollit enim divinam omniscientiam, omni
37. notentiam, independentiam, rerumque a Deo dependentiam. Imo nec sabientis Laudem Deo
38. relinquit, qui ad instar hominis Regligentis in diem vivat, et ex eventitus tantum
39. consilia capiat.
40. N
41. et
42. C
43. 12
44. e
45. V
46. X

Cite

Leibniz-Handschriften zur Theologie LH 1, 18, 2, fol. - . Machine transcription, not an edition: Leibniz Legible (model FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74). https://leibnizlegible.com/page/00068463:0076?run=74