Leibniz-Handschriften zur Philosophie LH 4, 1, 4k, fol. 10v
Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German. Mean line confidence on this page: 0.95.
Original at the GWLB · Page image · Annotations (IIIF) · Download text
One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 11r); this page is its left half.
The machine reads it as
- H quod si non est bonitas
- in ipsis ideas certe nec
- in Deo sapientia est, quae
- nisi scientia ap nil insi
- Scientia boni est. Imo
- si naturae rerum atque veritates
- a Do a dei arbitrio pendent
- non video quemodo quomodo
- illi scientia attribuatur.
- verit ater or
- possit nt Itaque non
- tribui
- cret
- Deiscientia quam causidici
- quod improbarem nisi scirem,
- ex solae aeternorum cognitione
- perfecta, sine ulta peculiari-
- Ut vero eror erronem trahit
- mea sententia est essentiae rerum pona a non a Dei arbitrio
- sed essentia pendent, manifestum est ipsam boni ideum atque
- justi ideam quoque non a Dei arbitrio pendere; se quanquam rerum
- bonarum atque perfectarum creatio a Dei arbitrio sit perfecta:
- Quanquam enim Deus Neque enim essentiae sed res creantur
- Res autem creavit Deu quas creari bonum esse vidit, quae rerum
- bonilas sine potius idearum bonitas non magis libertati ejus, obest
- quam sapientia quae facit, ut nisi bene agere non possit Caetermus
- conditon
- trium redixisset, quod scilicet nullis rationibus interetur, mirum non
- est, si cum ipsae rationes arbitrariae sunt, nullis utique rationibus niti
- A quo errore plato et Aristoteles
- suspienti sunt DEe cognitionem non
- nisi aeternorum esse. Quanquam
- rerum
- natura sustulisset Cartesius, omniaque ad. Caecum quodium atois arbi–
- causae causarum species novit
- longissime abfuere, qui cntra
- Si vero quemadmodum
- error errorem trahit, cum bonitatem ac perfectionem
- qui hn univer salias jinis regulas
- sed Angulares tantum cefus
- poterat con se quens erats ut non non midum mirum non est
- si periculesam supta quam credi potest sententiam asseveratit
- materiam omnes successive formas recipers, sequitur man
- omnia possibilia aliquando existere, neque quicquam tam inepte
- ac mirifice fingi posse, quin aliquando existat in mundo: neque
- quare omnes illi qui fabulas Milesias sive ut hace vocant, romanas
- fingunt, non historiam quandam verissimam per omnes arcumstan-
- tiaqe trad verissimam, sine praeteritam sive futuram, sine etiam
- in spatiis longe dissitis, praesentem tradere censendi sunt. Quod
- falsum esse, demonstrari in fallor potest. Eo vero admisso mirum
- poteo
- non est, si Deus bonum non elegit, sive si nihil sua natura
- bonum est, su omnia tandem aliquando futura sunt, nec forte nisi
- sine ulla alia perceptione sequi peculiari apprehentm sequi temporis praerogativa discenuntur.
- per cognitionem rerum singularium
- quod Quarquam forte non omnes
- videant, qua id ratione fieit
- possit saererum subtata
- si rerum
- Quomodo autem
- Det Dei scientia ab ejus voluntate
- sit indesendens non video, si rerum
- naturas qu pro arbitrio fecit, an
- aut antequam enim id faceret,
- non habebat quod intelligeret,
- quod rursus con alsurdum est,
- nam voluntas sine intellectu, et
- quae non fiat subratione boni,
- nulla est. Quae faciunt ut
- verear ne sartesius prope dicta
- cognitiomnem deo negaverit, et
- ne DEus cartesio fuerit res
- longe alia quam haberi solet
- Nam intelligere voluntas utique
- intellectum aliquem requirit, neque
- enim velle quisquam potest, nisi
- sub ratione boni. At intelligi
- nullius ei n nihilo pot scientioantem
- re intellectus autem requirit
- aliquid intelligibile, aliquam scilicet
- naturam. Quod si ergo naturae omnes
- sunt a voluntate, etiam intellectus
- De Logica vetemen quoque etiam et in universum de receptis
- studiis mihi contemtius videtur sensisse Cartesius quam par erat
- In Geometria quoque tametsi res maxemas gesserit, abfuit tamen
- ab ea perfectisne quam prae se ferebat, lin quo non ingenium
- ejus quod maximum erat, sed pronuntiandi audaciam culpo. Videbatur
- enim sibi determinare posse in Geometria quicquid ab homine fieri
- potest, a quo unde quantum abfuerit eventus ostendit. Est enim
- ejus geometria i Apolloni non nisi rectilinearis, neque ad problemata
- servit, nisi quae magnitudinem quarundam rectarum per alias rectas
- determinatam quaerunt; ea enim sola ad aequationes revocantur,
- et a locis pendent. Tantum ergo Cartesius Apollonium ad altiores
- gradus promavit, praeclare quidem, sed non ut propterea omnesque
- Veteron
- nci
- Curr quaestionem ingredifut incipis Georetria illa cujus vim nullus
- porum magnituda
- opinor vererum prateo Archimedem intellexit. Cinqs non nisi mime
- obvia m s eleganta licet Cavalerius, et Torricellius attigere.
- Gn Ego et duobus e societate vestra viris Guldinum et Sanvincentiu
- plurimum debere arbitror Geometriam. Sed nunc longius in faller eo
- ni fallor prorecti sumus ut tantum ab illis absimus, quantum illi
- ab antec ess a prioribus. Hugeri opis in ex Quod si nihil
- aliud Hugenis certe opus ostendit de sendulis, in quo sublimis
- cujusdam atque arcanae Geometriae specimina eduntur. Quod si dicam
- etric
- aliquid addi posse fortasse non indignum seculo, rem neque
- Higenus neque aliorum amicorum sententia fet absurdissi assetuero
- agenii
- possumus enim quae Cartesius a se praestari non posse fassus est
- et singulari quodam analyseos genele tribus lineis praestaum, quae
- tota sua sun aatibusfnstra aggressum alicubi Epistota ostendunt.
- e
- t
- aec ut res ipsa tulis de Cartesio digi, nunc atua vestigia sequar
- a voluntate erit. Quomodo ergo
- voluntas intellectum requirit?
- Haec faciunt ut vereor ne Dey
- faerit Cartesio res longe alia
- quam haberi solet
Cite
Leibniz-Handschriften zur Philosophie LH 4, 1, 4k, fol. 10v. Machine transcription, not an edition: Leibniz Legible (model FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74). https://leibnizlegible.com/page/00068511:0020?run=74