LBr. 57, 1 · Bernoulli, Joh., fol. 314v
Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German. Mean line confidence on this page: 0.97.
Original at the GWLB · Page image · Annotations (IIIF) · Download text
The machine reads it as
- et si
- id
- et
- dubitari potest an detur motus celerrunus Io suspecta erit possibilitas Eutis
- perfectissimi seu realissimi apud eos, qui considerabunt impossibilem esse celeritatem
- maximam.Imo posito Ente, ex vestris definitionibus realissimo
- seu perfectissimo, consequitur etiam celeritas summa; nam tale Ens e omnes
- continebit reci e(formaliter aut eminenter) rulitatis gradus adeoque si celentatem
- producet, non poterit n producere eas tantum celeritates quibus
- majores sine perfectiores concipi, possint. Ergo posito Ente realissimo quale vos statuitis
- (nempe maxima celeritas
- sequitur impossibile, quare et Ens pestrum perfecti simum impossibile est. Vides quam
- non omnia sit solida, quae talia prima fronte videntur. Breviter conclurum argumentum
- quicquid consinet (omnes perfectiones sine cujuslibet realitatis gradus, id etiam continet gunds
- formaliter vel emineaster
- (nam celeritas est quaedam realitas,. Quod autem continet
- motum celerrimum
- om id est impossibile (quia maxima celeritas implicat
- motum celerrimum
- contradictionem.) Ergo Eas quod continet omnes perfectiones imposibile est. Si scilicet vox
- perfectionis oestro sensu sumatur. Eidest fortasse ullam extarer leritete
- in mlonde, qua oextet lalia ; negarit non potest plus perfectionis
- seu realitatis esse in corpore aliquo celericir b quam
- in aequali tardiore, itaque si datur Ens perfectissimum vestro sensu, i
- quod perfectissimo etiam modo operatur; non poterit dici cur non ab eo major celeritas
- producta sit in corpore aliquo dato, quam qualis in eo reperitur de facto. Unde
- colligo longe aliter accipi debere Eus perfectissimum, ne scilicet contradictionem implicet
- de nec illud concedo quod ex sua Entis perfectissimi notione duxit Cartesius, materiam omnes formas
- successitte accipere Fateor hac a me scribi paulo confusius hoc loco, scio tamen à te facillime
- intelligi. Ais se in Cartitio improbare, quod non procedit per ad aequatas notiones, puras enim
- non tradidisse adaequatum Dei conceptum, ideoque non potuisse omnia ex eo ducere. Sed ego non satis
- intelligo quid intelligas per conceptum adaequatum. Nosti enim omnem conceptum qui proprietatem
- reciprocam involvit, esse talem, ut omnia ex eo duci queant, quanquam non sempex
- aqualiae facilitate. Adaquatissima tibi videtur definitio Dei, quod sit substantia absolute infinita.
- su bstantiam autam deficuis, rem quae in se est, vel quae per se concisitur. infinitum autem intelligis
- illimitatum. vellem primum explices quid sit esse in liquo: neque enim id satis intelligo, quanquam probe intelligam
- te efinitur
- quid si per se concipi. Inferr quod sit in nullo alio, id nec ab alio terminari, adeoque esse illimitatum,
- in alio idem est quod circumscribi quibusdam terminis, valida est ratiocinatio tua, quod substantia sit
- illimitata. Verum hinc non sequitur quod eadem sit substantia extensa et cogitans, seu quod res absolute
- illimata omnia habeat attributa. Quoniam dubitari potest an non res absolute illimitata implicet
- contradictionem. Optime capio extensionem absolute sumtam non implicare contradictionem, imo esse
- necessariam; sed realitatem absolute suntam non implicare nom ante Patebit, quam ubi ostensum ert
- realitatem considerari posse ut quiddam houm geneum,
Cite
LBr. 57, 1 · Bernoulli, Joh., fol. 314v. Machine transcription, not an edition: Leibniz Legible (model FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74). https://leibnizlegible.com/page/DE-611-HS-958803:0630?run=74