Leibniz-Handschriften zur Mathematik LH 35, 7, 18, fol. 10r
Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German. Mean line confidence on this page: 0.91.
Original at the GWLB · Page image · Annotations (IIIF) · Download text
One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 9v); this page is its right half.
The machine reads it as
- vertex A, fig. 1. Tab VII. Radio quocunque Ac describatur circulus
- ABE manifectum est quod radio existente satis punguo Circulusalicubi secat
- Curvam in B, cum interim semper tansat intertice. Maurfestum quoque est
- quod appropiaquante tentio ad punctum Bquiue acaedat ad. iliem
- itaque estcentium, sie nt punctum B cededat in R. sit Ad x. DB, y.
- AF AC = = CB = Z. erit Cd = ZX adeoque Z2 - 22X + XX + yg =)
- vel yy + XX = 2ZX seu Z= 2X + (yg: 2X), quia autem B debet cadere
- in A, erib X = 0. Ergo 1 = ju: 2x, ubi substituendo valorem X vel y
- lecundus naturam curvase X vel y pontudo 0, provertus monstrabit
- quantitaem ipsins Z. Ex. loc gr. sit A B, parabora ert Z= qu: EX
- = ax: 2X = a: 2
- sit AB Hiperbola, fit yy: 2x = 2aX + ∞X, : 2x
- = a + (x: 2) = a. Modus hic tantum servit pro Algebraicis, sequens
- est generalis. sit AB curva data GB applicata, ed perpendicularis AC, x.
- BC,9. Patet quod si X= 0 sit Cd cdustantia lentrr circpli osculantis posita
- est autem ax: ay = y: cd: pronde Cd = ydy: dx ubi si substituatur valor.
- altermtrius et ponatur alterum = 0 habebitur magnitudo Cd, ver potuis Ad
- cix. gr. sit AB, parabola, erit ydus = L adx et ydy: dx = La = Ad.
- et AA. Hyperbola. Ergo ydys = adx = Xda ideoque ydus: de = a +Xx = a
- Nolandum quod prior modus etian se extendat ad Curvas Transtendentes, si modo
- oslendatur quod demonstratutante est, quamlibet curvam AB (frg. 3
- si AC sit indefinite parvas aequalem, esse applicatae BC) si nempe AB sit
- concava versusaxem, et aequalem absussae si sit convexa versus axem
- supponitur autem quod fingens in verticessit vel perpendiculan sadaxeu
- vel ipseaxis illudus in primo hoc in altero cost. si itaque regplam velimu
- applicare ad eycladem si AGE ogulocidatus Circulus Genitor fius 2
- AE a. AC, X. AG= GB5. CB = y = 5 + (ax -xd. quia itaque
- supposita AC, o est Ad = _ yy: 2x su bstatuendo pro yy valorem eSt ax - XX
- + 25 t(aX -XX) (ob AG = GC) 2ax - 2XX + 2ax -2XX = 4ax-47x.
- habebitur gy: 2X = 2a - 2X = (ob X = 0) 2a = 2AE. Et sic nn oliis transcendentibus
- Hoc quoque observvatu dignumest, quod haec regula generatissima reddi possit
- id est per eammomnibus Turrros in quovis puncto dato inveneri centrum osculationis
- (iseu Cqvitatus +) ut ut paulo prolixius quam per methodum differentialem.
- sit, B curva data, in qua per B describendus circuli osculans figuram
- punctus, ducatur perpendiculans ad survam AB fig. 4). quici
- itaque centum circuli osculantis devel esse in recta Bd, ex ideo ex pdata natura
- in huc
- Curvae quaerenda est relatio inter BE tanquam abscissam t EC tanguam
- Ordinatam, et tunc faciendum Bd=
- yy: 2X id est = C. CE diorsum
- per du plum BEi erit Bd, si BC indefinite parva, radris lirculi osculantis
- Quaesiti
- de Restoficatione suvarum opescae Evolytionis
- Commum sima via rectificandi curvas est ut set summaliix quaeratur
- s
- radiais sugmae quadratorum ipsius ax et ipsius dys. Haec tamen methodus uer
- procedit nisi in curvis, quaruur natura datur per relationem applicatarum
- ad abscisse commode ad hiberi potest, in aliis vero quam natura nonnsi per
- imprietates innotescet argre locum invenit in usum venit Modus ante
- oporificandi curram perEyolationem quodammodo geperatis dic potest
- et in aliquibus exemplis facilus pulongibudiniscervae cognitionem deducit
- quam modus vulgaris Modus, cutem per enoeutinem rectificandi est talis lofi
- sit ABC curvadata rectcaia quaerimilongiado. Intelligatur punctum
- evolvendo dibdescribere curvam Ad, filum ubique deximus esse Tangens
- curvo, et cd ei est aequalis. Est autem tangens sEdata restat ergo ut inveniatur
- recta Ed., qua si innotescat et auteratur a tangente Ee remanebit D C aequalis
- curvae quae sitot AC. Recta vero het sic repertur Dus atur Tangens GB
- quae a priore EC infinite parva quantitate distet centroque C describatur arculus GF
- hlaberi poterit Triangulum EFC, pro redtangulo, quit autem Fd est aequalis GM
- erit CF, differentiale ipsius Ed. ducatur AI perpendicularis ad EA, erit ob datum
- curvam, eI, et EA data. sit Ergo. Et p. et EH(t, proinde EG, at, quia vero
- et: EA = EG: EF, id est fiet : t = dL: EF= f at : Y. Exhoc si feri
- Hujus si fieri potest inveniatur summatio, quae erit aequ.Ed quae sublata a
- tangente EC relinquit de = AC. Nonnanquam commodius per additionem
- alicuius summae invenitur Cd vel Ad. Est enim Cd = Ci + 1d sed
- proinde ( est diffrentialis ipsius d1. sit eini E(r; et AI sit f. et AI, de
- et
- quia EF A) = Hi L: (1 fit L1 = + dt: r. cujus summatio dat rectam d)
- cui si cddatur recta t habetur Cd aequalis curvae quaesitae AC.
- obiter advertenda quad enolatio curvarum inservire essam
- possit dimensioni spatiorum. spatii enim curvilinei ACE differetitiale
- et E4,
- quad invenitur quaerendo FG ex triangulos similibus
- adis adtue ciei Hic
- indimidl ie dat det am disaenttale brndlivei A1C
- i
Cite
Leibniz-Handschriften zur Mathematik LH 35, 7, 18, fol. 10r. Machine transcription, not an edition: Leibniz Legible (model FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 73). https://leibnizlegible.com/page/00068089:0019?run=73