Leibniz-Handschriften zur Mathematik LH 35, 7, 20, fol. 1r
Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German. Mean line confidence on this page: 0.94.
Original at the GWLB · Page image · Annotations (IIIF) · Download text
One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 2v); this page is its right half.
The machine reads it as
- ndemonstrationes rigorosas exigit
- principiorum calculi differentialis
- Equidmt dn. G. G. L Indta In com
- eam rem inservi
- parabilium ab ipso in his Acto
- e, ex quibus pateat nihu
- quod ipsi obiibiimi quod non simol objicia
- tur Euclidi et Archimedicateris
- Nam hi qu probare
- quantitates A et B
- volentes dua
- esse aequi
- les; si negas, esto, ajunt differenti
- ipsis A et B comparabilis, seu
- talis ut multiplicata
- possit eas excedere.
- umero finit
- uofacto
- ostendunt nullam talemC
- assignari posse
- unde a
- en. Nieuventia
- his non contentus
- exigit demonstra-
- tiones, quibus probe
- ut nullum ese dis.
- crimen inter A et B
- e quidem infinite
- uvum seu incom
- Purstift
- parvur
- Bernardi Nieuventii considera-
- tiones secunda circa calculi differentialis
- principia, et responsio ad virum Nobilissimum, 3is)
- gellci Amstelaedami apud johannem
- Wolters 1696. 8 pagg. 42.
- Cneperspexisset H Libellus iste cum paulo serius
- ad nos pervenerit, necensionem ejus differre fuimus coacti. Invenimus
- autem considerationes et responsionem, vel potius replicationem ad eibitiaam Domini G. G. L
- responsionem non esse diversa, sed unum idemque. In qua quasto questio
- tractat sequentes sutrum legitime sit demonstratum ip calculo differentiali
- quantitates infinite parvas nihilorum instar abjici debere. (2) An si
- calculus differentialis primi generis sustineri possit, differentiationes
- aliorum graduum rite inferantur (3) respondet ad difficut an objectiones contra calculum differentialem
- rite sint solutae (4) quomodo ad difficultatem suae methodo vicissim
- objectam sit respandendum (5) Num calcubus ss ipsius autoris exomentialis
- qun ffinam pascunat. Zestra nem, uastulato calculum differentialem
- demonstrari Methodo Archimerea Diiputat utrum aequalia sint inter quae
- ta inter quae differentia cur fivie Letbnitius sua cui fini Lemmata incomparabilium in his horis posita
- Feibnisiana inservire possent. Deinde disputat, utrum ad aequalitatem disser
- duarum Quan per aequalitatem duarum quanbitrum intelligatur exclusit
- diserim diff ex differenta on amais
- Etrum aequalia dicenda sint ea tantum quorum differentia est omnino
- constructionisque sunt capaces
- nulla, an vero sufficiat ut differentia sit inassignabilis, t ubi posterior
- notio priorem comprehendit, et pro generaliori haberi potest. quam sequuntur
- Geometrae, qui contenti sunt constructionibus quibus impossibile est dari iis quantitatibus quae assignationis
- exactiores. Sed Dn. autor aliquid amplius postulat pag. 6. ubi ne ea quidem
- negligi patitur quae nulla constructione exhiberi possunt possibile est, et
- linea adjecta superficiem putat augeri. quasi dari possit quadratum A aeqale ita majus quadrato B, ut sit aequale i
- quadrato B sumto cum linea C. Et ratione allegat surdes obitas dimensiones
- ultra solidum, quae etsi construi nequeant, tamen non sunt negligendae. Et
- quidem verissimum est infinite parvas non esse penitus negligendas cum
- calculus differentialis ipsis sit superstructus, setamen eas in loco esse
- negligendas abjiciendasque hujus calculi praecepta postulant, cum scilicet non sibi similibus
- secum sed infinite majoribus comparantur quam distinctio sed eam distinctionem
- cum Dn. G. G. L. subindicavisset caver
- autor non probat, variisque argumentis atque etiam siyllogismis impugnat tudum este d nimis serupulositatibus, n
- Secunda sectione impugnat differentiationes ulteriores. Et quidem
- vult positis abscissarum ordinatis aequalibus differentiis aequalibus, etiam (pag. M1. 12.
- ordinatarum differentias esse aequales. Idque probare conatur tali ratioinatio exemplo sit.
- in parabola sit PBeM tangens verticis, parabola PAEH, cujus vertex p.
- sit tangens ax verticis, PBCM, et abscissae PB, BC, Pm; ordinatae
- AB, EC, HM. Differentiae abscissarum infinité parvae BC, vel ess erunt dx
- adeoque BM erit 2dx. Differentia inter AB et jam pB vocetur X, et AB
- vocetur y. et BC, vel CM indinite parvae sint dx, adeoque BM, 2dx. Differentia inter AB
- et EC dy et inter HM et EC sit du ut autoris nomenclaturam sequamur;
- ergo EC DC erit X + du M erit X+ dx et ergo abscissa PC erit X + dx
- eique respondens ordinata erit yt du; similiter abscissa pM erit X + 2dx, eique
- respondens ordinata HM erit yt dyt dz. jam ob sit latus rectum r; exeteas
- ob pBqu. = Y. AB erit XX = ry et ob pAq pC qu = r EC erit
- XX + 2X dx + dxdx = ryt rdy. unde rejectis h illinc XX, hinc ry aequalis
- et eliso dx ex fit 2Xdx =rdy. Sed si ad Et hoc quidem consentaneum est haud dubie
- calculo differentiali, eed si porro adhibentur ja eadem carvae aequation sed jam
- autor ita pergit pag. si eadem curvae aequatio per abscissam pM seu X+ Zdx
- et ordinatam HM seu y+ dy + d orictur juxta leges calculi differentialis
- aXax = rdus +rdz. et utrinque sublato per modo inventam 2k dx = rdy
- remanebit 2Xdx = raz= ray Ergo Unde dq = dy selt quare
- nalla interhas est differentia. , quae etiam suo modo seudum locum habent, secundurus liis proportionil
- Leges calculi differentiates concedi possunt, cum nulla sit inter eas differentia, scilicet
- ipsis differentibus comparabilis; nam incomparabilia neglecta sunt aliaqui nec dxdx
- nejici in hoc calculo rejecta intelliguntur, quod patet si pro dqe ponatur ejus
- valer dy + ddus; ita fiet PM existente X +2dy, HM erit y+ 2dy + ddu itazue
- ita ob PM qu. = r. HM fiet XX + 4X dx + adx dx = gy 4 4 ydys + 4 dydus + 2yddu rdy tu
- pis + arayt ratus et ara apiatis inderirs et ap t camnus sut e
- bus untrue
- Dno Autore
- inventioni obex ponatur
- Neque enim opus habere
- Geometras ut immergant
- se controversiis
- et ut de infim
- visibili maximo
- phic
- et indi
- et minimu
- philosophicis; et si noluissen
- pectare pra
- redi Geome
- tae antiqui ad theotemata
- nisi prius labusrinthe de
- compositione continur
- evoluto circa principia
- pullos unquam pragressu
- fuisse facturos
- noster Dn. Auto
- ae
- interpretatur, ac si
- la dedecus cedant
- Geometriae quae scrupi
- losissimis etiam ingenio
- satisfaciat
- verum esses
- intentus sit enuntiation
- eusque eorum tam
- lecuratus
- errorem assignari ullum
- poli ente
- in Logarithmice
- si abscissae crese
- b unta
- ere
- e infere
- putat conat
- a
- (pay. 10) digerent
- les inter se
Cite
Leibniz-Handschriften zur Mathematik LH 35, 7, 20, fol. 1r. Machine transcription, not an edition: Leibniz Legible (model FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 73). https://leibnizlegible.com/page/00068090:0001?run=73