Leibniz-Handschriften zur Mathematik LH 35, 7, 20, fol. 12r
Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German. Mean line confidence on this page: 0.93.
Original at the GWLB · Page image · Annotations (IIIF) · Download text
One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 11v); this page is its right half.
The machine reads it as
- Lerbhilcun caret differenties tertiis, certis casibur carere etiat posse differentiis
- secundis, veletian oblinere differentias in infinitum contincatas. Denique etiamti
- differentialia altiorum cgraduum admitti possent, iis tamen in resolutione proble
- motum nunguam opus esse asseverat, cun omnia differeatiis primmis obtineri
- queant, quae differentiationum gradibus utcunque remotis legitime inveniunter;
- in hujus probationem adducit protlema de inveniendo sinu reclo ex dato
- aecu et radio, cujus solutionem Leibaitia nam per differeatias secundas ne-
- pertata, ipse ad infihitetimat, primat reduut.
- Pergit Da. Xieuventut ad sectionem tertiat, ubi objertiones suni a Celeb,
- Leibaitio non eo quo debebant sensu acceptas esse monet, se etim non dixisse,
- uli huic viro praestantisito virum sit, hanc aequationem differentialem
- deddx + dyduy =0 sumando produere = dxdx = L dydy, sed hamc aequalita
- sem fluere ex proportione aax. ay:: duy. ux positis cuva elementis aqua
- libus, quam Sdc. Berhonlle oct. 1694 pag. 264 exhibuit, quod teorema aureum
- vocat; unde ex ipta responsione Seibhitiana suppeditari novam initantiam ad
- vertus theorema Loc aureum; nam positis de seu curva elementis aequalibus
- cut in omnibes curvis sit axax aydy = dede, quae differentiata ex hibeat
- dxdax + dyddy =0, este dxddx = - ayddy, Led es theoremate Bernoulliano esce
- dxdax= dyaay, adeoque fieri dyddys = -ayddus seu 1= - 1 aut 2 = 0, quod absurdum.
- sectio quarta respontionem sistit ad difficultatem Auitiss. Leibutir adverius
- methodum Auctorit, qln huc surtinet (pontar quantitate finita, in nunero infi-
- quantitatem non este, sed tnre geometiia merum nisit, utpote quod
- per numerum infinitum in multiplicatum ne minimam quide datam quanlitatem
- exaequet; rejicit enim potettates numeri infiniti in tanguam in possibilet, ita
- ut per tum multiplicari posse gratis a Leibnitio assumatur. Jaterim ex pro
- positione hac Quicquid augeri potert, aut quo majus esse potert finitum est
- M
- quam quasi per se satis clara escet non demenitrat, mirabilia deduit; inter alia
- enim concludit 2m esse simut possibile et impossibile, possibile si 2 per m, im
- possibile vero si in per 2 Multiplicetur.
- supereit sectio quinta, in qua Acutor norter calculum suntr ad curvas ex
- ponentiales adhibitum ab objationibur scibtutianis vindicare annititur, eam
- interim gloriam D. Leibnitio libenti fitne cedens, quod esponentiales pritus
- fortan omnium Geometiis considerandas proposuit; quamois etiam Joh. Ber,
- poullius proprio marte Illonon monente ad hasce subtilitates penetrarit; ar
- bitratur tamen D. Kieuwentiit se primum observasse logarithnican posse
- ad aequationem redui contantem quantitatibus ordinariit, quae interceptarum
- applicatarumque inter sete relationem exprimit: aperitq subtangentium a qua
- litatet logarithnicae propriam demonitratam esce in casu tantum quo absciscarum
- elementa ex ponuntur aegualia, quo autem parto detignuanda veniat logarithmea
Cite
Leibniz-Handschriften zur Mathematik LH 35, 7, 20, fol. 12r. Machine transcription, not an edition: Leibniz Legible (model FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 73). https://leibnizlegible.com/page/00068090:0023?run=73