Leibniz-Handschriften zur Mathematik LH 35, 12, 2, fol. 139r
Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German. Mean line confidence on this page: 0.78.
Original at the GWLB · Page image · Annotations (IIIF) · Download text
One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 140v); this page is its right half.
The machine reads it as
- sit X = l+ m + n + p 1 etc. u= lm + ln + erc Z - Imn +et B= lmmp + et c. Et itapomo
- quae compendisse scribemus. id est omnes. l. m, n. EH. simul, U idest omnes l rum etc.
- siet l = X Et I = XX - 2y Et ( = x - 3xy + 3741 = x - 4Xxy 14(Z + 2gy - 4(3
- =X3 -5X y +5 XXZ +5Xyy - 5x(3 - 5yZ + 5)
- LL2XyZ
- =X- 6Xy +6~Z L 9XXyy - 6XX (3 +6X) 6yB +373-6d. Et ita porro en
- u
- eit aequaie Hcecalatus casuem sprti set
- Modus continuandi hic est: eb efficentes terminorum in potentia polynomii simpliciter
- expressa , v. g. X a Bin +EUmm + 12 llnn + 24 lmmp. sic habentur, v. con suro forma abc, est
- 1.2. 3. 456.7. Ex his jam coefficientees in compinatorie expresso, seu per X, 3, Z, β, etc, seu uniones, biniones
- c.n3; 1.2, 12 terniones ita habentur. Sit a v. g. forma ryz (quae in XS vel in ( occurrit) ejus coefficiens est 12
- Hunc ita inveniemus ut sit ad coefficientem simplicem forma qualis xyZ. qui eet (seu transpositionem formae ) 6, ut est
- numeras dimensionum verarum 6 (nam X est dimensionis 1, y dime sionis Z dimersionis 3, ad apparentem dimensioram 3.
- Et sit 12 = 6. (6. 3) Signa autem sic se habent, ut quae forma paricate vel imparitate dimensionum apparentium consentit
- cur ipso XC quod ina suivi ve cum dimensione ipsius xe (ubi e revera est numenis dimesionis verae quam forma habet)
- habeat idem signum; sin dissentiat diversum. Hinc quia XiZ habet dimensiones apparentes tres, sed veras 5
- nempe tot quod x et quoad paritatem vel imparitatem dissentiunt 3 et 6, Hinc ipsi xiyZ praefigitur signum
- posit in aq. 16 = x -bXy + et ipsi X presigiaignum + et auto nempe Y6 et XyZ esse ab eot
- aquationis latere;
- porro hic calculus usum habet ad aequationum Analysin, nam ut jam a Vieta observatum est. Si
- sit aequatio gradus cujuseunque vel radicum quotcunque omnesque temmini sumantur pro affirmativrs
- ressi
- coefficentes termind cognito aequationis st sunt combinatorii rndicum ejus incognatarum. Nempe termina
- = X
- .
- 6
- 8
- et ila
- a
- radicum, tertii est summa binionum ex radicibus, et ito poro de quar summa ternionum
- et inem
- si
- denius ultunts est sma productum padicum. Sint ergo radices ete. Termus
- aequationis ecundque tertis, quartas etc p, 4,Y, S, t, etc. Posita ermina Posito summum terminum
- redditum ab solutum seu coeffociente carentem, quod fitdend
- Corficientem. Est ergo p- L YE, Y =XE
- F +GC Et I porrot t = vv VW, Et ila porro
- .
- D = p- 5p q. + Gppr + 5P99 - 5pN = 5CY + 5 t Ng pntus Xte, vii X tB, vel , unt Xt, ve n tn, po sutat ese la V vela L
- a Merits cognitis. Eodem modo A =r it _ aggres ato
- = = quia et formas in parte non homoeoptotas, sed in e taua justitiae legem servantes, ut B-..
- ad valorem revocare licet per solas p, q,Y, etc.
- Sed quicdo quaeritur ipsa radix aequationis. Bonamus eam esse (+m etc =. Sit verb. gr
- i aequatio X + gX + XX + sx + t =0, et D compet e quatuor partibus, quarum quaevis sit rav
- una
- o surdetolida, nempe L, m, n, p. Quodsi possemus invenire A valorem ipsius l, et ipsius (5M, et
- cogulit
- lnrx
- E ipsuis lmnE, et deniue ipsius lnap seu ipsius l’mnp haberemus ex cagnitis per aecquatione
- snstates Eudices Surdesolue extractae forent, l, m n p.. Astino autem l, lm, lmd
- e, Considero pioero ese quantitatem rationalem, ut est ostensum. Quod si eadem sit pars rationatis it et in, et
- tentitares rationalesec
- in X, et in = opoitet partem hanc rationalem esse quintum partem valoris ipsuis X inveriti
- Asumo porro, l, m, a, P dales esse irrationales surbetoluas, ut nulla earum combinatione (nisi forte cum omnesiavicem iucun
- ut in lamo prodeat rationale, nisi forma prorsus assurgat ad sundesiridum, ut in L, em 10 (10 5 13 Vm
- 2XZ = et talibus. Et haec hypothesis est valde rationi consentunea, tantum eatur assamitur suipejolidas t istas tam
- E gentraliter assumtas carere pribilegio particularis alicujus extracibilitatis
- ici
- vestigenus
- qua s
- u
- partem rationalem. Quod discemus, si unam ex istis quinque mibus, X, E, etc. a ponamus inventam et relquas
- 23 + = 5 dere. A itaque ut habeamus valorem ipsius l’restat ta
- Lsoi
- ta
- Hinc habemus aequationes ut priores e (B = p v.B = pp - 29 et V = pd epq - ZY. Et = p. App q + ApNt 249
- +
- 10
- quatuor Z, _, etc nomineraus D. Habemus ergo duas aequationes unam XE + gX + rXX + (X +t 20 alteram vero
- vE290= r_ + se Ft =0, auferamus unam ex altera fiti + V + qu + rvB + SD =0 et hanerquationem dividamus per vi
- YXK - S+
- od mate aqoaiote al ary e ae sit ver dene it sii tae
- a eta
- si pati polclo Y Eiisse radicem faigam
- Exhac aquate sequilia esse veras
- deu signem curusaue mutanda, foreu vel
- er on cnti
- +2
- ne
Cite
Leibniz-Handschriften zur Mathematik LH 35, 12, 2, fol. 139r. Machine transcription, not an edition: Leibniz Legible (model FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74). https://leibnizlegible.com/page/00068195:0277?run=74