Leibniz-Handschriften zur Mathematik LH 35, 13, 3, fol. 236r
Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German. Mean line confidence on this page: 0.86.
Original at the GWLB · Page image · Annotations (IIIF) · Download text
The machine reads it as
- januar
- D
- e
- in
- irea
- 1699
- 1
- solidorum formatione et per plana sectionibus
- ne pitissimum de ciraumdaectione conicaeper punctum fixume in ipsa aa segalis)
- aliam
- Conican
- rato uplex est ratio solidum formandi, una per superficiem jam
- tam, per quam a solido indefinito caeteris resectis
- sit solidum definitum; altera per superficiem adhuc faciendam lineae motu. Et de
- hoc potissimum agemus. Lineae aliae scilut in planum cadere possunt, aliae
- nesecus, et a prioribus tanquam simplicioritus est incipiendum. Et ex planis lineis simpli
- xcissimae sunt recta et circumferentia circularis, proximae sunt sonicae simplicitate
- 2
- quans sed et in mota est discrimem, linea enim in moto vel persua incedit vestigia, quod tame
- dam seut non nisi uniformes, recta, circularis, et helix cylindrica facere possunt; vel progreditur
- extrorsum, seu durante mota superficie indiget. Patus vestigiis lineo egrediens rursas
- manere duplex est, alius quo linea manet in superficie sum vel falis est ut superficies in
- qua linea mota maret, jam habeatur (ut si recta circulris aut contea moveantu
- in plane suo aut sirculeris in superficie sphaerica; uo ubi motus
- ille vel determinato moululis modis fieri potest, ut in plano quod sibi ubiu
- indefinre
- ragruit, nihil refert quod rea lineu moventur; vel dito modo determinato
- recta certo modo moveri pt in superficie coen, ut ejus
- Mocue
- notas vestigiis lineae egrediens superficiem facit. Ineat modo ut puncta
- autem motus vel est quositus expriore italis ut puncta semper de sccibunt lineas
- parallolas Hic comparari potest motus puncti, tum cum motu alterius puncti, tum cun
- moto rae contemporaneo alterius puncti, tum cum motu priore sui ipsius si punctum
- unum alteri comparetur, potest iate ligi ea lineam quam describit unum punctum esse
- enique considerari etiam potst potest quomodo se habeat linea a punto lineae mobilis descri-
- benda, ad ipsam lineam mobilem. Si b punctum, compares unum teri ineae mobilis altem
- tir mota compares, potest intelligi esse motum una linens descriptas pallparallals
- aggalee atque ien co conarnas, vel esse tantum esse congruas tempe paralle us et aequales
- est et intelligi esse paralletas sed non aequales. Motus c quo lineae partleus:
- sela recta intelligi potest compositus ex duobus uno e quo linea per sua
- vestigia altero quo fertur sibi parallela, quia q solu recta pertalis
- nec, ut ipsa per sua vestigia incedens, motum habeat cui parallatum, imo eminent
- ligalem seu aelus quam paralletum, cum sit ineadem recta. Motus porro parallitus
- bec alias est jum si punctum unum alteri semper paralelum feratur
- usus punctum vel sibi pursus posito Motum unius puncti semper esse parallelum
- alterius puncti, runsus consideratiam es an etiam linea ab uno puncta descut a punc
- eundem ubique antjulum faciant ad ipsum lineam mobite. Nrotandum
- e si duo puncta ferantur duobus motibus compositis inter se paraslelis non idec motus
- descriptis
- a
- composilos esse parallatos, nisi et motus ipsi sint proportionale. sint puncta
- A A et L, A et fertur A motibus AB, et AC, et feratur Lmotib. LM et LN
- n situ sintue parallerae AB et LM, itemque AC et LN, non tamen ait protus com
- positi BC, et MN erunt paralleli, nisi sit AB ad AC, ut LM ad LN. idem
- digotur verum est in linea, quae duobus motibus fertur ut utroque modo punctorum motis simplies sint
- pprateli, neqenim motus compositus erit parallelus, hisi proportio in motibus punctoum observetur
- B
- k:
- isine si simul ponaturferr: punctum A et punctum circa centra duo H etL, ita ut celeritales sint di
- estantiis proportionales; et seu AC ad LN, ut AH ad LH; rursusque ponatur terri Aet L et cireor
- 2
- centrum X ut t adeo etiam motis int distantiis proporbionales seu utsit Ak ad LK, ut AB ad LM. sed
- oria ut obiter dicam, quique ut parallelae sint AC et LN simulue tolatione genitae, oportat A H cadere
- in rectam norralem ad AC et LN, et eodem modo; ut parallelae sint AB, Ln et rocatione genitae
- oponet AL K cadere in rectam. Ergo oportet ALKA esse in eadim recta, et eliam adei AB et AC
- tione cum oriretur novus parallelus non distratiereatur puncta ejusdem reclae Aet C
- c rigi
- inime
- utexam
- suppono
- ce
- cact
- Vela
- e
Cite
Leibniz-Handschriften zur Mathematik LH 35, 13, 3, fol. 236r. Machine transcription, not an edition: Leibniz Legible (model FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74). https://leibnizlegible.com/page/00068200:0473?run=74