Leibniz-Handschriften zur Mathematik LH 35, 14, 1, fol. 213r
Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German. Mean line confidence on this page: 0.90.
Original at the GWLB · Page image · Annotations (IIIF) · Download text
One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 214v); this page is its right half.
The machine reads it as
- imaginariae quae accurunt per Geometriam inexplicabiles. Caeterum hio obiter disco, quod
- si sit qualitas X aequalio X B ab. non debeat fieri + X p + ab..
- sive X + aut = ab fj6.) riam si licet praefigere ipso X. licebit eodem jure praefigere
- ipsi ab et frei +X +ab. id est x piab. sed dicet aliquis licere diversa
- signa praefigi, nempe X (+) dab. quorum altrum non explicet alterum.
- et ita fier quasi posuissemus + XCI tab. sed nescio an hoc liceat. Videndum est
- an denonstrari possit contrarium non sunt ista tam facilia quam quis credat. Si non
- licet non poterimus ponere Xpi + dac (+) sac )atas sed quid in possemus
- Certum enim est, sive viitio ponamus X p + Hac tae + asat. sive ponamus
- X + sac + haeataf, sive aliter, omnilus quatuor modis possibilibus
- eandem semper provenisse aequationem quadrato-quad raticam: X =4 sac x etc
- eoincidentem cum X+ + in X etc. itaque qu qualibe exs eodem semper opsarum
- m. c. e. f. valore prodente. Adeoque necesse est quaulibes ex his aiibs suppositionibus
- esse propositae aequationis radicem. His
- His autem positis sequitur qualibet extractione radicis Tubice per scipionis ferrei regulas
- semper duas noeniri Huddemi methodum, ubi unica tantum opus est radice cubica, inveniri
- duas radices aequationis, veras ac reales. Idem est de Scipionis Ferrei methodo
- semper tenim una intercedit radicis quadraticae, extractio, in qua profecto signa variare
- licet; ut ex quacunque enim facta suppositione semper eadem excitari potest aequatio.
- Aliquando tamen in fater ulibi ooservari esse cusus quibus id non liceat. sed illi alias exculiendi
- sane si sunt aequationes quaedam methodo Cardam tractabites, ut agunt, in quibus non nisi
- nauna est ridiis realis, sequitur isa ista de ambignis cum extratendum est non
- procedere. Cujus arcanam necesse est esse causam. Quo posito sequereturtum
- Dicere tum demum radicem extrahi posse duperem ex aliqua
- quantitate, cum est binomi ut a - 2ab + b pi + a = b vel = a + b. rediculum
- demum duas
- est, nam si a =2ab +b ponamus p p erit Sp +p vel - p sive
- ipsam p ponamus p a - b. sive ipsam ponamus b -a. qualuor enim venabilitates per sibe c , (a 1
- si aequati sit q y3 - pZ = qpo. intractabilis sit regulis (ardami, tunct
- Consequentium reducuntu ad duas.
- reals unam veram, et duas falsas
- ait schotengus ex Alberto Guuardo, semper habere tres redices
- quarum siomma aequalis ipsi verae. Unde sequitur contra si formula sit Z2, pZ + q
- ad et sit intractabilis resulis sardani, tunc tres eodem modo esse radices reales unam
- veram et falsam, et duas veras inter se aequales quarum summa aequalis fultae. subjicit
- Schotenius si id non contingat, has formutas esse regulis Cardani tractabales tunc non nisi
- unicam habere radicem. Ducamus in se invicem radices: X + b, X + c D x - b
- fiet i X2∞ -b X cb
- cum terminus secunius absit in aequatione daba erit una radix fal
- aequalas duabus contrariis simul sumtis. erit praeterea quantitas cognita
- termini penultimi aequalis quadrato radicum duadum minorum
- x + bk + cb X - b
- X BX)G cBX -cb
- - b..) =6
- quad rectangulo sub dunbus minoribus radicibus demto quadrato ex earum summa. Sed quia hoc
- quad ratum semper illo rectangulo majus si quantitates omnes radices omnes sint eeabes. Ideo si radices
- omnes reales erit terminus penultimus necessorio negativus. Quare si affrmativum esse constet
- necesse est aliquam ex radicibus esse imaginariam, ergo duae erunt imaginariae, quia semper
- tertia aequatur contrario summae duadum. Cumque ita sit in aequatione termino secundo carente
- sequitur et in qualibet alia (arbica, au dus unam esse realem, aut tres. Nam aequatio termino
- serundo carens ab alia tantum differt eo quod radices aucto vel minutae sunt certa quantitate
- Ed jam imaginariae auctae minutaeve non frunt reales, ut ait Cartesius. Sc atitllig capio) sive b2 +3bf 13 f13f
- tantatim quomodo ista intelligander sint; intuitum nuhul pro hibet aequationem ex tribus
- imaginariis, aut ex una rcali et ibus imaginaris dubuet duabus realibus radicibus produes
- sed tunc ipsa imaginatio aequatio quantitates habebit iaginalias, quod est contra hypothesum
- supponimus enim aequationem esse naturaliter ortam ex aliquo problem AC Geometrico, alio ve a
- natura suppeditato, non vero pro arbitrio fictam. U Illud ergo restat demonstrandum,
- quomodo ex ima reali et duabus imaginariis, et ex una imaginaria et dabus ealibus fieri possit
- aequatio carens termnis quantitaribus imaginariis aliter verd non possit, ut sit:
- + b X - b + s - ac X - s - ac. Unde X - bX + b Y- ac x + b p X X bs= ac X + bS- ac +0
- +V-ad. = ac
- sed lunc patet ne sic quidem destini i quantitates in explicabiles sa adeoque non in eo rem
- osistere. Tantum ergo hoc notandum si quodat rectangulum sub duabus quantitatibus majus est
- eorum quadrato summae debet intercedere aliquid furitium, seu si +b + bc + sit quantitas negativa
- necesse estu vil quadratorum altentrum esse negativum vel ipsum bc.. sed quoad bc supponi id non potest
- quin b. et C. quantitates affirmativae, nisi cum imaginariae, quaeri enim potest an Y-ab sit
- quodum a
- va. an negativa, et viditur dici posse plysquam negativa, quia etquadintum ejus negation,
- qu praeterca non vidlo
- tor quaer eit tamestreta
- e a l-2a l alah
- +b- 2ahb ah
- aer - al
- Ergo- C2 4 ael +atr
- conferatu datio
- X X ah X + al.
- tiot aec-al bc+b
- et ae at.
- sive b+ cb +C p ah
- sive cppah + cb +67, a l
- adeoque Cp, bat - b +al
- =ahb + 2bC +63- a l 1
- +b2+ cb com compendii
- causa appellando ac,
- fier: aequatio haec:
- X3 X -ae X- cac
- pone jam a sa
- cae ac1 13 ect
- 15CaC W naec 4c6
- videndum an sit quantitas affirma
- tuuci, aut reddi possit
- ad quamlibet quantitatem,
- b. et C. addamus f pro
- b. scribendo b +F. pro c scri–
- bendo c+ f. ergo pu
- ae fiet: ac + 2bs 1 2F
- +c Iac + c
- b2 + 2bf +f + cb +cf
- +fb + f2, +842ft)
- Et pro cac, fier:
- cb + c3fb + c2f2
- +C2b + cf, + fb+
- +f3fb +f2f + fcb
- +fcf, sive:
- cb2 + fcb + 3f2 +0b
- +Cf 4+ fb +3f2b
Cite
Leibniz-Handschriften zur Mathematik LH 35, 14, 1, fol. 213r. Machine transcription, not an edition: Leibniz Legible (model FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74). https://leibnizlegible.com/page/00068201:0425?run=74