Leibniz-Handschriften zur Mathematik LH 35, 14, 1, fol. 212v
Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German. Mean line confidence on this page: 0.91.
Original at the GWLB · Page image · Annotations (IIIF) · Download text
One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 211r); this page is its left half.
The machine reads it as
- Caebera vero signa, quia eorum varietas ex ipsi radicis surusdam e quadrnti cae hasi
- semper extractione oritur; variant radicem aequationis
- scripseramus:
- X , (+) sac 1=D Naes(+ D saf
- Nam ipitio ss
- Ex illis tamen
- varietatibus omittenda videtur prima (+) sac. itaque rectius senbemus.
- X p + sac (+) raestavaf
- X FI + in (+) (3m +89(+) 4a s - g m 4 140 im +4g
- Nam alioqui X posset si ipsam Hac diversis sigs signo ambigno afficere liceret, posset
- aequatio quaeratica habere recto radices, hoc modo autem radices habet non nisi quatuor,
- pecessurio inter se diversas: unam: X lac +tac +a saf. alteram xp sac sae tasaf
- tertium X tac + tac o = avas. quartam Xp, sac - Yac - a vaf .. Ex quibus
- quatuor radicibus una aequalis est ipsi m.
- Perro notandum in omni aequatione per regulas Cardani tractabilis radices inveniri tantum
- duas
- In omni aequatione lubica, necesse est aut duos tantum radices
- uncum tantum haberi raduiem realem, aut tres tratio esta possunt haberitum
- duae radiees reales, ut si aequatio videtur debere necessarion sa esse radicesse,
- realem, aut omnes nes, non vero duas. Sit enim radix realis, per eam dividatur aequatio
- prodibit aequatio quadratica, ea st necessario aut duas habet radices reales aut nullam,
- ratio est, quia Circulus recta circulum aut nullibi secat aut in duobus punctis secat, vel quod eodem
- redit, tangit, quo postremo casu duae radices sunt aequales.
- Sed hinc jam alia difficultas,
- dividatur aequatio proposita per radicem omagimniam, ultique restabit aequatio cua quadratica,
- quae duas habebit radiies unam realem alteram imaginatiam, quod absundum. Ergo vel concedendum
- est rectam posse secare circulum in uno puncto tantum, quod rdiculum vel aequationem (ubicam
- non posse dividi per radicem imaginariam quando duas habet imaginarias radices et unam realem,
- vel necesse erit a vel duas reules aut nam imaginariam aut necesse erit omn Cubicae
- radicis valores omnes esse imaginarios vel reales. Videamus tamen, sit aequatio
- Haec satis difficilea, e ut obiter videam:
- X2 + b X
- F sac. + bs - ac 510
- sit aequatio
- X + b ducatur in X + Y - ac fiet:
- extrahatur inde rodix, fiet:
- X2+ b X b
- et fier caoquati Ax , b. + S- ac
- + Sac. G+ b Sac I ftebs ac -btac p)b F ac
- .,b - 1 -ac
- et destmendontiotius et fiet X = s - ac. Quo calulo mipor non inveniri ipsam b. Hinc sequitur
- Errc mox refulatu
- aliquas radices inveniri posse extrahendo quae inveniri possint dividendo nam invent jam
- aequatione X + V- ac pjo. per eam dividendo propositam prodibit. X+ bpo. et ita habebitur altira
- radix. Quod probe notandum.
- ino notandum aliter extrahendo proditurum fuisse
- X + b + Y - ac = b + Y -ac, et ita destrucudo utrobui ntur +Y-ac fier
- X 7 - b seu X+ bp0. Et ita patet falsum esse quod paulo ante dixi praestari per
- divisionem quae non praestentur per extractionem, sed hinc jam ptono sequitur aliquas esse aequatio–
- si ponas- ac S apaC nes, quae Geometrice nequeant solvi, et solvi tamen possint Analytice; ut est aequatio quadrati a
- proposita. Sit jm X2 + bX + bs ac po. fiat: X + bX p - s ack- b Y- ac unde
- adrando: x4 ab X3 ( b2X2 p - ac X -2acb X = b ac sque
- + 2bX + B N +W 2acbX +b ac. o quaestio hic oritur ing cunosa, an hac aequatio
- dis
- quadrato quadiatieae alias ac plures pi habeat radices quam prior ex qua facta est. Sene
- non fuit ducta in seipsam, sed utrumque ejus latus. Quaeritur praeterea an haec aequatro forte per
- Karabolam constini possit aut aliam curvam altiorem (et si recipse plana) Quia nequit per crcullum
- quaeritur etiam an aequatio ejusmodi quadrnto quadratica in speciemte apse plana, dividi possit
- cum tamen non multiplicando per novas radices sit exaltata. sed sciendum praeterea in hejus
- productionem esse difficultatem quae videtur omnia turbare posse, ut forte radicem non habeat s- ac. ratio est
- quia ipsa illa quantitas incomprehensibilis _ V- ac ducta in serisam v au des -ac an vero det rac
- potest disputari Nam videtur dari - ac. ex ea regula, quod radix ducta in se ipsam dat suam
- potestalem, ergo radix ex = ac ducta in se ipsam dat -ac. sed videtur et dari Aac ex eo
- maiquod, si duae radices in se ducantur, (nihil refert eodem an diversae) factum sit radix ex facto potesta
- tum, jn ergo saac s - ac Y, V - ac ac S + ac. Et si hoc neget hoc mihi aliquis
- dicatus regulam intelligi debere, cum non sunt ae quales radices, vel cum sunt affirmativae seque reales tunc ecce
- quaeram, quid faciendum si ducendum Y = ac in s- ad. fietne Y + aecd Hoc si concedis ducanus
- quia maequale dicom quid si sint duae radices s ac + ac s- ad + af profecto procedimus modo ordinatio
- et fieri tumen polent etsi nos ad ignoremus ut suit quantitate, negativae inter se aequales. Et nrbi valde
- Interim notabile videtur Y- ac
- scasibue centa
- aplexdali qua
- = ad
- cluden
- ex fednehiaseo proxnis fontibus demonsrari qura al qundo sint quantitat
- maginardae quae
- fiet: seu ac
- X4 2bX3+ bY X - 2a cbX b
- videndum an aequatio
- ista an prior constrnendo
- radices exhibeat desieratas
Cite
Leibniz-Handschriften zur Mathematik LH 35, 14, 1, fol. 212v. Machine transcription, not an edition: Leibniz Legible (model FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74). https://leibnizlegible.com/page/00068201:0424?run=74