Leibniz-Handschriften zur Theologie LH 1, 1, 4, fol. 97v
Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German. Mean line confidence on this page: 0.95.
Original at the GWLB · Page image · Annotations (IIIF) · Download text
One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 98r); this page is its left half.
The machine reads it as
- in nobis est; sed in deo solo. indifferentia autem perfecta
- nec in nobis nec in deo esse potest. Est, tamen vera in nobis
- Mpontaneitas Verum est nos bonum spirituale non posse sine
- divina gntia modo _ irresistibilitatis Epitheton omittatur
- Doctrina autem de divina gratia supernaturali nihil ad philosophos
- pag. 10 Frustra homines exhortamur, (si sequenda est Rigidorum
- sententia) respondebunt enim exh hortanti, nihil ogo possum,
- sed divina in me gratia quam procurare in mea potestate non est
- potes utique quae jubentur, sed cum gratiae adjutorio. Porro recte
- dictum est: facientibus quod in se, est gratiam non deesse. Et omnibus
- promissa est, qui eam sincere desiderant
- pag. 11 parum sincerum videtur, profiteri deum se omnitem
- satutem velle si conditio subest obedientiae, quae sine ipsius gratia
- Unde consequitur Deum cos penire velle quibus gratiam
- netat. Et frustra respondetur orandum esse deumut concere
- praestari nequit
- gratiam, cum ipse affectus orundi a deo proficiscatur) Gratia
- omnibus volentibus ad est, etsi non habeant omnes gratiam volendi
- Verum est etiam voluntatem seriam di vina gratia indigere. Sed hoc
- tamen sufficit, nihil volenti deesse. Quin nec voluntas aut volendi
- gratia deerit, facienti quae ad arcquitendam voluntatem ex rei natura
- aequiruntur
- ag. 12 Ecce systema gratie et liberi urbitri a difficultatibus
- istis omnibus Theologicis ac prilosophicis liberatum) vix puto
- page. ead Non possumus bonum spirituale) facere aut velle
- prime
- sine divina gratia excitatione et auxilio) Recte
- pag. 14u Utile est distinguere inter gratiam habitualem
- ae et
- ment
- ortam ex praecedentibus multis gratiae actibus, et actualem. Obficiunt
- pelagiani aut semipelagiam davidem voluisse Deo aedificare templum,
- ut paulum cloluisse decere fidemum Bithynia. ad deum utrumque pro-
- tribuisse, non ergo hic motus bonus ab ipso erat, id est ab actualis
- gratiae influxu ). Non opus est hoc loco hac distinctione. Nam motus
- ad bonum actionem son conatus bonus a deo esse potest, etsi
- Ddeus nolit ejus successetm.
- pags. 16 Secundo. Gratia Dei sufficiens ad conversionem
- et cor habitualiter disponens est omnibus commmunis, ita ut nemo
- nisi voluntario neglectu cadat. Recte
- pag. 20. Vulgo dicimus homines labi defectu gratiae, sed corrigendus
- est hic vulgaris loquendi error . Non defuit gratia sed neglecta fuit)
- Fatundum est sufficientem volentibus, non defuisse gratiam esse universa-
- am nullique deesse. Deest tamen interdum gratia peculiaris, qualis
- paus. Paderatia non operatur irresistibiliter, sed morali
- est gratia volendi sio
- suasione) Recte semper possemus resistere si vellemus; sed interdum
- talis est gratia, ut certum sit non esse resti resistere volituras,
- neh
- pag. 23 quarto voluntas nostra a gratia excitata
- potest velle bonum et efficere, dego divinaeque intentioni
- et quae
- paucis
- concediturt
- et nempr
- tantum aliquibus
- et aliquando
Cite
Leibniz-Handschriften zur Theologie LH 1, 1, 4, fol. 97v. Machine transcription, not an edition: Leibniz Legible (model FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74). https://leibnizlegible.com/page/00068281:0190?run=74