Search the Nachlass

Leibniz-Handschriften zur Theologie LH 1, 4, 5, fol. 14r

Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German. Mean line confidence on this page: 0.94.

Original at the GWLB · Page image · Annotations (IIIF) · Download text

One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 13v); this page is its right half.

The machine reads it as

  1. Mentemperse et sua natura non esse immortalem, nec subsistere destructo corpore. quod
  2. autem anina immortalis, hoc intelligendum post resgorectionem corporis, gratia dei particulari
  3. eodem beneficio quo chus nostrum corpus porificabit et conservabit. differt ergo
  4. mens nostra abrutorum amna gradu tantum, ut anima sapientis et ignar. Nam
  5. in bruti similia organa, jucci materia subtilas; appetitus etfuga apum Monarchia, formicatum
  6. democratia psitaci imitatio sermonis, equoum et cannur commercium cum homme
  7. per signa. Bratenidenderus et Motendinum aeque machinae, etsi hoc illum mulsus
  8. pdrasangis vincat. Obj. Homo pluro cogitat om in sensus incurrunt, ut Abstrncta
  9. Deus. ex abstracta per singularia, quae sunt sensibilia deus ab effectis quo plura novimus, hoc
  10. magis deuum extensire. Deum esse Ensperfectissimum nemini in mentem venissetus nisi mundum
  11. aspexisset. vid cler. puennatol. Sect. 1. C. 5. d.20. Gassemd. Animado in ph. l. Ex. . P. 38.
  12. enim
  13. deas est unica et sola substantia, uti extra dubium est, non potest esse sub-
  14. tantia ut vulgo supponunt. Et si totus homo est non nisi pars universi, et modus substante
  15. divinae a deo et = in deo exstens etiam Mens, id est melior hominis pars est modus: uti
  16. etiam creatura omnis, interim homo in scala praedicamentali intersubstantias refer;
  17. potest, ut alia individua, quiae modis ad instar substantiae modifiaatur.
  18. Vestis respectu hominis est modue respectus adhaerentis ipsimet ornamenti est substantia
  19. Ejusmodi substantia nihilaliud est quam obseurum quoddam objectum cui in existunt proprie
  20. tates rerum quas novimus. vid. Clerici logicam l. 1. c. 1. 5. 4. C. 3. 5. 11 Absurdam et inuale
  21. est indivituum Pysicum ex duabus substantiis cnmateriali et corporea compositonfingere, et exhomine
  22. facere Eusaggregatum, qui nor minus est simplex quam alia viventia deberet et corpus perse posse
  23. subsistere, si anima hoc potest. proprae non mens cogitat ed homo sequeretur ex contraria sententra
  24. corus esse ammae adjundum, cum tamen anima insit corpori ut hamo verberat non brachium
  25. ede quod Mens simul cum homine nerpit et desinit siulo simul sana aegrotaque est ut
  26. vicissim a corore Mente corpus alteratur vid Gassend. dub. Bt Iustant contra Cartes.
  27. cup. 11. Appendix ee poehis aeternis. poer cinciatus aetergi pugnant cum dei essentia,
  28. perfectione, potentias apjentia; Omnes creaturae sunt Modi essentiae divinae, ideo nihil feut
  29. sibi adversum, repugnans, nec laedi, aut ad cram vel vindictam provocari metest, quae sunt
  30. imperfectiones dominum, vid. Gassend in Epic silos L.2. p. 59. Cum dens omnia faciat
  31. eptime, quomodo potest tecssi objecta sui odii, ut sos nysliades diabolorum et tot homines
  32. damnandos, et baraturum quod maximam partem humani generis absorbeat. Cum homines
  33. a tot eculis adeo sint multiplicati, ut si omges resurgant, nec sphaera coelestis eorum
  34. capax esse videatur. Quis credat deum seipsum tam foede modificare cum possit omnia
  35. optine detemminare ved. autoru dela recherhe de la verite f2. C0b. 4. c. 1. p. 4..
  36. tolnae finis nec inter homines est vindicta sed emendatio vel incorrigibilium sublatio, cui rei
  37. sifficil poena temporalis et inet mors. Iadeatu strimesius praxidogia c. 1. th, =
  38. neque enim, inquit, dens poenas immittit ut sese vindicet, quod inperfectiimem sapit; s
  39. sed et malos ad frugem reducat. Vitia et peccata ex decreto dei aeterno seu
  40. natur aliter satis consequitur matorum. In stata naturali puniuntur homines superstiosit
  41. teroribus, morbis, mutuis laesionibus, carnifice, carcere mulatis Haec plus terrent,
  42. quam nvetus gehennae, quam plerique non crevunt. Ipse sacersodex loquitur
  43. de animae suteritu seu morte rda Gen. 2. v. 17. B. 3. v. 19. Es. 66. V. 24. Jnd 7.86
  44. 2 pel. 2. V 4 Hebr. 10. v.27. deut. 4. v 24 25. 2. peh. 3 v. 10. E5. 35. v. 5. Mateh
  45. 10: V. 28. luc. 12. v. 4. Ae dices qui hominem accidit deum offendit R non magis
  46. homunis quam alterius rei interitos deo est adversus. Naturae consentanium est, ut resceu
  47. destrinat Buita majora minora, homo pecudes et hostes carniter delinquentem, etiam amicus
  48. Luer Lucret. Nem
  49. sempe alia ex aliis reficit natura, nec allam rem gigni patitu, nisi morte adjutam
  50. umicum in easu necessitatis, ignis aquam, gutta capidem Nempe
  51. Deo etiam proprie non potest ascubi
  52. justibia seu constans voluntas suum cnique dribuendi, quia nemini obligetur. Nutu proportio
  53. alienq Recherche delaverité F1. p, 437. l. 3.
  54. inter vitia hominuum finita, e infinitos ciuciatus. Nec legibus naturae consentaneae sunt
  55. poerae, nisi quae ratione possunt praevideri, ut caveantur. superstitio soram est fiagere
  56. deum quasi semper in Tribunali sedentem, quasi mala essent ab irato deo quae tamen et
  57. pocentissimis accidunt per ordinenrerum vid Gassend de hac materia ex sensu suo
  58. disserentem, et appendicem aev dem elnigns tode, und non ocaeigctert dorstrast
  59. supplementum ad cap. 4. quidam inter prncrprarectionum referunt fortunam et fatum,
  60. ed fortuna nht aliud quam concursus lauscitum inoquara nulla cogitevit quod eventurum est ergo est
  61. sup
  62. diollan Mengns
  63. solum negatio intrationis. Unde recte cicero: ignorantia pausarum, naturae X forturiae nomina induxit
  64. nhil congrngens insi uunctantia nostra fatum est decresumdei aeternum, possunt tamer effectus decretorum
  65. Ex causis libers effectus libere et necessano. Origo errorum quod homotus saepemto–
  66. narendeut ascatis aroui ate pe notus aedbertas es ses vertastonuns persica non lactoa sita su prs

Cite

Leibniz-Handschriften zur Theologie LH 1, 4, 5, fol. 14r. Machine transcription, not an edition: Leibniz Legible (model FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74). https://leibnizlegible.com/page/00068328:0027?run=74