Leibniz-Handschriften zur Theologie LH 1, 6, 2, fol. 11v
Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German. Mean line confidence on this page: 0.96.
Original at the GWLB · Page image · Annotations (IIIF) · Download text
The machine reads it as
- dari
- Veritates contingentes ae quaecinfiitas e eratianes
- in quarum rationibus reddendies datur pracessus in infinitum fiat
- ctnt, vel hinc intelligitur, quod infinitae sunt actu
- creaturae in qualibet parte universi; et unaquaeque substantia
- rerum
- adedque alim veriem ias
- adebque aliquid infiniti continet
- involvit, et cum aliis omnibus consentit. Quod non intellectum
- fecit ut unio animae et corporis inexplicabilis haberetur.
- etiam
- neque enim in se invicem influunt in Metaphysico rigore, imo nec
- Deus unius occasione aliud movet et a suo proprio cursu deturbat.
- sed unum quodque suas leges prosequens ex primaevae insticutionis
- admiranda sed infallibili directione tam exucte adsi alterr
- consentit, ac si verus esset influxus. Estqe aliquid simile in omnibus
- substantiis etiam a se invicem remotissimis. Etsi in illis consensus
- E
- se minus distiectos non ita oistincte appareat
- Si omne qquod fit, necessarium esset sequeretur sola quae aliquanda
- exisunt esse possibilia (ut volunt Hobbes et Spinosa) et materiam
- omnes formas possibiles suscipere (quod volebat Cartesius). Ita nulus
- fingi posset Romaniscus, qui non aliquando aut alicubi existeret quod
- absurdum est. Itaque potius dicemus ex infinitis serebus possibilibus
- unam elegesse Deum, propter rationes captum creaturarum superantes
- (Causa mali est a limitatione originali creaturarum ante
- omne peccatum, nec a Deo decernitur, nisi id solummodo quod pure
- politivum est, seu in perfectione consistit, et ideo malum permittitur
- tantum a DEO; quod secus est in hominibus qui per se ad majus bonum
- recipiti
- Omnis veritas quae identica non est probationem necessaria
- generale non tendunt
- ossendendo contrarium implicare contrudictionem; contingens ostendendo
- plus rationis esse pro eo quod factum est quam pro opposito. Nam
- ut sapientis ita et Dei primum decretum sive proposittum est omnia
- agere cum summa ratione. Ita si fingeremus casum, in quo constaret
- existere debere triangulum dati ambitus, nihil vero esse in datis unde
- erui queat species manguli, dicendum erit a DEo triangulum aequilaterum
- libere quidem haud dubie tamen, productum esse Nihil enim in datis est,
- quod impediat quodvis aliud existere triangulum, itaque aequilaterum non
- est necesarium. interim ut nullum eligatur sufficit in nullo alio
- aliud
- praeter quam in hoc rationem esse cur caeteris praeferatur. Idemque ist
- si Rdratum sit lineam a puncto ad punctum datum duci debere, nec
- dato
- quicquam datum quo lineae speciet aut magnitud determinetur, fiet recta
- certo sedlibere, un quemadmodum nihil est quod curvam impediat, ita et nihil quod can suadeat ter
- unm p altre
Cite
Leibniz-Handschriften zur Theologie LH 1, 6, 2, fol. 11v. Machine transcription, not an edition: Leibniz Legible (model FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74). https://leibnizlegible.com/page/00068337:0022?run=74