Leibniz Legible

Machine transcription of the Leibniz Nachlass

Search the Nachlass

Leibniz-Handschriften zur Theologie LH 1, 6, 12, fol. 1v

Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German. Mean line confidence on this page: 0.95.

Original at the GWLB · Page image · Annotations (IIIF) · Download text

One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 2r); this page is its left half.

The machine reads it as

  1. dynastrae sexagesimae, incdit in dilnous Noachici annum qui ost Mundi bse
  2. et annus 366 du nastiae 70 est annus nativitats Abrahami. Pharao sccindus
  3. deo Dius sacuficari instituit, pris septuagesimus prohibul, igpius impius dictus, facto
  4. quo piacdici merevatur, quod sopiem dei cultum restituisset. Intectum
  5. tamen quales anni Aeguspliorum, solares, Lunares, an Caniculares aborta
  6. ortu caniculae cu occasum. Qpousque Historiae porriguntur, superstitio ab Aegybtis ve
  7. Aegyplii se jaltabant eobEH ajBS, id est aescendisse a Lunc venise (+ hoc
  8. non significat axoticdurajos, sed luna antiquior, quales se jactabant Arcades 1)
  9. Primos Regypti habilatores alii semideos dicebant, alii semipisces, credentes terras ex ocean
  10. impopulatas ( ita fingamus vocem), vel habitatoribus instructas, qui primum Amphibii
  11. paulatim mutatis membris redditi terrestes, ex et ex mutis vocales. quod et
  12. de veliquis aniralibus indubitanter asseveraibant. Et Philosophis et poetis
  13. Nuspiam Moses suam Historim Geneseos
  14. creditus oennus retum pater
  15. ad parevelatorem deum refert. Sed nec ad traditionem provoeat quae per 2400
  16. Adde quod amissi Mosis libri ab. Esdra
  17. annos aegre sincera propagari potest
  18. restituti creduntur. Esdras lib. 2. C. 14. ad divinam revelationem provocat. Ex
  19. Historia Maccabaeorum apparet constat Hicrosolymam ab Antircho fiusse combustam
  20. ibi authentici Esdrae libri periere, fortasseque alti 70 ab eoscridi et in arcano
  21. habiti ad usum sapientum credibile tamen est exempla se pia superfuisse apud
  22. privatos, unde ressituti ibi scripturae qui nunc extant
  23. quamvis credibile sit barbara esse atue inepta quae sub Hieroglyficis Aeggetiorum
  24. lateut, et magis ad celandam non tam ad propagandam, quam celandam scientia
  25. vel potias ignorantiam suam Aegyatios cacerdotes characteribus usosfatendi
  26. tamen est principia et ut ita dicam semina scientiarum ab Aegyptiis venisse et
  27. inter alia observaoes planerarum, quod non tantum autores f asseverant, sed et
  28. jacta
  29. inde
  30. screntas aeris corfitnat. Nullo dibivio opprisse vegus ptas memoratur
  31. taut nescro quos libros fecipitrinos. Accipiter apud Gentiles soli sacer
  32. Hierophantae populo persuosere Accipitrem aliquando verae Geligionis paecepta
  33. attulisse. Pdo olatriae origo a caporibus catestibus, magnitudine, polchritudine, ulit tate
  34. durabilitate, conspicuit. Saccidotas popules gestus quosdam reverentiae judice doculre
  35. Accessit caltus elementorum. Igntis habitus repentinum nume. Ieque his trais
  36. etiam composita ex elementis in quibas aliquid insigne, objectum calfus facta. ut
  37. donec postremo in hortis numina nascerentur. Duplex princin Osipis boni,
  38. syphon mali . Etiam aiginalis corriptio pud nostrit a serpente. Initio
  39. et forte
  40. Laudes bono deo, cruenta sacrificia Cacodaemoni, quibus propitiaretur
  41. matum principuum ipsis non absolate inalum, sed sero severum, rigilum in puniendo
  42. + ut Bhamansia Dea seu remesis; icrvidae naturae deos suos pagani faciebant, et
  43. magnae prosperitati intercodentes. Et ex Melta regula Me Non igitur
  44. pulandum absolute malignitatis fontem creditum antiquis sapientibus, nam illis
  45. placuit axioma Melaphysicum: in malis non datur summus gradus. solem
  46. ut communem utriasque principii lace bond servienlem, tenebris, malo calore utrique
  47. un vario gradu. Mpremum Bonum superius, Malum inferius, et velut Boni monise
  48. itaque permissu boni malum honorari, credebant, cum liceat cujus transigere cum inimico, eumque
  49. Et forte Mali administri qui diaboli dicuntur, neque tam inepti
  50. neque tam ali perdite mali, quam vulgo habentur; uo eosque credendum est, non
  51. piacare
  52. tam improborum poenis, quam s sustitia divinae implemento delectari.
  53. Et pravae sugrestiones non ab, illis, sed a belluina in nobis natura. alioqui excusa-
  54. se Et consolatiom
  55. saliores essemus si a tam potente sporitu seduceremur
  56. nobis esse potest, quod non tantum peccatis poenae, sed et his quae recte a nobis, et divino
  57. aore, n magis quam carnalium voluplatum, aut mundanatum atilitatum respecta
  58. Nemo unquam deo in vanum servit. Omnia
  59. Divina justitia aeternum
  60. fiuit, praemia m destinantur
  61. Dei allcituta concurrunt in argumenta futurae melioris vit s
  62. punit omnis qui peccant aeternum, elataqe s ut sic decam manu, opponullt se divinas
  63. voluntati, obdurati ad peccandum; et magnum illis perieulum quemadmodum
  64. et majimo periculo versantur, qui spe fiturae remisionis peccant
  65. duo puncipra
  66. duo attrbuta Deo
  67. bogites
  68. incordia jusaitia

Cite

Leibniz-Handschriften zur Theologie LH 1, 6, 12, fol. 1v. Machine transcription, not an edition: Leibniz Legible (model FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74). https://leibnizlegible.com/page/00068347:0002?run=74