Leibniz Legible

Machine transcription of the Leibniz Nachlass

Search the Nachlass

Leibniz-Handschriften zur Theologie LH 1, 7, 3, fol. 4v

Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German. Mean line confidence on this page: 0.97.

Original at the GWLB · Page image · Annotations (IIIF) · Download text

One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 1r); this page is its left half.

The machine reads it as

  1. inquisitionem
  2. non lassacti subsistant in medio qui dis ctionem ad exitum perducant.
  3. Nimirum
  4. ubi exclamatiunculam quandam aut sententiolum nacti simmus saepe ita nobis planditus.
  5. placemus, ut itaque usque adeo non miror multos falli ut panissimos arbitrer
  6. in his controversiis fecisse id omne quod ad cavendam frundem necesseerat: itaque
  7. Ego quidem ita sentio
  8. si non falluntur, casui potius quam rationi attribuendum est.
  9. esse quoddam ratiocinandi filum, quod qui tenerent patienter, hoc certe obtinerent ut non
  10. fallerentur, quanquam non iltud semper ut veritatem invenitant, quam saepe Deus sibi servarit
  11. oc autem situm abrumpunt homines at homines vel necessitate, cum scilicet agendum
  12. est ipsis non expectato inquisitionis exitu, ne dum deliberant vita transeat; vel
  13. levitate cum ante tempus satis faciunt sibi art mngis interrumpuntur
  14. Quale sit illud ratiociuandi filum non est hujus loci explicare, illud sufficir dicere
  15. tanta opus esse altentione et cura, ut expertos mecum jndica facilius ignoscere
  16. arbitrer qui in tam lubrico labuntur. Equidem unusquisque sibi persuadet failimum
  17. esse convincere adversarios: sed haec ipsa receepta utrinque opinio, utriusque partis prudentes
  18. viros admonere debet quam falsa sit. Sunt utrinque probi et eruditi, saepe in alloqui
  19. certamina descensum est, u quae ubi casu vel taedio finita sunt, utraque pars victoriam
  20. sibi ascripsit, nec putandum est semper adversarios contro suam locutos conscientiam
  21. quod semper ab alterutris contra conscientiam fuisse factum verisimile non est.
  22. Quod si ergo aubo vicisse sibi visi sunt ubi est ergo illa decantata convincendi facilitas
  23. Equidem fateor homini simplici ac pio non esse opus qui non uiti sibi consulat
  24. ettam
  25. fanite DEum gratia sua tantum qui i quantum per vitae rationem licet
  26. Salutis suae curam gerit, gratiam divinam, quantum ad salutem satis est non de fore.
  27. Sed aliud est persuasum esse, aliud persuadere posse: nam ut persuasus sit, sufficit
  28. ut opinionem aliquam teneas, nec refert, ut pr persuadere possit accurate ratiocinantem
  29. Mulli autem fidettes in fallor, etsi persuasi
  30. sin
  31. necesse est ut eam possis protace.
  32. de veritutibus fidei, non ideo eas probare possent, sit si in dutium revercanuti probare
  33. possent, si in dubium revocarentur; imo force nec sibi, si analysis fidei ab
  34. ipsis exigeretur: est enim illa analysis res si quae quandam credibilitatis nostrae velut
  35. demonstrationem continet, res adeo ardua, et tot praesidiis indiga, eruditionis et ingenus
  36. ut in paucissimos cadere arbitrem,
  37. Diminam autem gratiam arbitror locorationum
  38. esse po, censendum est, Deus enim humanae conditionis et fragilitatis inisertus haud
  39. dubie non eos minus qui credunt, quam qui cur credant sciunt, admittet:
  40. Variae sunt viae domini: alo sunt enim in quibus claras admedum
  41. rationes p excitat, et praeclaras meditationes nasci gubet, ut praesidium esse possint
  42. infirmorum ac terrer sophistarum; alios horum autoritate ducit, nonnullis
  43. affectus ipsi, qui alias ad perniciem, duces sunt ad veritatem. Quidam diu desultori,
  44. tondem dubitationum fessi, in velut columba x in mari vagata, in primo loo sicco
  45. subsistunt: non tam rationibus quam ipsa lassitudine stationem eligentes; Deo interim
  46. ipsis ducem se praebente ad venitatem arcam veritatis quia ino fieri potest, ut
  47. aliquis sophismate deceptus admiserit veritatem. Denique cogitemus errant b9
  48. citra pertinaciam saepe a DEo agnosci. Quae si expenderimus facile agnoscemus
  49. tametsi de fidei controversiis intricatissima disputatio sit, quando accurata esse
  50. debet, ipsam tamen salutis viam usque deo non adeo difficilem esse, alioquin
  51. numerus salvandorum, non minus quam bonorum principum, uno annuto inscribi posset
  52. Qnoniam tamen nunc eo ventum est, ut major sit disputandi saepe cara
  53. quam vivendi, et sites inter erudites agitatae publicae jam dudum factae sunt
  54. qu et lites eruditorum in Rempublicam propagatoe betlum magnorum motuum materia
  55. aut certe color fuere, ac ne nunc quidem satis exulceratae mentes leniri potuem,
  56. dio menenum ne difficilibus aliqu aliquando patriae temporibus nova tempestab exurgat

Cite

Leibniz-Handschriften zur Theologie LH 1, 7, 3, fol. 4v. Machine transcription, not an edition: Leibniz Legible (model FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74). https://leibnizlegible.com/page/00068362:0008?run=74