Leibniz-Handschriften zur Theologie LH 1, 7, 5, fol. 65v
Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German. Mean line confidence on this page: 0.96.
Original at the GWLB · Page image · Annotations (IIIF) · Download text
One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 64r); this page is its left half.
The machine reads it as
- Cavenda sunt vitra, ne aut in extenuanis signis nimii, e
- suis mysteriis ea divellere quibus quodammodo annexa sunt
- aut in usdem extollendis immodici, mysteria interim etiam ipsa
- nonnihil obscurare videamur. Christum esse panem vitae, quo
- in salutem eternam nutriantur fideles, remo est nisi pronsus irreli–
- hiosus qui non fateatur sed hoc non perinde inter omnes convenit, qualis
- sit ejus participandi ratio. sunt enim qui manducare Christicanem
- et sanquimem ejus credere, uno verbodefiniunt nihil aliud esse quam
- in Chistum ipsum credere. Sed nihiex pressins quiddam ac sub
- limius videtur voluisse docere carristus, in praeclara illa loncione
- ubi carnis suae manducationem nobis commendat, nempe vera
- sui particinatione nos vivificari, quam manducandi etiam ac bibendi
- verbis ideo desconavit nesquam ab ipso vitam percipimus simplihi cogni-
- tione percipi quispiam putaret. Quitavere quemadmodum enim
- non aspectas sed esus panis corpori alimentum sufficit ita vere ac penitus
- partisipem hristi animam fieri convenit ut ipsuis virtute in vitam
- spiritualem versetemur. Interim vero hanc non aliam esse quam fidem
- hoc inter mea
- ut nulla alia fingi potest. Vecum
- et istorum verba interest, quod illis manducare est duntaxat credere, ego credendo
- pranducationem fatemur
- manducari canem Christi quia fide noster efficitur, eamque magducationem
- fructum esse et effectum fidei dico...
- 5. 6. Nec alio sensu Angustinus
- qvem illi pationum sibi advocant credendo nos manducare scripsit quam
- et manducationem istam fider esse non opis indicaret. Quod neque ipse argo, sed
- semnl addo nos fide complecti Christum non eminus apparentem sed
- nobis ni
- unientem, ut ipse caput nostrum, nos vero ipsius memora simus
- Chysostomus, Aristum non fide tantum sed re ipsa nos suum efficere corpus.
- R7. Neque illi praeterea mihi satis faciunt qui nonnullam nobis esse cum stusto
- communionem agnoscentes eam dum ostendere volunt, nos spiritus
- modo participes faciant praeterita carnis et sanguini mentione
- quasi vero ista de nihito dicta forent... Tantum mysterium ne animo
- quidem satis mecomprehendere video et litenter ideo fateor ne quis subli
- mitatem ejus infantiae medemodulo mefiatur. .n Nihil demum
- restat, nisi ut in ejus mysterii admirationem prorum pam cui nec mens
- plane cogitando, nec lingua explicando par esse potest
- 8. 9. Thisti
- Caro jure vivifica dicitur, quae vitae plenitudine perfusa est quam
- 8. 10. Etsi autem incredibile
- videtur in tant aloecrum distantia penetrare ad nos Christicam
- ad nostransmittit
- ut nobis sit in cibum, meminiims quantu supra sensus omnes hostros
- emineat arcana spiritus s. virtuqe et quam sultum sit ejus immen
- suatem modu nostro velle metipi. quod ergo mens nostra non com–
- prehendit concipiat fides, spurtum vere unire quae locis disjuncta
- S. 16 Alii. fateptur panem
- coenae vere substantiam esse terreni et cormpitibilis element, ne
- quicquam in se pati mutationis sed sub se habere inclusum (Christi corpus
- sunt
- ei ta seusum suum explicarent: dum panis in mysterio porrigitur
- exhisitionem corporis quia inseparabilis est a signo suo
- peritas non valde spugnarem, sed quia in pane corpus ipsum bocantes
- annexan
- abiquitatem illi affingunt naturae suae contratiam addendo autem sub,
- pane, illic oceultum satere volunt, tales astutas ex suis latebris
- paulisper extrahere necesse est.... Satis apparet, locali (hristi prae–
- stere. Unde id? nempe quia non atiam corporis carnis
- et sanmuinis participationem concipere sustinent, nisi quae vel loci
- congunctione atque contactu, vel crassa aliqua inclusione constet
- sentiae ins
- d 18. Cametse carnem suam a novis sustalit, et corpore ad coelum asscen
- ad dexteram tamen patris sedet, hoc est in potentia et et majestate et gloria
- patus regnat. Hoc reguu nec ullis locorum spatiis lunitatum, nec ullis dimensionibus
- ircum scriptum quin pustus virtulem suam abicunque placuerit in coelo et interra
- erat, quin se praesentem potentia et virtnte exhibeat quin suis semper
- adsit, vitam dis suam inspirans. Secundum hamcrationem coupus
- et sanguis Christi in sacramento nbis exhibetur
- chipsti praesentiam in coena statuere oportet
- s1g. Nos verotale
- quae nec panis elemen
- ipsum affigat, nec in panem includat nec ullo modo circumsiribat
- quae omnia derogare ejus coelestigloriae patam est, decade quae
- nec mensuram illi suam, auferat, vel pluribus simul locis distrahat
- vel immensam siut illi magnitudinem affingat, quae per coelum
- deinde
- ett ferram diffundatur, haec enim humanae naturae veritat non
- obscure repugnant: istas, inquam duas exceptiones nunquam patiamur
- nobis eripi. Caetermmihis absurditatibus sublatis quicquid ad expri–
- mendam veram sub stantiatumque corporis ac sanquints dompni com
- municos
- nationa dun-
Cite
Leibniz-Handschriften zur Theologie LH 1, 7, 5, fol. 65v. Machine transcription, not an edition: Leibniz Legible (model FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74). https://leibnizlegible.com/page/00068364:0124?run=74