Leibniz-Handschriften zur Theologie LH 1, 7, 5, fol. 156v
Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German. Mean line confidence on this page: 0.97.
Original at the GWLB · Page image · Annotations (IIIF) · Download text
One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 157r); this page is its left half.
The machine reads it as
- qualis Romana est, posse sanctos homines reperiri. Etsi enim periculosa sit
- pars Romanae doctrinae et praxeos, nihil tamen prohibet multos per divinam
- gratiam a periculo praeservari
- Allegat 3 Romanae Ecclesiae amplitudinem: sed vix illi cedit orientalis
- 4
- Ecclesia; et, si multitudo esset signum Veritatis, vicisent Ethnici.
- (10) Allegat g successionem doctorum et pastorum, et maxime in sede Romara
- a petro ad clementem XI. Sed dubitatur merito an petrus Apostolus unquam
- fuerit Episcopus Romanus. Apostolos sese Episcopatui certarum Ecclesiarum astriaxise
- non videntur. Caepe etiam de legitima successione pontificum Romanorum
- non appari
- dubitatum est, et secundum eos qui in schismate diuturno inter pontifices
- Vapis Avenionensibus ad haesere ambigitur Clemens, qui nunc Romanae
- num
- Ecclesiae praeest n sit appellandus XD mus. Sed non sufficit successio
- sedis, nisi accedat successio in doctrina et praeceptis. in quibus Romam
- posteriorem a primii discessisse, Evangelici ostendunt
- (11) Allegat etiam 5. Miracula Aomanam Ecclesiam confirmantia; sed
- illa facilius jactantur quam probantur.
- (12 Nunquam Theologis Helmestadensibus in mentem venit conciliare
- doctrinam et praxin Romanam, qualis nunc post (oncilium Tridentinum
- viget, cum doctrina et praxi Evangelica; ut autor ipsis imputare videtur
- pag. 4 et 5. cum Georgius Calixtus celeberrimus Helmestadensium heologus,
- et communis posteriorum praeceptor validis argumentis dudum errores abususque
- Romanos demonstrarit
- post alios
- (13) Ille ipse tamen vir egregius etiam ostendit, Pontificios non usque adeo
- errare et labi, ut plane evertant fundamentum fidei et ut qui in eorum
- communione moriatur, ideo sit necessario damnandus; sed posse eum salvari
- conservando essentialia fidei salvificae, et si stipulas eis inaedificet. Quanquam
- agnescendum sit, et saepe moneat ipse (alixtus, communionem Romanam
- valde periculosam esse. Itaque communiter Evangelici Theologi docent,
- multos olim in papatu ante Re formationem salvatos fuisse, s geitis
- si spem suam in humanis observationibus non collocantes,
- etiam
- rea dex
- la vera et vida fide discessere; eta etsi tenebras illas multis exitiales fuisse,
- merito judicetur. Eadem suo modo nunc etiam locum habent, ubi periculum
- quidem factum est majus, salutis tamen aditus non est sublatus praeclusus.
- (14) Idem quod Protestantes de Pontificiis, etiam pontificii de ipsis
- protestantibus agnoscere coguntur: eos qui materiales tantum haeretici
- dicuntur, nempe qui amori veritatis et puritati conscientiae litantes, non
- malitiose sed bono animo errant, et cum vera contritione ex hac vita
- Poenitentiam
- discedunt, salvari. Contritionem autem intelligunt tm
- quae non ex spe et metu tantum, sed vero dei ac virtutis amore
- proficiscitur, quam et a nostris requiri constat
- (15) Autor objicit pag. 9. Si salvari possunt homines in Ecclesia Romana,
- ns non fuisse opus Reformatione Lutheri. Sed facilis responsit est:
- multos et periculosos esse, et jam tum fuisse errores et afusus in Ecclesia Romana
- et multos viros pios et prudentes Refo, mationem aliquam necessariam judicasse.
Cite
Leibniz-Handschriften zur Theologie LH 1, 7, 5, fol. 156v. Machine transcription, not an edition: Leibniz Legible (model FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74). https://leibnizlegible.com/page/00068364:0310?run=74