Leibniz-Handschriften zur Theologie LH 1, 20, fol. 160r
Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German. Mean line confidence on this page: 0.98.
Original at the GWLB · Page image · Annotations (IIIF) · Download text
One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 161v); this page is its right half.
The machine reads it as
- Plerasque ratiocinationes a Viris egregiis probandae divinae
- existentiae gratia prolatas notavi praeclari quidem
- aliquid ac solidi continere, sed fere imperfectas esse, semperque
- absoluta
- deesse aliquid, quo minus perfecta demonstrationis
- nomen mereantur. Multum autem interest inter
- Paralogismum et Demonstrationem imperfectam. licet enim
- ambo niheil non conviucant, posterior tamen novis
- supplementis perfici potest, prior insanabile vitium continet.
- Cateii rg Argumentum a Scholasticis apud Thomam
- jam allatum et a Cartesio renovatum, quod scilicet Existentia
- sit de Conceptu Entis perfectissimi sive quo majus concipi non
- potest, alioqui enim deesset ipsi aliqua perfectio, sive aliquis
- realitatis gradus, contra hypothesin. Quod si jam existentia
- ex conceptu seu definitione Entis perfectissimi sive Dei
- sequitur, utique de eo poterit existentia vere praedicari
- ac proinde Deus existit. Hoc argumentum p imperfectum
- est, assumit enim aliquem Entis perfectissimi conceptum
- esse sive Ens perfectissimum esse possibile. Sed qui
- contradicere volent, respondere poterunt, Ens perfectissimum
- fortasse implicare contradictionem, quemadmodum Motus.
- Celerrimus. Circulus Maximus, aliaque id genus. Illuo
- tamen praeclari continet haec argumentatio, quod ostendit
- ex sola possibilitate DEI se sequi ejus existentiam,
- quod in aliis rebus locum non habet. Idemque brevius
- concludi poterat, ex alia Dei definitione apud scholasticos
- jam recepta, quod Deus sit Ens per se, se per suam essentiam
- existens, sive Ens necessarium. Nam idem est essentia
- rujusque rei et ejus possibilitas existendi, itaque si ex DEi
- essentia sequitur existentia itaque dicere ex Dei essentia seu conceptu
- sequi existentiam ejus, idem est ac dicere, Deum si modo
- possibilis sit, utique existere actu. Superest ergo
- ut probetur Ens perfectissimum esse possibile.
- quo suppleto proba erit demonstratio. Sed ad hunc
- defectum implendum profundiore metaphysica mihi
- opus esse videtur, quam est Cartesiana
- Celeberrimi viri Erhardi Weigelii ratiocinatio
- quam passim amicis communicavit, etiam praeclara
- non pauca mihi continere videtur, quoniam tamen
- generis humani interest demonstrationem conclusionis
- tanti momenti summo rigore absolvi, ita ut non magis
- ei contradici possit, quam demonstrationibus mathematicis, igitur
- i eritri operae pretium ved annotare quid
- adhuc desiderandum videatur. Equidem si bene memini
Cite
Leibniz-Handschriften zur Theologie LH 1, 20, fol. 160r. Machine transcription, not an edition: Leibniz Legible (model FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74). https://leibnizlegible.com/page/00068378:0319?run=74