Leibniz-Handschriften zur Philosophie LH 4, 1, 9, fol. 5r
Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German. Mean line confidence on this page: 0.97.
Original at the GWLB · Page image · Annotations (IIIF) · Download text
One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 6v); this page is its right half.
The machine reads it as
- sed si deus certo loco astrictus est, quomodo
- res nosse res remotas noscere, aut in eas
- agere potest? An per n legatos agete debet
- an aliorum relationibus fidem habere debet,
- ut magnus aliquis ut ut Rex sedens in suo thronor Et quid sibi vult illa virtus, qua
- objicit si Deus sit ubique omnia se u alia fore nullibi
- nullibi quasi scilicet a Tuosi deus
- sicte adsit rebus circumscriptive seu ita ut
- alia excludat, vel ab aliis excludatur Deus
- adest omnitus, quia quicquid in rebus perfectionis est
- continue a deo emanat. Objicit etiam
- aut essentiam divinam tot habere partes quot
- loca aut totam esse in quolibet loco, quod
- putat absurdam. nimirum quia divinam
- essentiam inser corporis per spatia diffusi
- concipit. Cum sconsistat in suprema perfectione
- a qua cuncta dependent. Objicit etiam
- sic deum sit fore in locis obscoenis. Quasi
- aliquid tam abscenum sit quin habeat
- obfcena neele etiam in obscenis non sint
- animalia artificii admirandi, quod nisi a deo
- proficisci non potest. Obsioenitas corporum on magis deum quinas quam solem.
- (8) Negat etiam deum concurrere ad hominum
- actiones naturales, et civiles, bonas et malas
- Et putat Deum concessisse homini hanc facultatem,
- ut per se ipse facere possit, quae vires humanas non
- excedunt. Sed non videtur satis considerasse
- perpetuam dependentiam creaturae a Creatore
- in existendo et in operando. Alioqui nunc deus
- quae si abesset, posset creatura semel existens
- Deo carere, quod cum suprema Dei perfectione pugnat
- pugnat: nec ullum quomodo dEus concurrat
- ad peciati materiale non ad formale privativum
- explicuimus in Theodicaea; comparatione
- fluminis navem onerariam deferentis, ubi
- motus est a flumine, tarditas ab onere
- Ad Cap V. de Unitate sive Finitate
- et compositione
- 1) Hic negat autor deum esse infinitum.
- Nam inquit ita non posset cognosci. sed hocargumentum
- autor non adduxisset, si novisset Mathesin, in qua
- dantur corpora figurae infinitae magnitud longitudinis, aut series infinitae
- quaedam
- quorum tamen magnitudo cognosci potest, praeterea potest
- cognosci infinitum, etiam cuui comp etsi comprehendi
- non possit. putat etiam, si deus esset infinitus, essentiam
- ab aliis diversam non habiturum. quasiidem sit
- iifinitur et onnia. Quodamndo tantu broses
- drum velle esse
- praesentem an
- particulas, an
- accidentia de se
- emittit, et ad se
- et retrahit, per
- quae cognoscit
- et operatur, quae
- quam inepta san
- quam nihidisint
- quivis videt
Cite
Leibniz-Handschriften zur Philosophie LH 4, 1, 9, fol. 5r. Machine transcription, not an edition: Leibniz Legible (model FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74). https://leibnizlegible.com/page/00068517:0009?run=74