Leibniz-Handschriften zur Philosophie LH 4, 3, 2, fol. 2r
Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German. Mean line confidence on this page: 0.91.
Original at the GWLB · Page image · Annotations (IIIF) · Download text
One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 1v); this page is its right half.
The machine reads it as
- prop. 3.
- su
- Corpus non est substantia. sed aggrogatum sub-
- il
- venu p
- stantiarum, cum sempersit ulterius divisibile, et quaelibet
- o D
- pars semper aliam partem habeat in infinitum
- Unde repugnat corpus esse unieam substantiam cum
- seu
- ueca
- necessario in se nvolvat infinitam multitudinem infinita
- corpora quorum quo dlibet rursus infinitas substantias continet
- aut corpora
- quibus veri
- Ergo praeter corpus necesse est dari substantiam quae
- cuna, etenim si dantur, plures substantiae, necesse
- est quod una substantia tetur. Vel quod idem est, si
- vere
- plura Entia creata dantur, necesse est quod detur renum
- aliquodhns creatum vere unum Nequit enim intelligi
- aut subsistere Entis pluralitas, quin prmo intelligatur Ens
- unum ad quod necessario referatur multitudo
- Hinc nisideitur substantia quaedam indivisibiles
- isa
- corpora non forent realia sed apparentiae tantum, seu
- phaenomena sicut, iris, sublato quippe omni compositinis fundamento
- interim non ideo vicendum es substantiam
- indivisibilem ingredi compositionem corporis tanquam
- partem sed potius tanquam requisitum internum
- essentiale. Sicut punctum licet non sit pars com-
- positiva lineae sed heterogeneum quiddam, tamen
- necessario requiritur ut linea sit it et intelligatur
- Hinc cum hov Ego vere sim unica
- substantia indivisibilis in alias plures irresolubilis
- as
- permanens et constans subjectum mcarum actionum
- et passionum necesse est dari praeter corpus
- Organicum substantiam indivituam permanentem a
- natura corporis tolo genere diversam a natura corporis,
- quod in continuo fluxu suarum partium positum, nunquam
- idem permanet, sed perpetuo mutatur
- taque in homine praeter corpus datur substantia aliqua
- incorporea immortalis, quippe inepta in partes resolvi
- porro anjo animae cum corpore in homine consistit in per–
- fectissemo illo consensu, quo motuum series cogitationum
- Feriei res pondet, itaneque physice corpus, neque occasione corpus
- corporis Deus seriem cogitationum ex natura mentis sponte nascentium
- immutet novasque in ea producat, sed potius ipsa anima ex sua
- agem
- substantiae proprise natura virtate tales sibi modos educat
- qui ex primis naturae legibus cum corporis motibus
- conspirent. Unde fit ut evitabiliter et certissime unum
- animae aut corporis modum aliorum corporum vel Animorum
- modi consequantur. Neque aliud est operatio unique substantiae
- ou iesiuum nse nss garciis conse
- oitur actio alterius substantiae
Cite
Leibniz-Handschriften zur Philosophie LH 4, 3, 2, fol. 2r. Machine transcription, not an edition: Leibniz Legible (model FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74). https://leibnizlegible.com/page/00068576:0003?run=74