Leibniz-Handschriften zur Philosophie LH 4, 3, 9, fol. 10r

Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German. Mean line confidence on this page: 0.92.

Original at the GWLB · Page image · Annotations (IIIF) · Download text

The machine reads it as

1. 15 April. 1676
2. pulnae apud me ventates quae probari non possunt, ut Ego habeo apparentias tales vel tates. Item quo
3. A est A. et qu definitiones.
4. Cartesse i eocilier pr Ex apporentiarum perceptione se
5. et esse mez et variarum apparentiarum, seu varietatis perceptionum esse cansamalium at ea cumfo
6. rercipio, cum perapio coptationem. Fateor tamen propositionem Ego cogito prius occurrere debere ordino pa
7. ea
8. sec si primae veritates reales disponantur, ordine primam fore, quia simplicius est actumo suubjedto priid propoesiods
9. C
10. quCartesius non nesclort ad intima usque seu primas formsi
11. expermentalis incipare, quam i varis illis praedicatis
12. NAqd Haec propositio, eod ilare distincteque percipio, illud est verum, non pote
13. est non incepit a Deo
14. probari, qu dnsi quatenus ostenditur redire ad hanc) propositio omnis identica vera est, item defnt
15. de definitione. Itaque non est opus Cartesio metuere ne Ens aliquod sit, quod nos fallat, aut falli patiatur
16. Illud interea fatendum est demonstrationum longius protactarum non esse nisi moralem certitudinem, quae sclice
17. uno mentis actu totae pervideri non possunt. Nam verum quidem est me quid clare distincteque percipere, et certum
18. mihi impraesentiarum, sed nullam habeo certitudinem, quod omnia clare distinctequs intellexerim. prosus ut si cad
19. prolinum scirbam in Charta ubi non nisi per continnas aequationum identicarum Catena, seu substitutiones vatorum
20. procedam; pone me id facere, unde tamen eertus sum calculo finitme id semperfeciss, res enim a fide memoriae mecepen
21. quae fallax. Possum repetere alculum, unde si idem redit quod ante magna probabilitus, sed non certitudo, nec si cilem
22. caleulum incarta scribam, ab soluta inde haberi potest certitudo, quoniam nec absolute, quidem certi sumus de ex uste
23. allius cartae. Et (quene eum Et si saese repetam singulae repentiones, iisdem difficustatibus subjs ecta
24. ess quamvi ipsae repetitionum consensa magnum argumentum. Etsi omnia verisimilique tantum
25. um vereles quod a nobis judicari potest de existentia rermii , materiatium, nihil aliud sit quam sensuum com
26. gruentia n fatis judicari potest nihil aliud a nobis ne materiae tribui posse, quam sentiri secundum
27. quasdam leges certas, quaerum tamen fateor rationem quaerendam superesse.
28. aptesin noa dicir omnia clare distincteque intelligenda, omn in partes apte dividenda est. Sed horum viam
29. rationem nullibi explicat. Bim tamen horum omnum vera sit lex, ut agamus quasi cogitationes notios scribere
30. ac figere vellemus (quod utile et pro machinis et piotura) singulos Terminos resolvamus quibus in sermone interiore utimum
31. quaeramus definitiones, et definitionis partium definitiones, usque ad terminos indfficibiles. Si quis definitionibus
32. utatur qualibuscinque modo alias ad hibene voces, plures pro una, easque rursus eodem modo resolvat cavendo nti
33. i intret definitis in definitionem, et ita pergat, usque ad mexplicabilia, seu ea quae sentruntur, seu quae existere nemim
34. certo probari possunt amplius, ne nobis quidem ipsis tunc semper lacrabatur, etsi forte definitiones ejus cum sasu populi non
35. Non es semer opus resolatione ad ultimaupro demonstrandis theorenatibus. Haec est poti ssima nis eligendi
36. Mente nostra est perceptro seu sensus sui, ut certae cujusdam rei pepe particularis, haec semper in nobis, qua pores
37. vocabulum adhibenus tunc id Satini agnoscimus. Quoties volulius agnascimus nos cogitationes nostrus percipere, id est conitase
38. ut scilicet resolvamus non altra quam opus.
39. semper oveniant.
40. panto ante Ergo memoria intellectualis, ut eo est, non quid senserium sed quod senserimus quod simus ii quisensimus et hor est
41. Non video quomodo homo seu mens
42. mori seu extingui possit durantibus illes reflexionibus. Manet aliquid i modificationibus nom ut ipsa per se extensio ut
43. quod vulgo appellamuidem, haec in nobis facultas independens ab externis
44. satio, sed ut quaddam particulare certis modificationibusaeditum, quod scilicet haec vel illa percepit. Hic seusus sin particularis
45. est sine alras chaincteribus quod pobe notavi cum cogitarem deflectentuu diu in me ipsumcontrunis inreflexionem reflexionitur est
46. uodam quasi obsumscentia et aduratio huujus reciprocationis. videtaru ile sensus sui semper esse, quia sepe satimi percipiturinos pe
47. qui sensimus. Si haec est naturamentis consistrtus in sensuipi. Utique non video quomodo ille possit im pediri aut destinii praeterus uar t
48. ent antes dixi quia modificationib aliquibus meitis identitas non decstinituar, ergo nullis ut facile ostendi potest. Ergo ita sentro
49. solidisolem seu unitutem corporisesse à mente tot esse meutes quot vortices, tot vortices quot copo corpora solida sentie
50. corjus resistere hanc resistentiam esse sensum. N Restissit scilicet dividere conanti, sents quaedam reactio est
51. corpus incorruptibile pariter ac mens vari a cinca ipsum organa. varie mutantur Drdetui danda opera hoviini ut moriatur content
52. Credibile est cogitationibus maxime postremis nisisti. Ergo qui contentus montur, credibile est manere Beasententim omnia vera Entra
53. aliquem effectum esse ninfinitum, quae sculicet in corpore
54. fiant. Mentes aliquandii fore in se reductas aliquando faste ad externorum forte altique longe naturae redituras Ommum
55. nundi globorum cum omnib aliquado commercum fores produda semel in hroc creatium mentes, magis magisque proficere. Non est
56. seu Mentes quae sola unqe, crespere verfectione semper. Omntum implessigeus in
57. credibile, fore ut omnum perceptionum effectus coclnescat cum tamen omnium aliae actionim effectis semper, (ier et autem extincta
58. pet
59. mente itaque spinose enlentiam non probo, quod Mens singularis cum corpore exlunguatur, quod tensullo, modo meminer
60. praecedentium, quod supersit tantum auod in cente aeterumm est corpori Idea vel essentia hinus sciliaet. Et hoc esse quod supersit in meni
61. hoc enim posito primum seu mente extincta singulari ni extincta nihil fiet novi, haec enim essentio jan est. deinde quonba
62. taemento alia atque alia mens extnctari aliam etque aliarressentium desimet; nec magis ultime extructionis resituum quam
63. intermediarum ad nospertinent, sed quod valde considerantum unihil omnino ad nos pertinebit, quod tunc supererit, nam ne
64. postri recordabitur, nec pos ejus sensum habemus et finstra in mostra mente perficienta baboramus pre statu post
65. mbitem, quia essentaae ila altima perfecta, quae sola supererit mnrientibi nobis, ni nihil et nos. NNam etsinihil pro perfectione
66. tosta a laboraremus, non minus iea essentinus anifine est, tunc est, quippe aeterna, frastia ergo laboratur in peffectione mentis
67. Cum se contra sententia men sit rationis esse, ad ea perfectio mentis non frustra quaeratur.
68. in D. Thiomee summa contra Gentes capite: an Deum esse sit per se notum, elegans quor
69. Deus est, quo nihil prajus cogitari potest. At vero quo
70. nihil majus cogitari potect iid non potest non esse. Nam quod potest non esse, eo majus foret. Ergo
71. refertur arrjumentum pro probanda Dei existentia:
72. Deus non potest non esse. Argumentum in idem recidit, cum eo quod ab aliis saepe altatum est, Ens perfectissimum
73. ixisterci. D. Thomas hoc arguumentum refutat, mini videtur non esse refutandum, sed indigere supplemento, suppore
74. un equro site negeitumio s sop tearum ep ppii

Cite

Leibniz-Handschriften zur Philosophie LH 4, 3, 9, fol. 10r. Machine transcription, not an edition: Leibniz Legible (model FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74). https://leibnizlegible.com/page/00068583:0019?run=74