Search the Nachlass

Leibniz-Handschriften zur Philosophie LH 4, 3, 10, fol. 7v

Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German. Mean line confidence on this page: 0.97.

Original at the GWLB · Page image · Annotations (IIIF) · Download text

One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 6r); this page is its left half.

The machine reads it as

  1. exploratum est, Deum, et ipsam vitae formam; et si quid aliud
  2. est immortate, etiam indissolubile esse. Quid enim posset esse
  3. indissolubile in rebus, si id quod per se particeps vitae est, disslveretur
  4. Hic socrati cebes assensum praebuit, simmiasque ipse fassus
  5. est, non habere se quod ultra objiceret, tantum rei ipsius magnitudine
  6. et humana imbecillitate intra se turbari. Haec socrates
  7. benigne audivit, et crebra veritatum meditatione obviam
  8. his perturbationibus eundam suasiti realaAetuostratione
  9. jamque a demonstrationibus, satis ut putabat absolutis, ad
  10. narrationes quasdam et velut historias de statuanimarum
  11. post mortem deflexit, quibus mentes fortius percellerentur.
  12. Et hoc jam facile aguoscetis, inquit, si anima sit immortalis
  13. non hujus tantum vitae, sed universae futurae curam nobis habendam
  14. esse, si mors totius dissolutio esset, lucrarentur improbi, qui a
  15. cirpore simul et pravitate liberarentur, nunc vero cum anima
  16. sit immortalis, nulla est superest malorum declinatio, quam ut
  17. at optima et prudentissima fiat. Neque enim aliud ad manes secum
  18. transfert anima quam cognitionem His ita positis, longam et jucundam
  19. incexit fabulam narrare de inferis. Animas scilicet corpore egressas,
  20. per varios aufractus a Daemone duce tandem ad locum destinatum
  21. verduci. Ubi ad caeteros venerit, tunc omnes malam animam perhor rescere
  22. neminem se ei ducem praebere, itaque vagam errare donei ab ipsa necessitate
  23. post certas periodos, in habitationem sibi convenientem transferatur.
  24. Porro terram nostram aere quodam crasso obrutam, puros
  25. qui puros rerum contemplationes tam nobis adimat, quam piscibus mare.
  26. sed et ut in fundo maris salsedine ita hujus aeris contagio apudnos
  27. exesa esse omnia. Qui in summum educatur et velut ad superficiem
  28. huu maris perveniat, ei res longe alias apparituras. Inde
  29. de puriore illa terra dissernit geminis coloribusque fulgente, quod
  30. aerem nobis, aetherem illis esse. Varios inde narrabit fluvios,
  31. Tartarum, et Acheronta, et Pyriphlegethonta his fluviis jactari
  32. animas, et quasdam nimium graves in Tartarum mergi unde
  33. nunquam exeant, alias jactationibus expiari. Sed qui sieprae
  34. Cateris virise inveniuntur, hisunt qui ex his terrenis locis, tanquam carcere soluti
  35. atque liberati ad altiora transscendunt puramque supra terram habitant regionem
  36. inter has autem quicunque satis per philosophiam purgati sunt absque corporibus
  37. omnino totum per tempus vivunt, habitationesque his etiam puleriores nanciscuntur;
  38. quarum pulchritudo neque facilis dictu est, neque praesens tempus ad dicendum
  39. sufficeret. Horum ergo gratia quaeramus in hac vita virtutem et sapientiam
  40. ptraemium namque pulchrum est, et spes est ingens. Haec porro ita in singulis
  41. habere se, ut narravi fabulam, nemo sanae mentis dicet; sed talia quaedam
  42. circa animas et carum sedes periclitando atque tentando dicere operae prebium putavi
  43. honestum enim periculum est, et es oportetque haec quasi carmina quaedam,
  44. magorum ritumentibus infundi, quamobrem isse jam
  45. diu protrato fabulam. Qrare qui voluptatibus et ornamentis corporis neglectis,
  46. gnimam suis prepriis ornamentis, temperantia, fortitudine, justitia, sapientia
  47. decoraverit, bonam spem habeto; cum fatum vocaverit, migraturque.
  48. et me vero o amici, ut Tragicus aliquis diceret, jam vocat fatum.
  49. Et jam tempus est ut ad lavandum divertam, praestare enim judico, ut
  50. totus venenum bibam. Surrexit, lotus lavit, quaedam cum Critone
  51. cum mulieribus, puerisque seorsum locutus est. Et his dimissis
  52. cum vesperasceret, poposcit venenum. cui crito: posse cum pad
  53. adhuc aliquamdiu expectare, idque alios factitare soteo solitos, qui sero,
  54. pasti etiam, et fortasse iis quorum amore ducebantur, potiti, bibere.
  55. Tum socrates, merito illi, cum se lucrari putent: ego merito aliter
  56. qui nihil aliud lucrarer, quam ut mihi ipsi ridiculus apparerem,
  57. velut parcus servator rei cujus nihil mihi amplius supersit. Tum crito.
  58. quid amplius mandets: Ego vero nihil, inquit, est quam ut prac
  59. hortationum mearum memores, vestri curam geratis, quod si feceritis
  60. omnia exmea sententia agetis. Quaesivit porto crito: quem admodum
  61. o soirates, sepeliri te jubes: utcunque inquit, libeto, si tamen me
  62. apprehendetis, ac nisi ego vos effugero. Ac simul subridens, et
  63. ad nos conversus non persuadeo, inquit Critoni, me esse hunc socratem,
  64. qui nunc disputo, et singula dicta dispono. Sed putat me esse illud
  65. quod post visa videbit, cadaver. itaque corpus meum, mi crito, sepelito
  66. ut tibi justum videbitur, me vero alio profectum scito. Interea venenum
  67. allatum est, et Socrates ad carceris custodem conversus, cedo iniquit,
  68. bone vir, quid me facere oportet, tu enim harum rerum peritiam
  69. habes. Nihil, inquit aliud, quam post potionem degmbulare,
  70. quoad gravari
  71. H. d eppgenio
  72. Sed hoc moa sontentia demonstrandum rectaba
  73. quicquid vitae sit particep s, non posse
  74. extingui. 7
  75. qulotit eib
  76. in quo contritum
  77. erat venenum
  78. qua
  79. quoad gravari tibi sentias crura, postea jacere: atque ita
  80. tu facies. His dictis porrexit caliiem socratis socrat
  81. vero, hilariter, 6 Echecrates accepit, nihil omnino
  82. commotus, neque colore, neque vultu mutato, eumque sparsisset
  83. aliquid ex poculo, diis litaret, felicem ab illis sibi
  84. transmigrationem precatus, facile atacriterque ebibit. Pleris
  85. nostrum cretinere ebusque quodammodo lacrysmas potueramus, ut
  86. vero bibentem vidimus, et bibisse, ultarius non potuimus, sed
  87. me quidem dolor adeo superabat, ut lacrymae largiter mihi
  88. profluerent non socratem sed nostram omnes vicem miserentibus
  89. nobis, qui velut parente orbaremur. Quo socrates animadverso
  90. quid facitis, o viri, atqui ego maxime hanc ob causam?
  91. mulieres abegeram. Audiveram enim cum gratulatione
  92. et applansu esse ex hac vita migrandum. His dictis prubuimus
  93. et lacrymae subito examere succedente in locum doloris
  94. odmiratione. Interea socra Sed socrates cum crura gravi
  95. sentiret, decubuit resupinus; tum qui venenum praebuit, pedes
  96. compressit, quae sivitque an sentiret, negavit. inde tibias
  97. parlatimque manu ascendens, ostendit nobis eas frigescere, aita
  98. et
  99. cum ad cor perveniret rigoro decessurum. jamque friguer
  100. praecordia, cum detegens sese, (nam coopertus erat) dix it qua
  101. vox illi postrema fuit, Gallum o Crito, gattum Aesculapio
  102. debemus, quem reddite neque negligatis. Fiet inquit crito, et
  103. quae sivit quid aliud juberet, ille nihil respondit, sed cum parvo tempore
  104. interquievisset commotus est, et minister eum deterit, atque ipse
  105. lumina fixit. quod cum Crito cemeret, ora oculosque composuit. Hic
  106. sinis fuit amici nostri o Echecrates, viri qu nostro quidem judicio
  107. sapientissimu
  108. nis contracti

Cite

Leibniz-Handschriften zur Philosophie LH 4, 3, 10, fol. 7v. Machine transcription, not an edition: Leibniz Legible (model FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74). https://leibnizlegible.com/page/00068584:0014?run=74