Search the Nachlass

Leibniz-Handschriften zur Philosophie LH 4, 3, 10, fol. 7r

Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German. Mean line confidence on this page: 0.98.

Original at the GWLB · Page image · Annotations (IIIF) · Download text

One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 6v); this page is its right half.

The machine reads it as

  1. optimum unicuique. Qui autem optimum norit, eum et deternis cognovisse
  2. cum eorum eadem scientia sit. Singulis ergo assignandum quod
  3. unicuique sit optimum cunctis vero commune bonum. Sed cum
  4. n libros ipsos Anaragero nactus sum, spe mea fat prorsus excidi.
  5. Neque enim ille in propessu Mento ac rerum ornatu utebatur
  6. sed aetherea quaedam et aerea et aquea comminiscebatur; pr
  7. quod, inquit perinde est, ac si quis dicens, me omna mente facere,
  8. mox rationem redditurus, cur hrc sedeam, ossa mea, et neros alleget
  9. et modum sedendi explicet; et disputationis meae causas aer afferat,
  10. aerem et linguam; verarum interea causarum oblitus, quod scilicet
  11. Atheniensibus melius visum est me condemnare, et nitr melius visum
  12. hic sedere: profecto jam tadudum, ut arbitror, hi nervi atque haec
  13. ossa apud Megarenses aut Baeotios essent, ipsius quod optimum est
  14. optione delata, nisi justius honestiusque censuissem poenas civitati
  15. pendere, quascunque a me exigat, quam subterfugere atque exulem vivere
  16. sed si quis dicat absque ossibus nervisque me hic sedere non posse,
  17. recte dixerit; causas esse dicere non debet. Cum ergo
  18. causas rerum ex optimi electione sumtas neque ipse per me consequi
  19. neque ab alio me discere posse viderem, velut secunda navigatione
  20. imstituta aliud ingressus sum iter, et ad aliud quoddam causarum.
  21. genus quod unum mihi supererat, animum converti, quod si non omnia
  22. explicet, nihil tamen patiatur dici falsum. Caesi nimirum a rerum
  23. ipsarum contemplatione ad formas sive rationes per se consideratas
  24. revocare mentem: quae his non consonant, audacter esse dico,
  25. quae ex illis consequuntur vera; caetera tantisper in medium relinquo.
  26. Haec vero ad demonstrandam Mentis immortalitatem sufficere
  27. intelligetis. Sed ut clarius intelligar, nonne cum pulcarum aliquid
  28. dicimus, nonne volumus pulchritudinis esse particeps, seu ipsius per se
  29. pulctri. A Certum est nu quodque pulchritudine esse pulctrum,
  30. et ipsa magnitudine esse magnum, et ita de caeteris
  31. loritataque non
  32. dicemus aliquem aliquo capite esse majorem, sed magnitudine; ne
  33. forte mox eundem alio a eodem capite minorem esse dicere cogaris,
  34. quod absurdum est, idem simul et majuitars et mingit atis esse facere
  35. causam. Itaque sed nec binario dices decem esse plura duobus,
  36. sed multitudine: nec pi uni addas unum u additionem
  37. esse putandum est, id quo fiant duo, sed dualitatem, nec divisionem
  38. qua quit singula fiun, unum sed participatione essentiae cuique
  39. propriae. Quod si quis porro instaret, non aute responderes, quam
  40. rationes ipsas per se, accurate considerasses. Haec cum tanta
  41. claritate dicta essent, ut vel ab hebetissimo quovis intelligi
  42. posse viderentur, mirum non est omnes haud gravatim assensisse,
  43. ipsas per se species esse aliquid, et harum participatione cetera
  44. Tum socrates perrexit, nonne sinimias
  45. socrate major, phaedone minor, magnitudine utique et parvitate
  46. denominari.
  47. at ipsum per se magnum sive magnitudo nunquam parvum esse potest.
  48. idem subjectum contraria potest pati, contraria ipsa se non
  49. patiuntur. Sunt tamen et subjecta quae etiam non nisi certam
  50. patiuntur formam, qua ablata destruuntur, ut ignis calore ablato,
  51. et nix frigore, destruuntur, et ternarius sine imparitate esse
  52. non potest, quamvis alia sititernarii
  53. alia imparitatis forma, illa tamen hanc secum ducit, et
  54. veluti perficit; porro non tantum contraria s invicem consistere
  55. non possunt, sed et quae contraria seam ducunt, duitas non
  56. est contraria drinitati, sed illa imparitatem, haec imparitatem
  57. secum ducit, quae pugnant. Binarius ergo est ad impar, ut
  58. ignis ad frigidum, aliaque id genus. Htis ita positis si quis a me
  59. quaerat cur calestat certum aliquod corpus, quod mihi
  60. forte ostendet, respondere quidem possum, causam esse quod habeat
  61. caliditatem; sed magis illi satisfecero, si speciem calidi nominavero,
  62. dixerove ideo, quia in eo sit ignis; et aegrotare aliquem, non quia
  63. in eo sit morbus, sed quia febris. Quod si quis quaerat cur aliquid corpus
  64. sit vivum, respondebit, non quia in eo vita; sed quia anima, quae
  65. vitam secum ducit, ut bie ternarius imparitatem
  66. quare ipsa mortem suscipere non potest, non magis, quam ternarius
  67. paritatem: F potest tamen extingui ternarius, ac tum succedere
  68. poterit paritas; non ergo sufficit dicere immortalem esse animam,
  69. is altero i spose extarspia san pero aae utit
  70. et hanc ipsam possumus causam reddere
  71. cur pulchra sit, quae sit autem rursus causa
  72. hujus ipsius participationis, vet et quomodo
  73. aliquid fiat pulchrum, velut difficile et dubium
  74. nunc relinquemus
  75. adeoque immortalis est

Cite

Leibniz-Handschriften zur Philosophie LH 4, 3, 10, fol. 7r. Machine transcription, not an edition: Leibniz Legible (model FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74). https://leibnizlegible.com/page/00068584:0013?run=74