Leibniz-Handschriften zur Philosophie LH 4, 6, 9, fol. 2r

Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German. Mean line confidence on this page: 0.96.

Original at the GWLB · Page image · Annotations (IIIF) · Download text

The machine reads it as

1. Haec adeo vera sunt ut in physicis quoque re accurate
2. inspecta appareat, nullum ab uno corpore impetum
3. in aliud transferri; sed unum quodque a vi insita moveri,
4. =occasione sive respectu
5. quae tantum alterius te determinatur. jam enimagnitum est a viris epregiis
6. saiis constat causam ref impulsus corporis a corpore
7. esse ipsum corporis Elastrum, quo ab alio resilit.
8. Glastri autem causa est motus Elastici partiom partium
9. Elastici corporis intestinus, licet enim a fluido ambinte pe quodam generali
10. derivetur, tamen partes fluidi ambientis inclusc dum
11. periranteunt permeantis, dum transeunt, inscu insunt.
12. sed haec ut recte intelligantur proprius cujusque corporis motus, qui
13. ictum facit, discernendus est a communi; atque is nis effectum
14. non habet nisi per Elastrum qui secuper ante ictum intelligi potest, et postictum servatur
15. proprius autem, qui solus obstaculum alteri facit, iffectum non habet in alterius
16. non habet in corpore nisi per ipsius Elastrum.
17. dAq Similiter ex nostra notione substantae ipsa
18. Unio Animae et corporis plenam explicationem recipit. Nau
19. alii crediderunt transire nescio quid ex anima in corpus, et
20. vicissim, quae est ex Hypothesis influxus realis, aliis
21. vicissim visum est Deum in anima cogitationes
22. excitare respondentes motui corporis, et vicissim in corpore
23. motus respondentes cogitationibus animae sed nihil hic
24. opus est in r confugere in re ordinaria adrcantam generalem
25. pec quae est Hypothesis causam unum occasione
26. alterius, quae est Hypothesis causae occasionalis
27. Sed non est opus Deum ex machina evocore in re quae manifeste
28. ex nostris principiis necessrio consequitur. Una
29. quaeque enim substantia exprimens stro idem universum
30. pro midulo suo autoremque ejus Deum, ex propriae naturae
31. legibus ita se habet, ut pers mutationes ejus et status
32. perfecte aliarum substantiarum mutationibus et statibus
33. respondeant Et itaq Nec qui dubitatione Et nisi hoc
34. demonstrationem haberet a priori, Hypotheseos maxime
35. plansibilis locum tueretur. Quid in eum ponere liceat
36. DeuM H creasse Animam et corpus, ut ex propri:
37. ut unoquoque suas leges proprietatesque atque
38. operationes ita prosequente, quadi atterum non omnia pulcherrime conspirent
39. consentiant inter se, quam ego. Hypothesin concomi-
40. tantiae appello, ut neque perpetua quadam peculiari
41. operatione Dei opus sit in progressu, quae consensum
42. efficiat, neque influxus aliquis realis adhibeatur, qui certe
43. qui explicari non potest. Hinc autem
44. Ex eatem notione substantiae consequitur nec
45. vacumm nec Atomos dari sed sequitur et majus
46. quiduam nemne aut nullam dari subst
47. notione
48. Ex natura substantiae sequitur etiam
49. singularis, sequitur etiam substantiam nec
50. _ oririq generari aut corrumpi nox posse, nec nisi
51. creando aut annihilando oriri aut destrui. Sequitur
52. etiam neque vacuum nea atonos in in corore; aut nullas
53. esse substantias rpoes corporeas, s corpora esse
54. tantum phaenomena vera, utiris; aut in substantiis
55. corporeis inesse aliquid Analogum Animae quod veteres
56. formam aut speciem appellarunt. Nam cum Euo una
57. Substantia vel Unum Eus non sit, quod sola aggregatione
58. constat, ut acervus lapidum; et nec vero Entia
59. intelligi possint, ubi nullum est Ens, sequitur aut Atomos
60. dari (quod hoc ipso argumento Cordemoius voluit) ut initium
61. aliquod unius Entis habeamus, aut quia pro demonstrato habendum
62. est, omne corpus in alias partes actu subdivisum esse (ut mox dicetur pluribus)
63. vultatem realitatem corporum in quod effent realitatem
64. corporeae substantiae in quodam indibidua quadam natura
65. cntar, hoc est non in mole, sed agendi patiendiqe potentia consistere
66. Et veri quod paradoxum videri, possit sciendum est
67. Extensiont non esse tam liquidam notionem quam vulgo
68. pectiva est creditur. Nam ex eo quod omne cpus nullum corpus
69. tam exiguum est quod non quin in plor partes divergis
70. auti motibus incitatas actu sit divisum sequitur nullam ulli
71. rpori figuram perfct determinatam assignari posse
72. singularis
73. cor
74. H maxime autem Anima et corpus nter
75. inbicem, quarum unio intima in
76. coi mo cone consistit consensu
77. ab initio tanto artificio
78. crese
79. Ad temporis naturam intelligeodam requi
80. ratur ut consideretur cont mutatio seu contra–
81. ilictoria praedicata de eodem diverso respectas
82. qui fait tem qui respectus est nihil aliud
83. quam consideratio tempori
84. Spabumet tempus non sunt Res, sed relationes
85. reales. Nullus est locus absolutus, nec motus quia
86. nulla sunt principia determinandi subjectum motus.
87. unde immortalitas animae tam necessaria
88. est, ut nisi miraculo interverti non possit
89. sive inter se consentientia
90. ut iris, t somnium
91. perfecte cohaerens
92. +vere unum
93. potius

Cite

Leibniz-Handschriften zur Philosophie LH 4, 6, 9, fol. 2r. Machine transcription, not an edition: Leibniz Legible (model FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74). https://leibnizlegible.com/page/00068632:0003?run=74