Leibniz-Handschriften zur Philosophie LH 4, 7B, 5, fol. 20v

Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German. Mean line confidence on this page: 0.95.

Original at the GWLB · Page image · Annotations (IIIF) · Download text

One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 19r); this page is its left half.

The machine reads it as

1. Siritus humana est impotentia in moderandis
2. perfectum opus est quod ad finem quem anto sibo propo–
3. suit perductum est. Iaque si quis opus videat cujus similete
4. nunquam vidit, nec mentem opificis novit judicare non potest
5. opusne illud perfectum an imperfectum sit. Quia autem
6. omina ad notionem Enfis revicari possunt, in
7. quo omnia smulda sunt, hinc generali sensu perfectio
8. Non otest res dici perfectior quia plus temporis in
9. coactagen est in cuijestentim nnihul invenimus quod exisser
10. Res possibilis est quatemus ad cansapen quibus produi deber
11. attendimus nescimus an ipsae determinatae sint ad res
12. sicut omnia illa objecta quae ultra 200 pedes a nobis
13. distant, seu quorum distantia a loco in quo sumus illam
14. superat quam distincte imaginamur aeque a nobis distare
15. et perinde ac si in eodem plano essent imagnari solemus
16. ita Nam objecta quorum existendi tempus longiore
17. a praesenti intervallo abesse imaginamur quam quod
18. distincte imaginari solemus, omnia aeque longe
19. praesenti distare imaginamur, et quasi ad unum
20. magiuntioes t pesuttiati veri quatenus
21. verum est, exanescunt, sed quia ali occurrunt iis fortiores
22. Hinc etsi solem sciamus majorem esse quam apparet, non
23. ideo tamen minginationem corrigimus, bt. Timox dan
24. connescit contraria imaginatione boni nuntii veri falsi
25. Nec itaque affectus verceri vel tolli potest nisi pe
26. affectum contratium et fartiorem, non vero sola cognitione boni aut mali
27. lognitio boni vel mali nihil aliud est quam laetitiae
28. vel tistitiae effectus quatenus ejus sumus consrii. est enim
29. saltem idea laetitiae et tristitiae a re ortae, quae idea affeitus
30. Si vero Imaginatio autem haec fortior est cum nihil ima
31. dinamum, quod rei externae ppraesentem existentiam sectudi
32. Phacfs Hoc enim solo mmnginationems a sensu distinavimus.
33. finae praesentibus, maut propinquis mngi efficimur
34. intensissu affectus ergarem ne quam necessariam cogi–
35. tamus. Heefollet est ciga praesentia afsectus, quam
36. faitio affectus erga, res quas praesentes cogitamus quam erga
37. futuras aut praeteritas, et lerga has eo quo fortior quo
38. Prnt eupiaitas ex laetitia fortior quam ex tristitia, quia illa
39. virtus est ex legibus propriae naturae agere; adeoque virtutis
40. quise interficiunt animmo inpotentes sunt, et a causis externis suae
41. Exduobus individuis similibus componitur duplo potentius stimo manis
42. Nihil hominibus praestantius quam si ita conspirentut nihil sibi
43. Hono ex virtate agit quatenus agit exiders adaequatis, seu
44. Qvicquid ex ratone conamur, nihil aliud est, quam illigere
45. quia nihil aliud ratio quam mens quatenus clare distiniteque
46. tque nihil revera utile nobis est, quam quod ad intelligen
47. trinc summum mentis bonum est Dei cognitio, nempre sive
48. Nes singularis a nostra plane diversa potentiam nostriam
49. nec juvat nec coercet, quia omne finitum non nisire hem,
50. genea detenminatur, et non nisi a equade termina
51. Res tala est per id quod habet naturae nostrae contraliur
52. quatenus vero nobiscum convenit bona est, et quo magi
53. Non conveniunt homines natura quatenus passionibus exessum habere potest. Et quia eupiditas nua alia major est hinc
54. obnoxii sunt. Passiones enim dicunt impotentium seu
55. negationem. Quae autem in pegativis conveniunt, non ide
56. natura conveniunt, ut album et nigrum quatenus non rubra
57. imo affectibus homines discrepant, unus ab alio, et
58. idem a seipso. quia affectuum natura explicanda
59. ex causis extemis. Unde et eatenue homines contrarii sunt
60. ane ritius caio non contrarius quatenus idem amant, sed quatenus non possum
61. sed quatenus homines exductu rationis vivunt natura emper necessario
62. conveniunt. Hinc quo magis quisque suum utile quaerit eo
63. magis sibi invicem sunt Utiles. Neque quicquam homini honine
64. omnes aeque gandere possiudt. Hoc erim est Deuu cognosceret
65. Contrn quae illi desiderant qui exaffectu agunt plurrum
66. aeque esse non possunt. Hinc qui ex affectu agunt sibi non constant
67. volunt enim alios amare quae ipsi amar, et nolunt tamen altos
68. illis potivi. Hine si Et dum landes rei amatae narrant, timent
69. est cupiditas qua hono ex rationis diu ductu vivens
70. tenetur ut alios sibi amicitia jungat. Itaque hon estum quod
71. Neg Non nego bruta sentire, (part. 4. prop. 38.
72. Schol. 1.) sed nego quod propterea non liceet iis ad libitum
73. uti, prout convenit utilitati nestrae, quia nobis cum natura non
74. conveniunt, neque ratio docet ut cum illis necessitudine, ungaum
75. urqisa ntinom jus labea ogenir sients poticutu
76. effectu jurissui, absque alterius damno, sed cum affectibus trahantu
77. qui potentiam humanam superant, auxilio untuo indigent unde
78. ime suo decedere debent, seu securos reddere, quod nihil acturi sint
79. alterius damno- securos se reddunt affectus suos cvercendo majore
80. affectu, timore scilicet magoris damm. Hinc itaque potestas de
81. bonu et malo judicandi ac sese vindicandi translata est in socie
82. tatem, quae leges fert, et poenas statuit Haec socieras civrtas
83. appellatur. Nullum in statu naturali peccatum in statu naturat
84. ommnia sunt omnium. Jnstum et injustum, peccatum et meritum
85. affici aliaque ase corpora laficere sid homum utile est
86. contra noxium. Nam eo aptior mens redditur ad percipiendum.
87. item quae efficiunt, ut motus et quietis ratio quam
88. partes corporis humani ad se invicem habent communicantque
89. conservetur Nam in horum motuum communicationes
90. corpoesto uro resenta angoinis crculatione et alis
91. propter quae corpus vivere existimatur, corpus nihilominus
92. in aliam naturam a sua diversam mutetur quod etiam
93. mortem voco, licet non mutetur corpus in calaver. Ita Hispanum
94. quendam poetam narrant morbo correptum poconvaluisse
95. quidem sed sui ita fuisse oblitum, ut sabulas et tracoedias
96. quas fecerat non credidenit suas esse et potuisset pro
97. onfante adulto haberi si linquae etiam fuisseroblitus.
98. quinet hominibus pprovectis persuaderi non posset, se infantes
99. fuisse, nisi exaliis de se conjenturam facelent. Sed ne super–
100. stiti sis materiam suppeditem novas quaestiones movendi
101. utlia quae ad hominum socletatem et concordiam condrucunt
102. est isemper mala. Poatus enim hominis virtus
103. Omnibus partibus aeque affectis seu servala motus ratione.
104. isi dielancholia corporis potentia absolute vereretur
105. s tern
106. es aet e bour e

Cite

Leibniz-Handschriften zur Philosophie LH 4, 7B, 5, fol. 20v. Machine transcription, not an edition: Leibniz Legible (model FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74). https://leibnizlegible.com/page/00068649:0040?run=74