Leibniz-Handschriften zur Jurisprudenz LH 2, 4, 4, fol. 22r
Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German. Mean line confidence on this page: 0.95.
Original at the GWLB · Page image · Annotations (IIIF) · Download text
One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 23v); this page is its right half.
The machine reads it as
- Quod meam atinet sententiam de
- autoritate.
- De Praescriptionis atque usucapionis origine et esfe gentes
- Grotio quidem, summo viro assentior, ultra leges civiles non ex legibus tantum civilibus nasci
- vim suam ex se t inter gentes valere ecerela vim lon
- et
- hunc puris smittendi vel cir cumscribendi modum, nec
- naturali ratione ni vim longinqui temporis contra
- actiones sero institutas feustra obtritenteputeano juriam
- regui Gallia Adgocat. In explicanda tamen causa
- modoque nonnihil ab etio discedere coactus sum ac derelictioni
- locum qui derelinquendi animo qui rem
- derelinqvendi
- animo petit animum i tribuint fre suo
- acti
- ga, diuturno tempore
- artione non utentits. Equidem per se manifestum est,
- rem terelinquendo amitti, sed an derelicta sit,
- facti quaestio est, cujus difficillicemihi videtur probatio
- cum nemo nisi mentem diserte expresserio, suum
- dactare credatur. Itaque siquid judico, plerumque in hoc
- genere alienandi concedendo liberaliores scriptores esse
- solent, quam par est. legum civilium et consuetudinum
- abusi exemplo Nam Legis lator inter suos rem
- velut per aversionem saepe de finit, et nodum difficilem
- gladio secat, quod in eo minas
- multitudinem et perplexitate atium
- derelinquendi non raro cum nullus est fingint fingit
- non inique nec improvide. Sed juris naturae consultis
- autoritas legis latoria non est, itaque non fictionibus
- uti debent sed argumentis. Qui sciens atque etiam
- animadvertens quantum sibi juris competat, oecasione
- tamen rerum recuperandarum non utitur, imprudens
- quidem et negligens censeri potest, sua alienare velle
- non ideo b judicari debet, quamdiu
- credibile est, interroganti an rem nolit, alia omnia
- Si vero poenam negligentiae
- statutam dicamus rerum amissionem, jam deservimus
- responsurum.
- causam derelicti
- Quare mihi ut quod res est, ingenue dicam,
- semper visum est, vim temporis ad reram translationem
- inter eos qui solo jure rationis reguntur, non ab animo
- derelinquendi petendam, qui nullus esse solet, sed ab alio certiore
- ab indulitato temporis effectu, obscurit ate scilicet diuturnitatem
- diuturni temporis effecta, rerum scilicet bsu anteriorum
- obscuritate, dum mora agendi factum est, ut credibile sit
- periisse possessori argumenta docendi juris sui quibus actoris argumentis
- set
- dstu nulla sit obscuritas, non minus
- ams
- actionem dandam cese quam si negotium nudius
- concelem
- actori occurratur
- tertius gestum esset, atque illud temum immemoriate
- tempus opponi recte
- memoriam abstulit, vel ambiguam fecit; et multum
- in ejus quantitate definienda inter privatos et
- potestates interesse, quod privatarum rerum notitia
- facile perit, publica Historuis et Archivis conservantur
- et naturali ratione
- niti.
- qui amissa
- frustraqe qua diu
- quaesita deserit,
- non ided videtur
- remantiasse, otiamsi
- si desperet.
- recuperare desperet,
- non ideo videatur
- renuntiasse.
- quo principio saepe utor in
- legibus civilibus cum
- recta ratione conciliandis
Cite
Leibniz-Handschriften zur Jurisprudenz LH 2, 4, 4, fol. 22r. Machine transcription, not an edition: Leibniz Legible (model FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74). https://leibnizlegible.com/page/00068658:0045?run=74