Leibniz-Handschriften zur Philosophie LH 4, 4, 3c, fol. 13v
Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German. Mean line confidence on this page: 0.97.
Original at the GWLB · Page image · Annotations (IIIF) · Download text
One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 14r); this page is its left half.
The machine reads it as
- Argumentum de praescientia eodem redit. DEus praesent futurum. Quico
- Quicquid est futurum id Deus praescit, quod quod Deus praescit id Deus infallibilita
- praescit, quod Deus infallibiliter praescit infallibile est. Quod infallibile est inevi
- tabile est, quod inevitabile est, ne necessarium est. Ergo omne
- futurum necesserium est. Necessitate tamen, quae libertatem ac
- contingentiam non tollit. Nam quamvis omnia futura sint necessaria
- non tamen sunt per se et absolute necessaria, seu exterminis, sed per accidens
- seu secundum quid.
- Nullam aliam concedo necessitatem in actionibus liberis, quam
- bam quam illiqui dixinam praescientium admittunt, concedere coguntur
- in omnibus actionibus futuris contingentibus
- Ex complexis salus omnes veritates, Metaphysice, Geometricae, it aliae
- quaecunque quae ex terminis demonstrari possunt, per se necessariae sunt
- Omnes vero proposi veritutes historicae, seu ut ita dicam facti, quae
- non demonstratione, sed experientia ambis sciri possunt sunt per se
- contingentes per accidens tantum necessariae.
- Ex terminis incomplexis solus Deus est Ens per se seu
- absolute necessarium cujus existentia scilicet involvit existentiam.
- Getera omnia s sunt per accidens necessaria ex voluntate scilicet si bona
- funt, ex permistione autem, si mala sunt, ut postea dicam
- Si non datur praedeterminatio physica actuum liberorum, e si Deus
- em
- libero
- on si non
- non influit in substantiam actus ti, seu cooperatur actui
- sequitur Deum non esse omnium creaturarum causam primam. Quod
- est revera Deum tolat tollere _ rebus. Actus liber haut dubi
- cum sit aliqua creatura, debet suam existentiam a DEO accipere.
- Non potest dici Deum auxilia dare, seu influere in actum ex praeviso
- quid homo esset Rctu electurus, quia ehomo ne electurus quidem
- est sinc alia auxilio ad ipsam electionem necessario
- proprie et accurate loquendo non tam dicendum est Deum concurrere
- actiu quam potius DEuM puoducere actum. ponamus enim Deum
- concurrere actui cuilibet, ergo sed ita ut non totus producatur a Dho, sed
- u solum
- partim etiam ab homine ajhinc sequeretur saltem istum concursum hominis
- non indigere cooperatione Dei, quod est absurdum Hinc contra hypothesin,
- nam concursus iste est etiam actus, sequitur ergo tandem omnes actus
- in solidum a DEo produci, uti Creaburas in universam omnes Qui
- bis rom dimidiam producit, integram producit; vil clarius qui rem dimidiam
- producit, et residue dimidiae rursus dimidiam, et residuae dimidiae a dimidia
- rurtu dimidiam, in infinitum, is producit integuam. Id autem contingit
- in actu quolibet ratione Dei. Nam DEus ponamus Deum et hominem
- concurrere ad actum, et necesse est Deum rurtus concurrere ad is ipsum
- concursum hominis, et ita vel ibitur in infinitum, vel stabim ab initio
- necseominus tamen res eodem redibit; vel statien ab initio sufficiet dicere
- Deum revera producere ditum, etsi homo sit qui agat.
- Deccatum est creatura, omnis creatura a Deo continue creatur,
- Ergo et peccatum, scilicet quoad substantiam actus; seu secundum id quod
- in eo est positivum
- DEus in nobis operatur tam ipsum velle, quam ipsum facere
Cite
Leibniz-Handschriften zur Philosophie LH 4, 4, 3c, fol. 13v. Machine transcription, not an edition: Leibniz Legible (model FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74). https://leibnizlegible.com/page/00068721:0004?run=74