Leibniz-Handschriften zur Philosophie LH 4, 4, 3c, fol. 14r
Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German. Mean line confidence on this page: 0.97.
Original at the GWLB · Page image · Annotations (IIIF) · Download text
One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 13v); this page is its right half.
The machine reads it as
- Posito quod conservatio idem sit quod continua creatio, sequitur ide.
- Nam cum quolibet ho momento Deus hominem quasi de novo creet
- pr ideo hoc momento quo peccat, creat hominem peccantem, seu
- Nihil absolute loquendo malum, seu Deo ingrabum contingere potest
- peccatum produat cum homine
- Cum Deus percata nolle seu ipsis itasci dicitur, sensus est Deum
- alioqui Deus non esset omnistotens.
- velle peccata sub auditi permiltere peccata sed non nisi sub tonditione
- autorem peccati per accidens,
- Dici quodammodo potest DEllM esse caam
- seu Deum velle peccatum per accidens, quemadmodum Musicus dissonanti
- poena.
- Ponamus enim at casum, quo f ipsa perfectio Melodiae exposcat
- diffonantias immisceri, rursusque compensari, sive, ponamus longe gratiorem
- fieri harmoniam incidentibus dissonantis, insperatoque in consonantiam
- redactis, quam si non nisi consonantiae fuissent. Eo casu dicoarbitror
- dici posse Musicum esse autorem iissonantiarum per accidens, seu velle
- eas per accidens, id est dermittere potius quam velle. Nam ipsas
- per se dissonantias, non vult, sed si commode id pateretur perfectio
- mebodiae declinaret. Permittit autem perdens, et libenter quidem
- non invitus, sei volens, per accidens tamen, id est non ob ipsaum naturam
- sed quia earum interventum deprehenditur in summa majorem existere
- perfectionem. Ita Deus peceata, tolerat, permittit, et non invitus
- quidem, per accidens tamen vult, quia intelligit, seriem universi hoc
- luodo esse perfectiorem ipsis intercurrentibus et mirifica ratione
- compensatis fore perfectiorem. Deccatorum ergo ratio ultima est
- non voluntas Dei ipsa diligentis sed natura perfectionis
- et
- rerum i exigentis ut pictura umbris distonguaturmelodia
- universali–
- dissonantiis ipsa compensatione voluptatem augentibus, animetur.
- si acessitas eligendi
- Si necessitas eligendi optimum tolleret libertatem, sequeretur
- Deum, angelos, beatos, nos ipsos libere non agere, cum a
- jdic majore bonitate vera vel apparente, ad agendum determinamu
- et tamen libere
- Cum Deus salva siu libertate, necessario eligat pirfectissimum, quam ocur
- Cum dego
- unum alio perfectius est, sequitur salvam ejus. libertatem fore,
- ratione unum ex eligendi unum ex duobus aeque perfectis
- Si Deus aliquid vult sine ratione, sequitur eum agero et velle imperfecte
- quia seu omnis substantia intellectum intelligens in quantum non ex
- intellectu agit, imperfecte agit
- Eligere est proprii ex pluribus legere sive capere quod optimum videtur
- Proponitur casus duorum Oppositorum A et B, quae scilicet non possunt stare
- simul. Dro Ponitur porro necesse esse ut alterutrum, eligatur, ac tertio
- ex his tribus hypothesibus compositum
- et
- nullam esse rationem alterutrum eligendi: ajo hunc casum implicare.
- inquies, ipsa nec ratio quae facit ut alteratrum eligendum sit, facit etiam
- ut alterutrum eligatur. Responde communis illa ratio non est plena seu sufficien
- nam. facit quidem ut eligatur vel A vel D. Sed non fact eligi A non B,
- nec etim sait disi B non A
Cite
Leibniz-Handschriften zur Philosophie LH 4, 4, 3c, fol. 14r. Machine transcription, not an edition: Leibniz Legible (model FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74). https://leibnizlegible.com/page/00068721:0005?run=74