Search the Nachlass

Leibniz-Handschriften zur Philosophie LH 4, 4, 3c, fol. 14r

Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German. Mean line confidence on this page: 0.97.

Original at the GWLB · Page image · Annotations (IIIF) · Download text

One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 13v); this page is its right half.

The machine reads it as

  1. Posito quod conservatio idem sit quod continua creatio, sequitur ide.
  2. Nam cum quolibet ho momento Deus hominem quasi de novo creet
  3. pr ideo hoc momento quo peccat, creat hominem peccantem, seu
  4. Nihil absolute loquendo malum, seu Deo ingrabum contingere potest
  5. peccatum produat cum homine
  6. Cum Deus percata nolle seu ipsis itasci dicitur, sensus est Deum
  7. alioqui Deus non esset omnistotens.
  8. velle peccata sub auditi permiltere peccata sed non nisi sub tonditione
  9. autorem peccati per accidens,
  10. Dici quodammodo potest DEllM esse caam
  11. seu Deum velle peccatum per accidens, quemadmodum Musicus dissonanti
  12. poena.
  13. Ponamus enim at casum, quo f ipsa perfectio Melodiae exposcat
  14. diffonantias immisceri, rursusque compensari, sive, ponamus longe gratiorem
  15. fieri harmoniam incidentibus dissonantis, insperatoque in consonantiam
  16. redactis, quam si non nisi consonantiae fuissent. Eo casu dicoarbitror
  17. dici posse Musicum esse autorem iissonantiarum per accidens, seu velle
  18. eas per accidens, id est dermittere potius quam velle. Nam ipsas
  19. per se dissonantias, non vult, sed si commode id pateretur perfectio
  20. mebodiae declinaret. Permittit autem perdens, et libenter quidem
  21. non invitus, sei volens, per accidens tamen, id est non ob ipsaum naturam
  22. sed quia earum interventum deprehenditur in summa majorem existere
  23. perfectionem. Ita Deus peceata, tolerat, permittit, et non invitus
  24. quidem, per accidens tamen vult, quia intelligit, seriem universi hoc
  25. luodo esse perfectiorem ipsis intercurrentibus et mirifica ratione
  26. compensatis fore perfectiorem. Deccatorum ergo ratio ultima est
  27. non voluntas Dei ipsa diligentis sed natura perfectionis
  28. et
  29. rerum i exigentis ut pictura umbris distonguaturmelodia
  30. universali–
  31. dissonantiis ipsa compensatione voluptatem augentibus, animetur.
  32. si acessitas eligendi
  33. Si necessitas eligendi optimum tolleret libertatem, sequeretur
  34. Deum, angelos, beatos, nos ipsos libere non agere, cum a
  35. jdic majore bonitate vera vel apparente, ad agendum determinamu
  36. et tamen libere
  37. Cum Deus salva siu libertate, necessario eligat pirfectissimum, quam ocur
  38. Cum dego
  39. unum alio perfectius est, sequitur salvam ejus. libertatem fore,
  40. ratione unum ex eligendi unum ex duobus aeque perfectis
  41. Si Deus aliquid vult sine ratione, sequitur eum agero et velle imperfecte
  42. quia seu omnis substantia intellectum intelligens in quantum non ex
  43. intellectu agit, imperfecte agit
  44. Eligere est proprii ex pluribus legere sive capere quod optimum videtur
  45. Proponitur casus duorum Oppositorum A et B, quae scilicet non possunt stare
  46. simul. Dro Ponitur porro necesse esse ut alterutrum, eligatur, ac tertio
  47. ex his tribus hypothesibus compositum
  48. et
  49. nullam esse rationem alterutrum eligendi: ajo hunc casum implicare.
  50. inquies, ipsa nec ratio quae facit ut alteratrum eligendum sit, facit etiam
  51. ut alterutrum eligatur. Responde communis illa ratio non est plena seu sufficien
  52. nam. facit quidem ut eligatur vel A vel D. Sed non fact eligi A non B,
  53. nec etim sait disi B non A

Cite

Leibniz-Handschriften zur Philosophie LH 4, 4, 3c, fol. 14r. Machine transcription, not an edition: Leibniz Legible (model FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74). https://leibnizlegible.com/page/00068721:0005?run=74