Leibniz-Handschriften zur Mathematik LH 35, 4, 11, fol. 6v
Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German. Mean line confidence on this page: 0.96.
Original at the GWLB · Page image · Annotations (IIIF) · Download text
One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 5r); this page is its left half.
The machine reads it as
- Nam maxima mensura ultimi divisoris et ultim residui
- est Nam quia divisa tit d divisor divistio et residiuum
- divisionis praecedentis, fiunt dividendus et divisor sequentis
- Et per praecedentem divisor communis mensura divioris
- et residui, es ei communis mensura lividendi
- et divisoris, ergo communis mensura divisoris et residui
- divisionis ultimae, est communis mensura dividendi et
- divisoris divisionis ultimae, Ergo divisoris et residui divisionis
- penultimae. Ergo dividendi et divisoris divisionis penultimae Ergomisus
- Ergo divisoris et residui divisionis antepenultimae, et ita
- oErgoe dividendi et divisoris divisionis antepepultima. Et itu porro procedetur
- et ita porro usque ad dividendum et divisorem divisionis
- (56) Hinc habetur modus inveniendi ductum numeroium integrolum
- primae.
- numrum maximam communem mensuram si quam habent.
- dividatur dividendus per rm divisorem, divisor
- per residuum, idque continuetur, donec resus nullum
- sit residuum, et ultimus divisor erit maxim. Lemmunis
- mensura quaesita. Ultimus enim divisor cum
- nullum residuum relinquat, erit divisor exactus. elti
- omnis autem divisor exactus ea maxima mensure communis
- seci ipsius et dividendi; est enim divisor divissendi; et quilibes nunerus est maximus divisor sur ipsius
- et maximgsui, ergo maximus communis, seu quo non datur
- maior sui, ergo nec datur major communis). Ergo
- ullimus divisor est maxima communis mensura ultimi
- divisoris et ultimi dividendi, ergo et ultami residu residui
- residur (qui est ultimue divisor, et ultrum di respondealis
- ei divisoris divisionis penullimae, (qui est
- ultimae dividendus; Ergo per praecedentem omnium
- divisorum et residuorum, itemque omnium divisionum
- dividendorum i divisorum divisionum praecedentium,
- adeoque et primae, dividendus autem e divisor divisionis
- prinae sunt numeri dati, quorum communis divisor
- quaeritur semper autem habetur denique ultimus
- divisor exactus. Quoniam residuus est semper integer
- semperque decrescit, tancaia
- divisor exactus, qui est mensura communis quaesita,
- nec opus est ultra pergi? Vel devenitur ad unitatem
- ut infra quam descendi non potest, nam e illa
- nam nec datur integer minor unitate, et unitas
- semper est divisor exactus quando autem pergendum
- est usu ad unitatem tunc signum est duos numeros
- nullam habere communem mensuram nisi
- unitatem, seu esse primos inter se. Utramque
- exemplis declarabo. sint duo numeri 56 et 12
- quorum quaeritur mensura communis. SE aequ 4. 12 + 8
- (erit 4 quotiens 12 56 dividendus 1. divisor, + quotieus 8 resitu)
- 12 aequ 1. 8 + 4 (erit 12 dividendus e divisor, e quotiens 4
- residuus) 8 aequ 2. 4. (erit e dividendus 4 divisor, 2 quotiens resitus 0.
- Ergo maxima communis mensura 56 et 12 est 4
- seu 56,4 dat 14; et 12 9 dat 3. At .4 et 3 amplius
- divisorem communem non habent At et 79 esse primos
- inter se sic discemus: gg120 aequ 2. 49 + 22
- Ag 49 aequ 2. 22 45 22 aequ 4. 5 +2
- 5 aequ 2. 2 +1. Ergo ultimus residuus est 1. adeoque
- nulla alia datur mensura communis
- 2 7Et+ Et
Cite
Leibniz-Handschriften zur Mathematik LH 35, 4, 11, fol. 6v. Machine transcription, not an edition: Leibniz Legible (model FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 73). https://leibnizlegible.com/page/00068008:0012?run=73