Leibniz-Handschriften zur Mathematik LH 35, 7, 1, fol. 62v
Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German. Mean line confidence on this page: 0.94.
Original at the GWLB · Page image · Annotations (IIIF) · Download text
One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 63r); this page is its left half.
The machine reads it as
- demonstratur quia in qualibet serie
- cum erferenthae cresciunt
- augentes
- BCF ad minorgordinatassi veneemo
- seu in puncto A
- versus. ma
- ducta
- sint differentiae BC. DE et. ordinatarum sA.
- C, VE. YH. XL. et
- hae differentiae. crescant cum ordinatis, seu
- sit BC major quam DE et DE quam GH.
- quemadmodum Ta major quam Sob mijor minor
- quam TC, et VE TC quam VE
- tunc tangens ad punctum ad vidinatam imiporem
- ut ee veluti ad nempe recta ACF, ante
- quam veniat ad C, seu a parte minorum ordinatarum
- nempe parte sui RAF Gadit intra curvam ad axem facit
- t facit anguilum Fetks recto viciniorem seu magis
- ordinatae coincidit quam seq ansulus quem
- Es quem facit sequens.
- itaque ex inclinatione Tangentium cognosci
- potest incrementums differentiarum crescunt differentiae
- cum tangentes magis madisque inclinantur ad ordinatas
- deerescant cum contra eriguatur versus perpendiculare
- eam minimae fiunt differentiae, tunc plane tangens sit
- ordinatae perpendicularis seu axi parallela. Cum maximae
- fiunt differenties, seu cum differentia est infinita tunc ipsa
- ordinata sit Tansens.
- Sed cum differentiae in
- medio ineremento a equa vel e rursus
- crescere vel decrescere incipiunt surbato ordine
- inclinationis,. e ut cum paulo ante tangenselino
- continualentur inclinari magis
- adaedinatus, n ad jacendum
- nunc iterum assurgere tunc sit
- flexus contrarius necesse est scilitet
- in uno puncto esse duas tangentes junam praescedenti aliqua
- magis inclinalam, alteram magis
- pst.
- quasi in vertice quodam gengi
- contu
- sit curva 123.4567
- 8. A. 10,1 112. 13. 14. 15
- in T est maxima (
- odinat minima) ordi
- natarum ubictansens
- erecta
- in reliquis 2,3. 4. 5
- tangentes, otiune inclinantur
- donec saat langens plune,
- acent in 6. ubi rursus erigatur
- quod expt semperejusdem
- pegulae tangendis per eandem curver motu exriberi potest. Sed donec
- aterum ascendendo fiat perpendicularis, in 10 ponamus ita porro
- pergere, sed tande inter 11 et 13 subito inuteri ordinem ust cum
- antea tenderet ad imlinatione parallelam nuna subiti
- retro lendat ad perpendicularem fit flexus contrarius et inter 11 et 12
- necesse est punctum in quo duae sint tancentes. Et hoc patet
- contingere i tunc cum ipsae differentiae habent aliquam maximam
- vel minimam quae tamen nec sit infinita, nec infinate, ppariva.
- Imo quid dicemus de ingulari genere flexa ubi
- videntur quodammodo tres esse langentes
- imo infinitae. Videtur non esse una eademque
- curva sed duarum curvarum partes composite
- ab et bC eris tamen aliqua maxime imclinata
- versus a nomne e b quae est langens ipsius ab
- et fb muxime inclinata ad alserum curvam bc quae
- aderent nostrae resulo de mmpetmicia
- Mancis delabi
- erectam
Cite
Leibniz-Handschriften zur Mathematik LH 35, 7, 1, fol. 62v. Machine transcription, not an edition: Leibniz Legible (model FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 73). https://leibnizlegible.com/page/00068073:0124?run=73