Leibniz-Handschriften zur Theologie LH 1, 3, 7 C, fol. 1ar

Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German. Mean line confidence on this page: 0.92.

Original at the GWLB · Page image · Annotations (IIIF) · Download text

The machine reads it as

1. pro summur sua benigui ad
2. Causa autem peccati non refelenda
3. n
4. l
5. led postationem, qua tendit ad
6. perfectissimum sed in naturatem rerum linutationem, quae pendit ab ipsammmet
7. id eis qua fecctum est ut
8. ila perfectio univers nc
9. nisi i permso peccato posset obtineri. quem admodum
10. interdum dissonantis
11. autai recte percipiet
12. melior t harmonia. Haec
13. eo ipso dum addum non madisadorabit divinam justitiam quam
14. amabit bonitatem; sciens, eos qui ita affecti sunt eo ipse in platu
15. notionem tollunt, praecepta Dei impossibilia dervutu statum
16. ere quasi crimina non
17. tollunt, nec peu verentur autorem
18. nih natura sed lege malu esseat. Ambribus a nobis
19. non evitando difficultatem et quaestionis statum mutando, ut plecumque saepe
20. fit, sed simera et lucida explicatione satisfactum esse fortasse
21. aequi lectores judicabunt astimatores judicabunt
22. Rationale fidei Catholicae
23. De UAO DEO UNo
24. DEus ex est substantia per fectissima
25. ve qua negari possunt omnes imperfectiones
26. misclicet atribui possus
27. Haec est notio sive Definitio Dei recepta in Ecclesia
28. philosophorum in hac Dei notione catholici omnes consentiunt. Quaecunque enim insunt perfectiones in aliis rebus et
29. Catholica Omnes Haec suit sontentia etiam veterum
30. mai quolies enim Deo aliquid attribuunt, intelliguntur formaliter, Deo attribuuntur emimente
31. translatum a creaturis, admonent solicite quid scilicet cavendo, ut t
32. Deus existit uni posseut t frnr
33. ab omni labe imperfectione purgata intelligidebere concipiantur
34. se Demonstratur tum a prioriea ipso conceptu Eati
35. Est autem perfectio nihil aliud quam attributum, quod
36. nullam in volvit simitationem, ut esse, agere, vivere, itelge
37. Cattigi
38. vivere, scire, posse. Quibus additur in Creaturis limitatio
39. Au jam et existentia perfectio es
40. contingens. quod argumentum prium attuli
41. unde orit resultat: orint degera fieri, pati, mori, eicum seriptom esse, Anselu libro contra inppientem quodsi anter
42. discere, impediri. Unde ista Dd de deo inteligi pronuntiari phisp eiuconceptus seu essentia iivolvit exsrentian
43. non possunt, priora possunt, modo
44. absolutissime intelligantur. Ita ut essentia ejus sit maxime absampla
45. perfecta et independens, actio ejus ita universalis ut
46. omnia ab ipso dependeant, vita aeternitas, cognitio ejus
47. vis omnipoteaimitate
48. sephirotcis ium doctoribus
49. notionem illustribus et Cbalistis Tdaeoruemnonem, habet in
50. rtota Ecclesia catholica esse receptam constat, rebem
51. etesequique phclocto phe nec ab dissentiunt protestantes.
52. praeter tolos socinianos et quosdam Remonstrantes
53. sbli sociniani et quidam Remonstrantes squos inter
54. notus est Couradus vorstius illaudabili litro edito dCDEC)
55. Drum quendam finibus circumscriptum, nel exeia, qui et
56. Vic el na possit omnia sibi fingunt, multaque de eo
57. pronuntiant summo ejus numine indigna, quod scilicet
58. immersi cogitation rerum finitarum considetar
59. ollas conceptus hoberent pro impossibilibus
60. est semper conceptum absolutum priorem iao
61. et simpliciorem limistato, etadeq illi unde sequitur illis que
62. qui mente a sensibus avocata aternas veritates
63. contemplatur intellectu faciliare esse, etsi non magis
64. se imaginatione et sensibus percipi possit, quam color
65. audiri vel sppus gustari.
66. Deus est incorporens.
67. quia omne corpus estfintu fegus habet, sive
68. limitem habet, qui dicitur figura. itaque gravissime
69. errarunt Gentiles, qui solem atque astra adoravere. Et solem
70. quidem pro summo Deo passim habitum, eoque redire
71. mysticam veterum Theologiam ostendere conatur Macrobius,
72. qui error confirmatus est ab ignorantia veri systematis Mundi
73. nam qui merndum totum instar pilae considerat, aliquot sphaeras
74. in se includentis, cujus extima superficies astrigera est, iustar
75. vadsit, soler
76. cujus pulchritudo et potentia maxime apparet esse vel deum ve
77. esalten corpus sive aut corpus vel saltem, sedem Dei, nisi cum
78. Aristotele malit Deum eitimae sphaerae alligare. At qui novit
79. mundana
80. corpus primarium, facilius agnoscet Doum osse intelligentiam
81. ut cum Martiano Capelea loquar, ultracemundanam, cujus
82. sides ubique est, limes nusquam. Si quis autem fingeret sibi
83. Deum esse ignem ver aethera per omnia fusum, is non satis
84. consideraret nullum esse in mundo corpus subtilissi: Si quis autem
85. i ipsum universum a infinitum vellet esse ream,
86. si quis autem statueret Deum esse corpus infinitum, ipsamque
87. cujus membra sint alia omnia corpora, quo inclinare videntur qui cum stoicis Mundum vel
88. naturam faciunt Deum, illi cogitare debent, licet concederatur majorem
89. esse numerum corporum, quam aumemo quovis assiguabili, tamen non
90. posse ex illis componi unum totum infinitum, quemadmodum eta etiam
91. ex umitatibus numerum quemvis excedentibus, tamen non potest
92. conflatus intelligi unus aliquis numerus infinitus; ut alias ostensum est.
93. staque deus semper erit aliquid extra supraque corporum aggregata.
94. gratiae esse, et omnia in bonum. cedere Deum amaniti. It aquopias
95. alienus erit ao secti que plurimum dignitati divinae detratunt,
96. animosque hominum a pulcherrimae b ac beneficentis simae
97. Remonstrantes divinam pscientiam i onn in mniba
98. oereoe exiiurentic et omnium rerum a deo dependentiam
99. substantiae amore abertunt. Ita Socimam et quodam
100. diminuunt, ut justitiae ejus et humanae libertati consulant.
101. Contra alii ut magnitudinem e ejus tuicantur omnia ad
102. haec animi sensa, toi
103. mentem penetrantia
104. et ad Optima quaeque
105. impellentia d divino
106. opinitu venire, atque
107. sive imbecillitatem origenale
108. peccpto originali antertorem
109. quae facit ut omnis mens
110. crecta prona sit ad
111. agendum ex puncis
112. e juclicandum ex
113. Paucis perspectis
114. supontapsariis nisi vel experimento praeceden
115. nis roris, vel abt
116. cvina gratia sustentet
117. eutem limitatio se
118. praestantem sendet ex earum ideis, atu
119. non ex Dei voluntate,
120. inde factum est, ut quo
121. Eces gratia juvaret, quosdam
122. irali imbecillitati relinqueret
123. suae gloriae hoc est quadmajoris scilicet.
124. no mero atiu
125. e in esutates
126. quo eoque cerlocorti.
127. citur htereium
128. voluntatiem ipsius referunt.
129. erfectius est qu
130. 2volv
131. extentia de deo poterit praediceann insipientem
132. so praatur exipertia ver ex rem
133. niti ventendo ad tus necessarium
134. pacatuut psa
135. rerumque omnium dominus
136. absoluto quodam arbitrio
137. sine nilo ad anfecedente
138. conditiones erum, ipsiusq
139. boni ac justi ideam respest
140. de cruaturis suis statuere
141. nam quod summa
142. ad missis illis, quae subinde illis
143. non odttineretur quemadmodum
144. ad nissis interdum dissonantiis
145. malior fit harmonia
146. nec simitem habee paest
147. penast rat traita
148. conformatur Existentia Dei ex pulchernima
149. rerum omnium suctura,
150. matura Mentis. Itaque slle socimus
151. um sumndi Deum
152. unam saciam, et Ecclesia catholicae
153. tiam negavit. Deum
154. nine ex creaturis deprehendi poss
155. tuma posteriori. Apriori
156. DEus existit quo ais perectionis nonhilt
157. Argumontum eristentiae divinae simplicissimum primus
158. attulit Anselurus libro ins contra insipientem. Nimi
159. rum Deus est quo majus seu perfectius scogitari non
160. potest. Perfectios autem est cujus sentem existentia
161. essentia involvit existentiam, quant cujus essen
162. eam non involuit. itaque
163. Dei necessario sequitur
164. ex alicuiius conceptu sequitur
165. (potest praedicari. e ut trilinearitas
166. de triangulo; itaque de(DEo potest praedicari
167. esse existentia seu Deus existit. Hoc argu
168. mentum sophismatis sorspectum est, quia usq
169. de iprovito concludet Et D. Thomas alio
170. eodesiderat, quod tamen non
171. e argumentu
172. supponere dEum esse in ecum natura
173. non ita intellifodt isnit essentra
174. BEt in natura rerum lotum habere ut essentia
175. rosae in hyeme; seu supponit Deum esse
176. possibilem. Hic est ergo privilegium
177. ivinae Naturae, ut ex sola ejus posse
178. vilitates seu sequatur ajuseu essenti
179. ituo ejus existentiam
180. ejus existentiam involvat, seu sit a se
181. qu
182. esse possibilem, argumentum est
183. superfectum. Not
184. satis expliciitums
185. Dei s positilis
186. Hrbemus ergierme
187. DEus est aeternus
188. sequitur ex eo quod issentia ejus
189. involvit existentiam sive necessaria
190. esEs csai est id ater
191. a Deus est Unicus
192. Iillam si plures sint differant, ergo perfectioni
193. quia aliud nihil in Deo intelligitur ergo unus
194. pis eiiem carit perfectione contim dec

Cite

Leibniz-Handschriften zur Theologie LH 1, 3, 7 C, fol. 1ar. Machine transcription, not an edition: Leibniz Legible (model FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74). https://leibnizlegible.com/page/00068299:0003?run=74