Leibniz-Handschriften zur Theologie LH 1, 3, 7 C, fol. 1av

Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German. Mean line confidence on this page: 0.93.

Original at the GWLB · Page image · Annotations (IIIF) · Download text

The machine reads it as

1. Dels est mens, eaque a corpore sejuncta
2. stimirum Corporis virtutes attributa in Deo sunt eminentert faitum
3. itsi enim in loco non sit tamen praesens est, et licet motu carent, tamen movet
4. at mentis attributa deo insunt formaliter quia attributa Menti oms
5. Commmnia, ut scire, velle, posse, nullam involvunt imperfectionem
6. gitur nihil prohibet infinitam concipi eam scilicet ment quae cogisationes
7. suas aliunde non accipit, nam et in nobis aeternae veritates non esensu et dearum
8. experientia discuntur, sed fluunt ex ipsa natura mentis quod sua quoqu
9. seminiscentia voluit plato. Et unaquaeque Meus eo est perfectior, quo minus.
10. per ex perientiam discere opus habet. Mens initur perfectisima concipides omnia
11. a prioriet ex se ipsa, ad modum aeternarum veritatum. DEuM snm non
12. esse Mentem quae corpus aliquod in formet ut nostra; nec Animam Mundi posse
13. dici constat ex eo quod autor est apudi, de quo post. praeterea Mundus aut est
14. finitus aut infinitus. non si finitus itique Mensinfi uta non erit anima concoris finiti
15. Mundus sit infinitus non constituit, aliqu uenum aliquod totum
16. infinitum ut paulo ante monnimus, nec proinde haberi potest po corpore animato
17. Deus omnia creat et conservat seu continue producit.
18. Deus est omniscius
19. Nam essentias remum possibiles exprimi necesse est ab ideis
20. geus est omniscius Ha omnes
21. perfectissimi inteleectus Nam possibilitates sive essentias
22. rerum novit ex consideratione, intellectus sui, qui cum sit perfectissimus
23. omnia utique ideis suis exprimit, quae cogitari possunt. At contingentia
24. ive actuntes existentias renum omnium praeter se novit ex cn-
25. templatione sua roluntatis sive decretorum literorum quorum
26. armarium est ut ex duobus aeque possilibus eli possibilibus
27. sive melius. Utrum aulem sit melius
28. non pendet a Dai rocuntate, quod dogma pericalosum est faci
29. eligatur quod est perfectiu
30. ut et institia pendere dicatior a ab arbitido Dei ac proinde coccu
31. non sit futura attribulum det sed derun tantum quas voluit Diu
32. Unde patet quomodo Scientia Dei no inducat rebus.
33. diversus enim modus est quo scit necessaria,
34. ab eo quo scit contingentia, etsi uterque sit certus et a priori.
35. Necessariae enim verisates demonstrari possunt ex sus solis
36. conceptibus sive essentiis possibilibus, contingentas vero demonstrantur uni
37. strantur sd ex hypothesi liberorum Dei aut alterins
38. suum habentis decretorem. Nea enim ideo ambo p
39. etsi Deus ex bens placito suo aligat quod est mebius. alia autem
40. Neque enim aliud est placere, quam
41. bonum videri neque voluntas in roliquid fertur, isi sub ratione
42. Mens quod melius apparet
43. eplodendi ergo sunt qui
44. fatalem i necessitatem inducunt. Errant ergo non sice
45. loni faltem apparentis
46. periculo mentium imbecilliorum, qui omnia putant fatali
47. ecessitate vis fieri et necessitati quadam fatali
48. necessitate fieri, et credunt quod nec fuit, nec est eec erit
49. verum et certum cum necessario confundentes
50. Errant ab altera parte qui putant Mendam ullam aliquid sine
51. Superest laman, dlifficultas quomodo DEus possit
52. seire quae Mens aliqua secundum sui liberi arbitrii placitum
53. electura est. vel eaque non parum illos turbal, qui
54. cutant pose eltgere sone ut
55. di etonea Ariptotelent
56. ab ratione boni saltem majoris saltem
57. apuarentis et minus malum habe c rationem boni ve
58. iinus bonum rationem mali, facile nodum experiut
59. um enim Deus caetonas res, contingentes praevideat ex
60. suis decretis liberis, ex ipsis, cognoscet, quis aliquand
61. flectiant dlbeanti aliqua deliberantis sit futurus
62. seu quaenam argumenta ap in utramque partem inlea
63. status mentis liberae sit futura, de
64. tut obversatura, scit ergo a qua parta oppositorum
65. bonum vel malum appariturum sit majus, et proinde quid Mens licet libere certo tamen
66. ciratur qunemtus quomodom
67. inde etiam facile patet, quo modo DEus sciat quid At Literu Mens aliqua
68. sit electura. Unde explicatur Eodem modot ex
69. ibera esset electura si quam ipsi quaestio proponeretur, atsi id nunquam sit futurum
70. in aliquem statum devenirat qui tamen nunquam est cisis
71. qua ratiomes speciosiores sint futurae.ma
72. neque enim Dhus non videre portes explicatione ob quaedam scholae praejudicia ut non sunt voluete
73. sinpi sun dubitare, an deus ile quid possit scir
74. indiguum et ipsi scriplurae
75. ero finguat hujus difficultatis
76. Dei plane singularem cujustamen origi pro
77. sacrae contrarium est,
78. a comministntur ecientiam quamaamem.
79. nem euim putendum est artam ventatam aliquid a deo scri per modum visronis
80. fontem explicare non possunt. quae taten
81. in ita ut rationem nae scientiae reddere non possit
82. sum praedicato connexione nder
83. eu experientiae re septionis
84. psr pt ttira
85. le
86. qu autem sit benum perfectum
87. non pendet a Osi volum in
88. sed ideis quae suntim
89. eius intellecta econum
90. utem et justum aliquid est
91. ex ipsis rerum notius nit
92. positivnum periculosa est sentere
93. quae dEo lacodem justi ausert
94. eo et eo aquemadmod.
95. syrangidis foncionator apud
96. acim quod bane solleurti placet
97. Cuitenim ab sx eorum qua frcit
98. pulchritudine perfectione jusatia
99. caudetur. si puldria e et justa
100. appelland. Pisse s
101. quae facert, etsi et si con
102. harint fecisset,
103. nunc de turpia appellant
104. jasstaque voque posta fiissent appellania
105. ateo pussent pruducta
106. qumsedim novent
107. Hquoe enim scientia esse potest, rei
108. DEusest Omnipotens, et creator consernator omnium rerum
109. Omnia pende originem habent a Deo essentiae rerum ab ejus intellectu
110. existentiae ab ejus voluntate. Idque exeo patet quod potentia seu virtus
111. bus bperatur. t iti est commasus Dei porro Deus res
112. u i ptet
113. ito tacen ut contrndictoria possit quemadmoum
114. creat, conservat, et cum illis in operando concurrit. nihilo
115. est conservatib nihil aliud est quam continua creati
116. una res respectu dei produei duentia est ex praecedente
117. dici possit ex praecedenti rescare, quod non et ipsam denno producatuo
118. taque tantum abest ut Materia sit citerna ut contra in momentaneo
119. Cluxu consistat ut crecturae omnes. et licet semper aliquoe fuisse
120. ponerentim Creaturae, non tamen alla Manius dici posset
121. aternus. In hac porro productione rerum contigua consistit concursus,
122. Ei cum creaburis operantibus, quia re operandi continue ei tribuit Deis,
123. etsi operatio ipsa non Del sit, sed creaturae.
124. Deus est Bonus seu justus.
125. inclinatio animi constans,
126. iquitur ex cjus supientiae, nihil aliud enim jnstitia est quam affectius sapiente digiuex
127. capientis erga olios bona et mala aliarum. Itaque pro certo
128. habendum est, qui possent intelligere arcanam totius providentiae
129. comomiam i depregensuros esse, neminem jure posse queri, nihil
130. melius posse optari. Quid autem sit Bonum, perfectum, justum
131. seu sapiente dignum non pendet a Dei voluntate, sed ab is
132. oae ejus essentia sive ab ideis quae sunt in ejus intellectu, quemadmodum
133. vic sit possibile aut impossibile, par aut impar comemensurmbile
134. taut incommensarabile. Periculu sissima enim sententia est eorum
135. qui justum et bonum ducunt non ex ipsis rerum notionibus, sed ex
136. mero arbitrio legis latoris, et omne jus faciunt positivum. quemadmodum
137. syrannidis concionator apud platonum qui justum definit quod potentiori
138. placet. Quo pacto revera nulla esset in se notio justi nec justitia
139. etset aliquod DEi attribuitum, nec Deus a tuyranno differret, nisi potentra
140. et cur Deus ab eorum quae fecit pulitiritudine, perfectione, justitia
141. caudaretur; quomodo ipse vidisat quae fecit bona esse, si quaecunque feciset
142. alihamtiona insta, futura eo ipso futura erant, pulchia bona justa
143. etiam illa quae hutc turpia habentur. Denique quomodo pancee hone m
144. dicendus est, si in ea quae produxit, incidis potius quasi sorte quadam fatali
145. uam rea elegit ratione.
146. raescientia et providentia dei non tollunt liberum arbitrrum
147. nec ders est causa mali nec quisquam de eotquer potest
148. tametfit nec miseria matorum ei imputanda est
149. Tametsi ex praecedenti crticulosatis concludatur neminem de Deo
150. quer posse, utile tamen est occurri objectionibus quae passim inte et ab antiquo inter
151. homines versantur et grabissimis haeresibus occasionem dederunt
152. itaque prima objectio est, quod necessarie, peccemus et miseri simus
153. Deux id ab aeferno praescivit. Respondetur, quod Deus scit illud esse eest
154. certum, sed non esse necessarium scit enim te libere electurum esse
155. quid liberi sis electurus. Sed sequitur altera objectio gravior a
156. providenta seu praedeterminatione, quomodo enim libere me eligere
157. dici potest si in eligendo a DEo dependeo, si Mens mea ab ipso deo
158. alterutram partem inclinatur. sive si rerum a deo conditarum
159. series ifa fert, ut menti meae deliberante rationes falsae sed speciosae
160. siversentuque quibus ad eligendum impellatur. Respondendum est.
161. rationes mentem ad eli falsas mentem ad eligendum non inclinare,
162. quidem, sed non necessitare, ut cum schola loquar, nam se attentionem
163. adhiberet semper ordere posset errorm pectatum vitare posset.
164. si borae voluntatis esset, semper crimen vitare posset. Quod revera
165. non nisi in mala voluntate consistit. sed ulgebis porio, cur
166. DEus uni ni potius quam tribuit bonam voluntatem, alium
167. in eas occasiones conjicit, ex quibus oritur mala. Respondendum
168. otest est hanc quaestionem hon esse cyriosam, nec ad eam et cum
169. de jupatia quaentur licet enim fatendum sit ad poenam scelerat
170. sufficere ejus matam votuntatem, undecunque orta sit, culpatitus tamen
171. parentes qui liberos male ducai cducarunt, aut corrum Reseablica
172. quae cives suos corrumpi patitur. Respondebiums quidem Massam hominum
173. in Adamo r jam corruptam esse, et ideo gratias Deo potius agendas
174. quod aliquos exemit, quam culpandum quod caeteros reliqu it
175. Sed replicabiter illi mus illam ipsam massum ini Massam initio potuiisse
176. con cortumpi ac proinde redire eanem diftenttatem ae ipsiis Adami peccato, nec in ula sa aeta i
177. Et in universum potuisse deum omne peccatum exteenintaet
178. impedire si voluisset. Quod quidem negari non potest. Sed quoniam peccata in
179. permisit, procerto habendum est maximis sapientiae suae rationibus fuisse inductum
180. mro statuendum est majorem esse rerum perfectionem misso peccato quam
181. excluso, etsi nobis qui arcana rerum perspicere non possumus, hoc non appareat
182. ettem pene oeua itere re rose u aus aus tuon atus let
183. tage pantis ante
184. cum res semper in existente absolute
185. à Deo dependent aeque in progressu
186. den
187. quod qui intelligunt non
188. possunt non amare Deum
189. supter omnia etiamsi nund
190. ad distinetam divini consilis cognition
191. visionem que beatificam sint ad missi
192. sixili intereral quo
193. aseaus adum
194. mutare difficultatem

Cite

Leibniz-Handschriften zur Theologie LH 1, 3, 7 C, fol. 1av. Machine transcription, not an edition: Leibniz Legible (model FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74). https://leibnizlegible.com/page/00068299:0004?run=74