Leibniz-Handschriften zur Theologie LH 1, 4, 3, fol. 2r
Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German. Mean line confidence on this page: 0.99.
Original at the GWLB · Page image · Annotations (IIIF) · Download text
One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 1v); this page is its right half.
The machine reads it as
- Axioma Magnum
- Nihil est sine ratione
- sive quod idem est, nihil existit, quin al ratio
- reddi possit (saltem ab omniscio) cur sit potius quam non sit
- et cur sic sit potius quam aliter. Unde sequitur nihil
- per se et absolute loguendo indifferens esse,
- indifferentiam rerum nostrae tantum ignorantiae figmentum esse
- quemadmodum et id quod Ethnici fortunam vocabant. At
- vero, inquiet aliquis, si nihil sine ratione est, tunc nulla
- erit prima causa, nullusque ultimus finis. Respondendum
- est, nihil quidem esse sine ratione, sed non ideo nihil esse
- sine causa. Nam causa est ratio rei extra rem, seu
- ratio productionis rei: potest vero ratio rei esse intra rem
- ipsam. Idque locum habet in illis omnibus quae sunt necessaria
- quemadmodum Veritates mathematicae quae rationem
- in se ipsis continent, item Deus, qui solus rerum actualium
- sibi ipsi ratio est existendi
- Definitiones
- Voluntas est sententia de bono et malo
- Han ab hominibus Voluntatis nomine intelligi patet ex
- ex loquendi formulis, in quibus si definitio pro
- definiteo substituatur, sensus sibi constabit. Hinc dicimi
- omna appetere bonum, fugere malum. Neminem velle
- malum sub ratione mali. .Volumus
- quae bona putamus, et contra quae bona putamus
- va volumus. Si quis autem ahanc
- notionem voluntatis rejicit, is aio sons aliter voce
- utitur quam salent homines solent, et fortasse ne
- dicere quidem poterit, quid sit velle.
- Sententia est cogitatio practica, seu cogitatio cum agendi
- conatu
- cogitationem seu
- Noc scilicet discrimen est inter simplicem cconsiderationem,
- imaginationem, repraesentationem, et inter sententiam
- quod is qui aliquam sententiam habet paratus est
- ad agendum modo aliquae qui sit huic sentenriae
- conformis. Qnicunque persuasus est ignem esse
- in fornace, non utique manum immittet, quamdiu mentis
- atque actionum suarum est compos. Qui credit esse
- potentissimum atque sapientissimum actionum suarum
- censorem, is quandiu hanc sententiam habet animo
- penitus persuaso obversantem certe
- non peccabit. Unde manifestum est fidem id est
- sententiam, sine operibus, id est caritate, sive
- benefaciendi conatu esse non posse.
- si quis jam definitionem Sententiae substituat in
- de finitione voluntatis, is lvidebit, Volun-
- tatem esse cogitationem de bono et malo
- expresione
- agendi conatu conjunctam, quod cum illorum moda leguem
- consentit, qui dicunt voluntatem esse ultimum deli-
- berationis. Est enim deliberatio
- dubitatio cum inquisitione conjuncta de
Cite
Leibniz-Handschriften zur Theologie LH 1, 4, 3, fol. 2r. Machine transcription, not an edition: Leibniz Legible (model FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74). https://leibnizlegible.com/page/00068326:0003?run=74