Leibniz-Handschriften zur Theologie LH 1, 6, 2, fol. 5r
Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German. Mean line confidence on this page: 0.93.
Original at the GWLB · Page image · Annotations (IIIF) · Download text
One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 6v); this page is its right half.
The machine reads it as
- Verum hic porro insurgit difficultas tertia. Licet enim concedamus
- ex praescientia vel etiam determinata veritate contingentium non tolli
- libertatem, item ex eo quod Deus decernif eam seriem rerum existere,
- in qua intercurrit peccatum, non sequi eum velle aut decernere peccatum
- tamen posito concursu Dei cum creaturis ad omnes eorum actus,
- sequitur Deum peciatum uo compeccare in peccato non minus imo
- magis agere quam hominem peccantem; ac proinde non minus peccatum
- Deo quam hiomini esse imputandum. Seio vidt viros quosdam
- doctos gravissime invehi in doctrinam de concursu Dei proximo et immediato
- ad omnes actus creaturarum, stanquam perniciesissimam, et sanctitati
- divinae adversissimam. Sed haereat satis meo judicio quando ab ipsis quaeritur
- unde tandem sit nova illa Entitas ralitas sed i sed vicissim
- premuntur fortisimis argumentis aba dependentia creaturarum sumtis
- nam in actum, non est semplex modalitas, ut in mod actu, motu, cogitatione
- non est simplex modalitas, a sive relatio, ut sed superadditur nova realitat
- est enim reale discrimen inter agentem, et non agentem. Hac realitas nova
- quoritur unde sit, certe antea non ademt, ideo utique producta est, at nova entia
- realia sipe Dei concursu speciali od eorum ot immediato ad eorum productionem
- produci poss non videtur aut creaturis conveniens aut diguum deo et quis credat
- nisi a Deo produci accidentia autem posse produci
- s dicere accidens hoc novum produci expraecedenti, nihil
- est, revera enim prius accidens non amplius existit, et ejus loco existit aliud novum reliquata atum verba sunt
- e substantias quidem no
- Et pari jure diceret aliquis substa ntias produci, etiam produci ex aliis substantiis
- degeniatur, ut ddici possit DeuMomnino
- entpordinem agit, sut post quam semel
- sive aloDei concursue
- tandem
- ercaturis facultates agendi concessit. Et apud eos qui ponunt non implicare
- acula f
- sene _ concursu dri,
- mundum esse ab aeterno sequetur non implicare nullum esse Deum, itaque pereor ne
- de sequatur ic saltem eliciatur
- nisi cum
- nunc nihil agere (u
- haec sententia penitas cum natura Entis primi puanat. Cum
- bstistere posse Des
- in omnem ot ie per dmulta annorum millia musslidior
- in
- non amplius indigentem. Unde etiam pleraque argumenta pri
- corruent. Nam si Munius nunc nullam realem dependentiam a Deo habet
- non potest demonstrari Mundum a Deo esse creatum, nisi demonstretur prius
- Mundam incepisse, quod demonstrari posse ex lumine rationis mutti etiam christiani
- phitosophi dubitant. Ex sola autem pulchritudine rerum probabile quidem valde sit
- Mundum a Deo sapientissimo Architecto esse conditum necessario autem non colligitur
- etrim loquendo possibile esset infinitos esse Mundos seu systemata
- rerum in espatio infinito, et ex iis unium mirum non esse si ex infiitus
- alibe inter infinitos matedi temere collectos aliqui evasieno pulchri et
- pretaphysi ur por
- bene ordinati, quorum unus nobis sorte obtigerit. quo sane effugios
- jam dudum usi sunt Epicurei. At vero argumentum a dependentia re sumtum
- a natura Entis el se eud entia a se, d primitivi, unde Entia derivativas
- continne pendent, neque pro gressus in infinitum indiget, neque iput quem multi
- quem multi possibilem putant sneque pulchritudine rerum, quae moralem magis
- fidem, quam certam scientiam parit.
- Sed quid dicemus ad difficultatem illam
- magnam, quod Deus utique ad percalom concausa peccati est, si ad illud
- omne quod vi peccati reale est, non minus, quam homo concurrit 2 Illusorium
- enim videtur dicere, Deum concurrere ad formal materiale peccati, non
- vero ad formale, quod est privatio seu aropitae. Derum sciendum est solidias reponsionem solionrem
- esse quam prima specie videatur, nam omnis pravitas est in imperfectione imperfectio
- hin limitatione, dimitatio autem perfectionis quae est in actione, cum igitur acto Dei
- sit illimitata, Deo et homine congentibus in DEo sit actio perfecta, in homine limitata
- seu imperfecta, quae imperfectio aliquando peccatum con aliquando tanta est,
- ut simul peccatirationem constituat, manifestum est, cur a sola hominis actione
- for male peccati attingatur. Exemplo rem declarare poterimus. Si magna vi plumulam lajitur cirumstantiae
- ego pereutiam, etiamsi valde perfecta sit actio mea, plumulae tamen actionta
- ex percussione valde imperfecta et debilis exit, quoniam ex ipsius natura, quae cungni
- impetus capax non est limitatio procedit. Etiam Eodem igitur esse modo essentialis
- cpeaturarum limitatio i effectum divini concursus ad perfectionem actus
- tendentem linitat, fructumque ejus corrumpit. Unde jam peccatum nasci nulla
- Dei culpa mirum non est. Cujus proclarae meditationis fundamenta jem
- inesiu
- imperfectis, perfectionem
- totius obtinente
- Augustinom atileesim etu
- demadhubdum
- eductro forma
- rum a potentia
- materia;
- si qua
- contingentiam
- p
- remper manes difficultas
- ut vel necessaria sint
- pereata, vel saltem pende
- sive acte necessarios
- quantur, sive ex reali–
- atibus quibusdam
- aeternis a divina volu
- tate independentibus
- sive ex accedetbus
- divinae voluntatis de
- cretit ad necetario
- veritates accedentibus
- quorum utrumque homine
- a culpa libera, posteri
- etiam Deum videtur.
- inculpure necusare
- concursu peccatur
- in
- sit secuturum. Negat
- idai eriori con-
- +DEo tamen
- nihilo minus
- pro sapieatia sua
- summa eim partibu
Cite
Leibniz-Handschriften zur Theologie LH 1, 6, 2, fol. 5r. Machine transcription, not an edition: Leibniz Legible (model FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74). https://leibnizlegible.com/page/00068337:0009?run=74