Leibniz-Handschriften zur Jurisprudenz LH 2, 3, 1, fol. 49v
Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German. Mean line confidence on this page: 0.98.
Original at the GWLB · Page image · Annotations (IIIF) · Download text
One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 52r); this page is its left half.
The machine reads it as
- Amorem hic intelligo, qui vulgo honestas Scholasticis
- amor amicitiae appellatur. Hoc itaque sensu amare est alterius
- felicitatem per se expetere, vel quod eodem redit, alterius felicitate
- delectari. Nam jucunda per se expetimus, licet nullo inde fructu percepto
- aut sperato; et vicissim quaecunque per se expetimus jucunda sunt. Talis
- est vere amanti felicitas amici, propriae scilicet felicitatis incrementum.
- Unde difficilis alias quaestio solvitur, quomodo amicorum bon commoda
- propter se expetere possimus, cum tamen constet omnia homines facere
- licorum
- dui boni causa scilicet quia felicitas ip voluptas nostra est.
- imago hujus amoris est etiam in affectu hominis erga res in
- quas felicitas non cadit: ita dicimur amare statuam, domum.
- equum, villam, opidum, patriam; quando gaudemus harum rerum
- egregio statu, atque pulchritudine, et ipsa earum contemplatione ac
- sensu delectamur
- Hinc porro cum nihil sit DEo pulchrius perfectiusque, sequitur
- nihil amore Dei super omnia jucandius et, si quis Deum norit,
- facilius esse. Licet autem DEo prodesse non possimus, cum voluntatem
- ejus animo praesumtam adimplere conamur. In quo amico simul
- et Domino colendo vel ideo felices sumus, quod ipse semper felix est,
- nec unquam nobis doloris causa erit infortunio suo, aut auxilio nostro
- indigebit. Deinde quod cum semper omnia summa ratione agat
- tuto cum eo a nobis agi potest, secus ac cum illis, qui affectibus
- rapti, nullam certam regulam sequuntur, et ab illis quossu
- offendi possunt, qui eos maxime ornare volunt. Hic vero semper
- inata
- bona voluntate contentus est, et omnia bene gesta, seu quae
- praesumta voluntati suae consent anea sunt, aberrime repensat
- Licet auteu nihil omnino fieri possit ipso pl
- ita plane invito, ut contrarium decreverit ea tamen vere nolle
- dicitur, quae non vult permittere, nisi sub conditione poenae ejus qui
- facit. Et vicissim ea quae verissime vult, quae jubet, seu quae
- nos vult velle, sive quae nos facientes vel saltem studiose
- conantes, praemio afficit; licet ea non semper velit voluntate illa
- absoluta, quae successum infallibilem habet. Fieri enim potest, imo
- solet, ut me Deus aliquid velit agere atque conavi, quod absolute fieri aut
- mihi succedere non decrevit; et vult aliquando ut petam, quae non
- vult ut obtineam. Nos tamen quamdiu divina illa voluntas absoluta
- atque efficax, eventu declaranda, nobis nondum manifestata est
- praesumere, atque conando agendoque exprimere debemus, deum absolute
- velle quae jubet, et absolute nolle quae vetat. Et Voluntas dei
- moralis, (hoc est praeceptis seu dictaminibus et promissis minisque nobis
- declarata) apud nos debet esse Voluntas absoluta praesumta
- quam omnes sequi debent, donec aliud potius absolute velle vel per
- mittere Deum eventu constiterit. Semper enim praescmtam voluntatem
- suam implere satagentes praemio, secus facientes poena afficit.
- Quod etiam faciunt alii sapientes Legislatores
- (quid sit Amare, et
- quomodo possibilis
- sit Amor honestus,
- quo amans amici
- bonum per se
- expetit
- PPraestantia Amoris Divini 7
- facimus tamen
- aliquid simile
- FDe discrimine Voluntatis
- Dei praesumtae et eventu
- declarandae absolutae
Cite
Leibniz-Handschriften zur Jurisprudenz LH 2, 3, 1, fol. 49v. Machine transcription, not an edition: Leibniz Legible (model FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74). https://leibnizlegible.com/page/00068398:0098?run=74